سوره دخان: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = [[سوره دخان در علوم قرآنی]]| پرسش مرتبط  = }}

واژه «دخان» دو بار در [[قرآن]] به‌کار رفته است: در [[آیات]] {{متن قرآن|ثُمَّ اسْتَوَى إِلَى السَّمَاءِ وَهِيَ دُخَانٌ}}<ref>«سپس به آسمان رو آورد که (چون) دودی بود» سوره فصلت، آیه ۱۱.</ref> و {{متن قرآن|فَارْتَقِبْ يَوْمَ تَأْتِي السَّمَاءُ بِدُخَانٍ مُبِينٍ}}<ref>«پس به روزی چشم بدوز که آسمان دودی آشکار برمی‌آورد» سوره دخان، آیه ۱۰.</ref>. [[مفسران]] درباره معنای «دخان» در [[آیه]]، نظریه‌های مختلفی ابراز کرده‌اند. بنا به یکی از نظریه‌ها منظور از دخان، ماده گازی شکل و شبیه [[دود]] است که در [[پایان جهان]] و در [[آستانه قیامت]]، صفحه [[آسمان]] را می‌پوشاند.

سپس می‌فرماید: مردم - یعنی [[کفار]]- در باره آن خود را به [[شک]] می‌اندازند، و با [[هوی و هوس]] خود [[بازی]] می‌کنند، و به زودی عذابی دردناک در دنیا از هر سو ایشان را احاطه می‌کند، آن گاه به سوی [[پروردگار]] خود برمی‌گردند، و [[خداوند]] بعد از فصل [[قضاء]] و [[محاسبه]] دقیق با عذابی [[جاودانه]] از ایشان [[انتقام]] می‌گیرد.

و سپس برای عذاب دومشان که آن را [[انکار]] می‌کردند، یعنی [[بازگشت به خدا]] در [[روز]] فصل [[قضا]] ([[قیامت]]) چنین [[اقامه حجت]] می‌کند که: قیامت آمدنی است، چه بخواهند و چه نخواهند. و در آخر پاره‌ای از [[اخبار]] [[قیامت]] را و آنچه بر سر مجرمین می‌آید و آنچه از انواع [[عذاب]] به آنها می‌رسد، برشمرده، و نیز بخشی از ثواب‌هایی را که به [[متقین]] می‌رسد که عبارت است از [[حیات طیب]] و [[مقام]] [[کریم]]، بیان می‌کند.

# [[خداشناسی]]؛

# [[خلقت]] [[آسمان]] و [[زمین]] و [[هدف آفرینش]]؛

برخی از آثار و برکاتی که در [[روایات]] برای این [[سوره]] برشمرده‌اند عبارت است از: [[امان]] یافتن از [[شرّ]] [[جن]]، [[وقار]] و [[هیبت]] نزد [[مردم]]، برآورده شدن [[حاجت]]، خلاصی از وسوسه‌های [[شیطانی]]، برطرف شدن درد سر، زیاد شدن سود و [[مال]]<ref>سخاوی، علی بن محمد، جمال القراء و کمال الاقراء، جلد۱، صفحه ۲۳۵؛ ابن بابویه، محمد بن علی، ثواب الاعمال، صفحه ۱۱۴؛ طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القران، جلد۹، صفحه ۱۰۱؛ متقی، علی بن حسام الدین، کنزالعمال، جلد۱، صفحه (۵۹۲-۴۹)و۵۸۱.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ص:۳۵۸۶.</ref>