یا فتح یا شهادت: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۱۲

مقدمه

در فرهنگ عاشورا، هم شهادت “فتح” محسوب می‌شود، و هم فتح، فراتر از پیروزی نظامی است. بر اساس آموزش قرآنی ﴿إِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِ﴾، مجاهدان راه خدا چه بکشند و چه کشته شوند، پیروزند و پیروزی در سایۀ عمل به تکلیف است. شوق شهادت در اباعبدالله (ع) چنان بود که به فرمودۀ امام باقر (ع) روز عاشورا، نصرت الهی برای آن حضرت نازل شد و میان زمین و آسمان بود. حسین بن علی را مخیّر کردند که پیروز شود یا شهید گردد. وی شهادت و دیدار الهی را ترجیح داد: «لَمَّا نَزَلَ النَّصْرُ عَلَى الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ حَتَّى كَانَ بَيْنَ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ ثُمَّ خُيِّرَ النَّصْرَ أَوْ لِقَاءَ الله فَاخْتَارَ لِقَاءَ الله»^[۱]. آن حضرت، کشته شدن را هم پیروزی می‌دانست، چون هم به رستگاری ابدی می‌رسید، هم دین را زنده می‌کرد. امام حسین (ع) خود فرمود: «أَمَا وَ الله إِنِّي لَأَرْجُو أَنْ يَكُونَ خَيْراً مَا أَرَادَ الله بِنَا قُتِلْنَا أَمْ ظَفِرْنَا»^[۲]. به خدا سوگند، امیدوارم آنچه را خداوند برای ما بخواهد، “خیر” باشد، چه کشته شویم، چه پیروز گردیم!

امام خمینی فرمود: “من امیدوارم به فوز ﴿إِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِ﴾ نائل شوم، یا پیشرفت مقصود و اقامۀ عدل و حق، یا شهادت در راه آنکه حقّ است”^[۳]^[۴].

منابع

محدثی، جواد، فرهنگ عاشورا

پانویس

↑ اصول کافی، ج۱، ص۴۶۵.
↑ اعیان الشیعه، ج۱، ص۵۹۷.
↑ صحیفه نور، ج۴، ص۲۷۹.
↑ محدثی، جواد، فرهنگ عاشورا، ص ۵۰۹.

[1] اصول کافی، ج۱، ص۴۶۵.

[2] اعیان الشیعه، ج۱، ص۵۹۷.

[3] صحیفه نور، ج۴، ص۲۷۹.

[4] محدثی، جواد، فرهنگ عاشورا، ص ۵۰۹.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-{{امامت}}
+== مقدمه ==
+در [[فرهنگ عاشورا]]، هم [[شهادت]] “فتح” محسوب می‌شود، و هم [[فتح]]، فراتر از [[پیروزی]] نظامی است. بر اساس [[آموزش]] [[قرآنی]] {{متن قرآن|إِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِ}}، [[مجاهدان]] [[راه خدا]] چه بکشند و چه کشته شوند، پیروزند و [[پیروزی]] در سایۀ عمل به [[تکلیف]] است. [[شوق]] [[شهادت]] در [[اباعبدالله]] {{ع}} چنان بود که به فرمودۀ [[امام باقر]] {{ع}} [[روز عاشورا]]، [[نصرت الهی]] برای آن [[حضرت]] نازل شد و میان [[زمین]] و [[آسمان]] بود. [[حسین بن علی]] را مخیّر کردند که [[پیروز]] شود یا [[شهید]] گردد. وی [[شهادت]] و [[دیدار]] [[الهی]] را ترجیح داد: {{متن حدیث|لَمَّا نَزَلَ النَّصْرُ عَلَى الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ حَتَّى كَانَ بَيْنَ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ ثُمَّ خُيِّرَ النَّصْرَ أَوْ لِقَاءَ الله فَاخْتَارَ لِقَاءَ الله}}<ref>اصول کافی، ج۱، ص۴۶۵.</ref>. آن [[حضرت]]، کشته شدن را هم [[پیروزی]] می‌دانست، چون هم به [[رستگاری]] [[ابدی]] می‌رسید، هم [[دین]] را زنده می‌کرد. [[امام حسین]] {{ع}} خود فرمود: {{متن حدیث|أَمَا وَ الله إِنِّي لَأَرْجُو أَنْ يَكُونَ خَيْراً مَا أَرَادَ الله بِنَا قُتِلْنَا أَمْ ظَفِرْنَا}}<ref>اعیان الشیعه، ج۱، ص۵۹۷.</ref>. به [[خدا]] [[سوگند]]، امیدوارم آنچه را [[خداوند]] برای ما بخواهد، “خیر” باشد، چه کشته شویم، چه [[پیروز]] گردیم!
-==مقدمه==
-در [[فرهنگ عاشورا]]، هم [[شهادت]] “فتح” محسوب می‌شود، و هم [[فتح]]، فراتر از [[پیروزی]] نظامی است. بر اساس [[آموزش]] [[قرآنی]] {{متن قرآن|إِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِ}}، [[مجاهدان]] [[راه خدا]] چه بکشند و چه کشته شوند، پیروزند و [[پیروزی]] در سایۀ عمل به [[تکلیف]] است. [[شوق]] [[شهادت]] در [[اباعبدالله]]{{ع}} چنان بود که به فرمودۀ [[امام باقر]]{{ع}} [[روز عاشورا]]، [[نصرت الهی]] برای آن [[حضرت]] نازل شد و میان [[زمین]] و [[آسمان]] بود. [[حسین بن علی]] را مخیّر کردند که [[پیروز]] شود یا [[شهید]] گردد. وی [[شهادت]] و [[دیدار]] [[الهی]] را ترجیح داد: {{متن حدیث|لَمَّا نَزَلَ النَّصْرُ عَلَى الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ حَتَّى كَانَ بَيْنَ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ ثُمَّ خُيِّرَ النَّصْرَ أَوْ لِقَاءَ الله فَاخْتَارَ لِقَاءَ الله}}<ref>اصول کافی، ج۱، ص۴۶۵.</ref>. آن [[حضرت]]، کشته شدن را هم [[پیروزی]] می‌دانست، چون هم به [[رستگاری]] [[ابدی]] می‌رسید، هم [[دین]] را زنده می‌کرد. [[امام حسین]]{{ع}} خود فرمود: {{متن حدیث|أَمَا وَ الله إِنِّي لَأَرْجُو أَنْ يَكُونَ خَيْراً مَا أَرَادَ الله بِنَا قُتِلْنَا أَمْ ظَفِرْنَا}}<ref>اعیان الشیعه، ج۱، ص۵۹۷.</ref>. به [[خدا]] [[سوگند]]، امیدوارم آنچه را [[خداوند]] برای ما بخواهد، “خیر” باشد، چه کشته شویم، چه [[پیروز]] گردیم!
 [[امام خمینی]] فرمود: “من امیدوارم به [[فوز]] {{متن قرآن|إِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِ}} نائل شوم، یا [[پیشرفت]] مقصود و اقامۀ [[عدل]] و [[حق]]، یا [[شهادت]] در [[راه]] آنکه [[حقّ]] است”<ref>صحیفه نور، ج۴، ص۲۷۹.</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص ۵۰۹.</ref>.