امامت در لغت: تفاوت میان نسخه‌ها

امامت در لغت (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۲۲ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۲۶

۱٬۳۷۳ بایت اضافه‌شده ، ‏۲۲ اکتبر ۲۰۲۲

←‏منابع

دیداریویکی‌متن

Bahmani

مدیران

۱۳۴٬۱۵۶

ویرایش

@@ خط ۵۵: / خط ۵۵: @@
 برخی از اساتید احتمال داده‌اند که واژه امم از «ام» به معنای اصل و [[مرجع]] مشتق شده باشد<ref>حسینعلی منتظری، دراسات فی ولایة الفقیه، ج۱، ص۷۴.</ref>. بنابراین قول، از آن جهت به [[امام]]، امام می‌گویند زیرا اصل [[قوم]] و [[جمعیت]] و گروه خود است و دیگر پیرو او هستند. با توجه به دیدگاه‌های مختلف آنچه درست‌تر به نظر می‌رسد آن است که واژه امام از ماده «اَمَمَ» به معنای قصد کردن همراه با توجه خاص گرفته شده و به معنای [[والی]]، [[حاکم]]، [[راهبر]]، [[پیشوا]]، [[رئیس]]، [[امیر]] و [[سلطان]] است.<ref>[[محمد ساعدی|ساعدی، محمد]]، [[آیات امامت و ولایت در تفسیر المنار (کتاب)|آیات امامت و ولایت در تفسیر المنار]]، ص ۴۷.</ref>
+== معناشناسی لغوی ==
+[[پیشوایی]] و [[رهبری]] [[امامت]] از ریشۀ "ا م م" در لغت به معنای قصد، [[پیشوایی]]، پیشروی و [[رهبری]]<ref>لسان العرب، ج۱، ص۲۱۲.</ref> و [[امام]] به معنای [[پیشوا]]، پیشرو، [[مقتدا]]، قیِّم، [[مصلح]]، [[الگو]]، راه اصلی و [[راهنما]]<ref>لسان العرب، ج۱، ص۲۱۳-۲۱۵؛ المفردات، ص۸۷.</ref> و کسی که همواره مقصود و [[هدف]] حرکت و تلاش دیگران قرار گیرد، آمده است<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۱، ص۱۳۶-۱۳۷.</ref>.
+در اصطلاح [[علم کلام]] مشهورترین تعریف آن، [[ریاست عامّه]] در امور [[دین]] و دنیای [[مردم]]<ref>شرح المواقف، ج۸، ص۳۴۵؛ شرح المقاصد، ج۵، ص۲۳۲؛ کتاب التعریفات، ص۱۶.</ref> است و بعضی از [[متکلمان امامیه]] و [[عامه]]، [[جانشینی]] و [[نیابت]] از [[پیامبر]] {{صل}} در [[حفظ دین]] و [[سیاست]] [[دنیا]]<ref>النکت الإعتقادیة، ص۳۹؛ مقدمۀ ابن خلدون، ص۱۹۱؛ الأحکام السلطانیة، ص۵. </ref> را به تعریف افزوده‌اند.
 == منابع ==