عبرت در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

}}

بهره‌گیری از قضایا و امور مفید و به‌کار بستن نتایج آن در [[زندگی دنیوی]] و [[روحانی]]؛ یعنی گذر از قضایا و موضوعات خارجی به [[حیات]] و نفس خود<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج‌۸، ص‌۱۸.</ref>؛ حالتی که به [[معرفت]] مسائل مشهود از مسائل غیر مشهود منجر شود<ref>حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۵۴۳.</ref>. اصل آن "عبر" به معنای گذر از حالی به حال دیگر<ref>حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۵۴۳.</ref>.