وحی: تفاوت میان نسخه‌ها

۱۰۶ بایت اضافه‌شده ،  ‏۲۴ ژوئن ۲۰۱۸
خط ۹۴: خط ۹۴:


==روح الامین و [[روح القدس]]==
==روح الامین و [[روح القدس]]==
*یکی از راه های سخن گفتن خداوند با بشر به واسطه رسولان است. رسولان الهی دو نوع اند: آسمانی، زمینی. یکی از رسولان آسمانی که کلام الهی را به رسولان زمینی می‌رساند، جبرئیل و روح الامین است. و همان گونه که در حدیثی از [[امیرمؤمنان]]{{ع}} آمده است<ref> توحید صدوق؛ ص:۲۶۴.</ref>، روح الامین کلام الهی را به طور مستقیم دریافت نمی‌کند بلکه او از اسرافیل و اسرافیل از فرشته‌ای بالاتر دریافت می‌نماید. خداوند متعال در توصیف جبرئیل می‌فرماید: {{عربی|اندازه=150%|﴿{{متن قرآن| إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ ذِي قُوَّةٍ عِندَ ذِي الْعَرْشِ مَكِينٍ  مُطَاعٍ ثَمَّ أَمِينٍ }}﴾}}<ref> که این (قرآن) باز خوانده فرستاده‌ای گرامی است،توانمندی که نزد آن دارنده اورنگ (فرمانفرمایی جهان)، جایگاهی بلند دارد،آنجا فرمانگزاری امین است؛ سوره تکویر، آیه: ۱۹ - ۲۱.</ref>
*[[امام زین العابدین]]{{ع}} هم او را امین دانسته و از مقربان خدا شمرده است:"جبرئیل که امین وحی تو است، در اهل آسمانها فرمانش اطاعت می‌شود. نزد تو دارای مقام و مکنت است و مقرّب درگاه تو است"<ref>{{عربی|اندازه=120%|" وَ جَبْرَئِيلُ‏ الْأَمِينُ‏ عَلَى‏ وَحْيِكَ‏ الْمُطَاعُ‏ فِي‏ أَهْلِ‏ سَمَاوَاتِكَ‏ الْمَكِينُ‏ لَدَيْكَ‏ الْمُقَرَّبُ عِنْدَكَ"}}؛ بحارالانوار، ج ۵۶، ص ۲۱۷.</ref>.
*فرشته وحی با این عظمت و مقام و منزلتی که نزد خداوند متعال دارد، وقتی به حضور [[پیامبر]]{{صل}} می‌رسید؛ با تواضع و فروتنی نزد او می‌نشست. [[امام صادق]]{{ع}} می‌فرمایند:"جبرئیل آنگاه که به حضور [[پیامبر]]{{صل}} می‌رسید به مانند غلامان می‌نسشت و بدون اذن بر او وارد نمی‌شد<ref>


یکی از راه های سخن گفتن خداوند با بشر به واسطه رسولان است. رسولان الهی دو نوع اند: آسمانی، زمینی. یکی از رسولان آسمانی که کلام الهی را به رسولان زمینی می‌رساند، جبرئیل و روح الامین است. و همان گونه که در حدیثی از امیرمؤمنان(علیه السلام) آمده است، <ref> توحید صدوق؛ ص 264 </ref>. روح الامین کلام الهی را به طور مستقیم دریافت نمی‌کند بلکه او از اسرافیل و اسرافیل از فرشته‌ای بالاتر دریافت می‌نماید. خداوند متعال در توصیف جبرئیل می‌فرماید: «إِنَّـهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ کَرِیمٍ * ذِی قُوَّةٍ عِنْدَ ذِی آلعَرْشِ مَکِـینٍ* مُطاعٍ ثَمَّ أَمِـینٍ؛ همانا آن سخن رسولی کریم است. دارای قوّت و مکنت نزد صاحب عرش است، در آنجا از او فرمان برده می‌شود و امانت دار است.» <ref> سورۀ تکویر، آیۀ 19 ـ 21 </ref>.
کَانَ جَبْرَئِیلُ إِذَا أَتَی النَّبِیَّ قَعَدَ بَیْنَ یَدَیْهِ قِعْدَةَ الْعَبْدِ وَ کَانَ لَا یَدْخُلُ حَتَّی یَسْتَأْذِنَهُ ؛ تفسیر صافی، ج۴، ص:۱۹۹.</ref>.
 
• امام زین العابدین(علیه السلام) هم او را امین دانسته و از مقربان خدا شمرده است: «وَ جَبْرَئِیلُ الْأَمِینُ عَلَی وَحْیِکَ الْمـُطَاعُ فِی أَهْلِ سَماوَاتِکَ الْمـَکِینُ لَدَیْکَ الْمـُقَرَّبُ عِنْدَک؛ جبرئیل که امین وحی تو است، در اهل آسمانها فرمانش اطاعت می‌شود. نزد تو دارای مقام و مکنت است و مقرّب درگاه تو است.» <ref> بحارالانوار، ج 56، ص 217 </ref>.
 
• فرشته وحی با این عظمت و مقام و منزلتی که نزد خداوند متعال دارد، وقتی به حضور پیامبر(صلی الله علیه و آله) می‌رسید؛ با تواضع و فروتنی نزد او می‌نشست. امام صادق(علیه السلام) می‌فرمایند: «کَانَ جَبْرَئِیلُ إِذَا أَتَی النَّبِیَّ قَعَدَ بَیْنَ یَدَیْهِ قِعْدَةَ الْعَبْدِ وَ کَانَ لَا یَدْخُلُ حَتَّی یَسْتَأْذِنَهُ؛ جبرئیل آنگاه که به حضور پیامبر ۶ می‌رسید به مانند غلامان می‌نسشت و بدون اذن بر او وارد نمی‌شد.» <ref> تفسیر صافی، ج 4، ص 199 </ref>.


• در قرآن کریم از جبرئیل به دو عنوان «روح القدس» و «روح الأمین» یاد شده است: «قُلْ نَزَّلَهُ رُوحُ آلقُدُسِ مِنْ رَبِّکَ بِالحَقِّ لِیُثَبِّتَ الَّذِینَ آمَنُوا؛ بگو آن را روح القدس از سوی پروردگارت به حق نازل کرده است تا مؤمنان را استوار سازد.»، <ref> سورۀ نحل، آیۀ 102 </ref>. «نَـزَلَ بِهِ الرُّوحُ آلأَمِـینُ * عَلی قَلْبِکَ لِـتَکُونَ مِـنَ آلمُـنْذِرِینَ؛ روح الامین آن را بر قلب تو نازل کرده تااز بیم دهندگان باشی.» <ref> سورۀ شعراء، آیۀ 193 و 194 </ref>.
• در قرآن کریم از جبرئیل به دو عنوان «روح القدس» و «روح الأمین» یاد شده است: «قُلْ نَزَّلَهُ رُوحُ آلقُدُسِ مِنْ رَبِّکَ بِالحَقِّ لِیُثَبِّتَ الَّذِینَ آمَنُوا؛ بگو آن را روح القدس از سوی پروردگارت به حق نازل کرده است تا مؤمنان را استوار سازد.»، <ref> سورۀ نحل، آیۀ 102 </ref>. «نَـزَلَ بِهِ الرُّوحُ آلأَمِـینُ * عَلی قَلْبِکَ لِـتَکُونَ مِـنَ آلمُـنْذِرِینَ؛ روح الامین آن را بر قلب تو نازل کرده تااز بیم دهندگان باشی.» <ref> سورۀ شعراء، آیۀ 193 و 194 </ref>.
۱۱۵٬۳۰۶

ویرایش