اعتقاد به منجی: تفاوت میان نسخه‌ها

}}

* [[عقیده به منجی بزرگ]]، یک [[عقیده]] عمومی و مشترک است و اختصاص به یک [[قوم]] و [[ملّت]] و [[دین]] ندارد. [[ادیان]] و [[مذاهب]] گوناگون که در [[جهان]] [[حکومت]] می‌کنند، عموما [[ظهور]] او را خبر داده‌اند، اگرچه در اسم او [[اختلاف]] دارند. [[انتظار فرج]] و [[اعتقاد به موعود]] یک [[اشتیاق]] و [[میل باطنی]] است، [[اسلام]] و [[ادیان]] دیگر نیز با وعده [[ظهور منجی]] بزرگ این خواسته و [[شوق]] درونی را بی‌پاسخ نگذاشته و این خواسته نیز مانند دیگر [[خواسته‌ها]] در شرایط‍‌ گوناگون، کم و زیاد و شدّت و ضعف پیدا می‌کند. آشفتگی اوضاع و [[ناامنی]] حاصل از آن و فشار و [[تبعیض]] و [[ستم]] در [[جامعه]]، [[عقیده]] به [[ظهور منجی]] بزرگ را تشدید می‌نماید. آن‌چنان این [[شوق]] دیرینه و [[انتظار]] در لحظات فشار و اختناق، تبدیل به التهاب سوزان و نیاز شدید می‌شود، و خرمن [[اشتیاق]] توده‌ها را برای [[ظهور واپسین منجی]] و [[مهدی موعود]] شعله‌ور می‌سازد که افراد فرصت‌طلب، از پریشانی توده‌ها سوءاستفاده کرده و به [[دروغ]] [[ادعای مهدویت]] می‌نمایند. لذا در هرزمانی که فشارها و محرومیت‌های [[اجتماعی]]، [[سیاسی]] و [[اقتصادی]] و غیر آن بالا می‌رود، [[جاذبه]] و [[وسوسه]] [[رهبری]] نیز افراد بسیاری را به خود مشغول می‌دارد و چه‌بسا افرادی که [[جان]] خویش را بر سر این سودا می‌نهند.  

* [[علامه طباطبایی]] می‌نویسد: [[بشر]] از روزی که روی [[زمین]] سکنی گزیده، پیوسته در آرزوی یک [[زندگی اجتماعی]] مقرون به [[سعادت]] می‌باشد و به [[امید]] رسیدن چنین روزی قدم برمی‌دارد و اگر این خواسته تحقّق خارجی نداشت، هرگز چنین [[آرزو]] و امیدی در نهاد وی نقش نمی‌بست؛ چنان‌چه اگر غذایی نبود، [[گرسنگی]] نبود، اگر آبی نبود، [[تشنگی]] تحقق نمی‌یافت و... از این‌روی، به [[حکم]] [[ضرورت]]، [[آینده جهان]] روزی را دربر خواهد داشت که آن روز [[جامعه بشری]] پر از [[عدل و داد]] شده و با [[صلح]] و [[صفا]] زندگی خواهند کرد و افراد انسانی غرق [[فضیلت]] و کمال می‌شوند. و البته استقرار چنین وضعی به دست خود [[انسان]] خواهد بود و [[رهبر]] چنین جامعه‌ای، [[منجی]] [[جهان]] بشری و به لسان [[روایات]] "[[مهدی]]" خواهد بود<ref>شیعه در اسلام، علامه طباطبایی، ص ۲۲۰. </ref>.  

* [[آیا عقیده به منجی و مهدویت عقیده‌ای شرقی است؟ (پرسش)]]