جز
وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) |
||
| خط ۱۶: | خط ۱۶: | ||
در [[قرآن]] اغلب از "ابلیس" به "[[شیطان]]" تعبیر شده و فقط در یازده جا کلمه "ابلیس" به کار رفته است. در تمام موارد بیان داستان [[حضرت آدم]] - جز یک مورد - از ابلیس[[سخن]] به میان آمده است؛ با این توضیح که همه [[فرشتگان]] به [[فرمان]] [[پروردگار]] به آدم سجده کردند؛ اما ابلیس خودداری کرد و متکبرانه گفت: [[آفرینش]] من از [[آتش]] و [[آفرینش آدم]] از [[خاک]] است؛ من بر او [[برتری]] دارم و نباید به او سجده کنم. [[خداوند]] نیز او را از درگاه خود راند و فرمود: "تا [[روز جزا]] [[لعنت]] من بر او باد!" ابلیس نیز گفت: من نیز در [[مقام]] [[گمراه کردن]] [[بنیآدم]] برخواهم آمد و جز [[بندگان]] مخلصت هیچ کس از [[وسوسه]] من سالم نخواهد ماند. او به وسوسه آدم و [[حوا]] پرداخت و وسیله بیرون راندن ایشان را از [[بهشت]] فراهم کرد. این قصّه در سورههای "بقره"، "[[اعراف]]"، "[[حجر]]"، "[[بنیاسرائیل]]"، "کهف"، "شعراء" و "ص" مسطور است. | در [[قرآن]] اغلب از "ابلیس" به "[[شیطان]]" تعبیر شده و فقط در یازده جا کلمه "ابلیس" به کار رفته است. در تمام موارد بیان داستان [[حضرت آدم]] - جز یک مورد - از ابلیس[[سخن]] به میان آمده است؛ با این توضیح که همه [[فرشتگان]] به [[فرمان]] [[پروردگار]] به آدم سجده کردند؛ اما ابلیس خودداری کرد و متکبرانه گفت: [[آفرینش]] من از [[آتش]] و [[آفرینش آدم]] از [[خاک]] است؛ من بر او [[برتری]] دارم و نباید به او سجده کنم. [[خداوند]] نیز او را از درگاه خود راند و فرمود: "تا [[روز جزا]] [[لعنت]] من بر او باد!" ابلیس نیز گفت: من نیز در [[مقام]] [[گمراه کردن]] [[بنیآدم]] برخواهم آمد و جز [[بندگان]] مخلصت هیچ کس از [[وسوسه]] من سالم نخواهد ماند. او به وسوسه آدم و [[حوا]] پرداخت و وسیله بیرون راندن ایشان را از [[بهشت]] فراهم کرد. این قصّه در سورههای "بقره"، "[[اعراف]]"، "[[حجر]]"، "[[بنیاسرائیل]]"، "کهف"، "شعراء" و "ص" مسطور است. | ||
قرآن مجید در یک مورد دیگر از ابلیس بدون اشاره به داستان [[حضرت آدم]]{{ع}} یاد کرده است؛ آنجاکه میفرماید:{{متن قرآن|وَلَقَدْ صَدَّقَ عَلَيْهِمْ إِبْلِيسُ ظَنَّهُ فَاتَّبَعُوهُ إِلَّا فَرِيقًا مِنَ الْمُؤْمِنِينَ}}<ref>«و به راستی ابلیس گمان خویش را درباره آنان درست یافت؛ پس (همه) جز گروهی از مؤمنان از او پیروی کردند» سوره سبأ، آیه ۲۰.</ref><ref>خزائلی، محمد، اعلام القرآن، صفحه (۷۷-۸۹)؛ قرشی بنابی، علی اکبر، ۱۳۰۷ -،قاموس قرآن، جلد۱،صفحه ۲۲۶؛ مکارم شیرازی، ناصر، پیام قرآن , روش تازه ای درتفسیر موضوعی قرآن، جلد۴،صفحه ۳۲؛ هاکس، جیمز، قاموس کتاب مقدس، صفحه ۵۴۵؛ خرمشاهی، بهاء الدین، دانش نامه قرآن وقرآن پژوهی، جلد۱،صفحه ۱۱۶</ref>.<ref>[[فرهنگنامه علوم قرآنی (کتاب)|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ج۱، ص ۳۸۰۹.</ref> | قرآن مجید در یک مورد دیگر از ابلیس بدون اشاره به داستان [[حضرت آدم]] {{ع}} یاد کرده است؛ آنجاکه میفرماید:{{متن قرآن|وَلَقَدْ صَدَّقَ عَلَيْهِمْ إِبْلِيسُ ظَنَّهُ فَاتَّبَعُوهُ إِلَّا فَرِيقًا مِنَ الْمُؤْمِنِينَ}}<ref>«و به راستی ابلیس گمان خویش را درباره آنان درست یافت؛ پس (همه) جز گروهی از مؤمنان از او پیروی کردند» سوره سبأ، آیه ۲۰.</ref><ref>خزائلی، محمد، اعلام القرآن، صفحه (۷۷-۸۹)؛ قرشی بنابی، علی اکبر، ۱۳۰۷ -،قاموس قرآن، جلد۱،صفحه ۲۲۶؛ مکارم شیرازی، ناصر، پیام قرآن , روش تازه ای درتفسیر موضوعی قرآن، جلد۴،صفحه ۳۲؛ هاکس، جیمز، قاموس کتاب مقدس، صفحه ۵۴۵؛ خرمشاهی، بهاء الدین، دانش نامه قرآن وقرآن پژوهی، جلد۱،صفحه ۱۱۶</ref>.<ref>[[فرهنگنامه علوم قرآنی (کتاب)|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ج۱، ص ۳۸۰۹.</ref> | ||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||