نیایش بیست و هفتم: تفاوت میان نسخه‌ها

این [[نیایش] [[حضرت سجاد]] {{ع}} برای [[مرزداران]] [[اسلام]] [[دعا]] می‌کند. [[امنیت]] از نعمت‌های ویژه الهی است که در سایه آن [[زندگی]] سامان پیدا می‌کند؛ چنان‌که یکی از آرزوهای [[حضرت ابراهیم]] {{ع}} نیز داشتن سرزمینی [[امن]] بوده است. {{متن قرآن|وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هَذَا بَلَدًا آمِنًا}}<ref>«و (یاد کن) آنگاه را که ابراهیم گفت: پروردگارا! اینجا را شهری امن کن» سوره بقره، آیه ۱۲۶.</ref>.

 

[[امام زین‌العابدین]] {{ع}} با توجه به نیازهای [[فکری]]، [[فرهنگی]]، [[سیاسی]] نظامی، [[روحی]] و [[روانی]] نیروهای مسلح که [[حافظ]] مرزهای [[کشور]] هستند با اشراف به همه مسائل، دعای خود را این‌گونه آغاز می‌کند: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ حَصِّنْ ثُغُورَ الْمُسْلِمِينَ‏ بِعِزَّتِكَ‏، وَ أَيِّدْ حُمَاتَهَا بِقُوَّتِكَ...}}؛ «بارخدایا، [[درود]] بفرست بر محمد و خاندان او و مرزهای [[مسلمانان]] را به پیروزمندی خویش [[استوار]] گردان و مرزبانان را به نیروی خود [[یاری]] ده و از [[خزانه]] افضال خویش عطایشان به فراوانی ارزانی دار. بارخدایا، درود بفرست بر محمد و خاندان او و شمارشان افزون کن و سلاحشان را برنده. حوزه‌هاشان را حراست فرمای و پیرامونشان را نفوذناپذیر گردان. جمعشان را [[متحد]] کن و خود به [[تدبیر]] کارهاشان پرداز. سررشته آذوقه‌شان را گسسته مگردان و [[دشواری‌ها]] را از پیش پایشان بردار».

از ضروری‌ترین نیازهای مرزداران [[آگاهی‌ها]] و آموزش‌هایی است که باید ببینند. از این‌رو [[امام]] این‌گونه دعا می‌کند: «آنان را به [[نصرت]] خویش [[قوت]] بخش و به [[شکیبایی]] مدد نمای و دفع [[مکر]] [[دشمن]] را به ایشان بیاموز. بارخدایا، درود بفرست بر محمد و خاندان او، و به مدافعان مرزها هرچه را نمی‌شناسند بشناسان، و ایشان را هرچه نمی‌دانند بیاموز و چشمانشان را بر هرچه نمی‌بینند بگشای». امام، پس از این، به [[روحیه]] مرزداران پرداخته و به آسیب‌هایی که ممکن است روحیه آنها را [[تضعیف]] کند اشاره می‌کند: «بارخدایا، درود بفرست بر محمد و خاندان او و چون مرزداران با [[دشمنان]] رویاروی شوند یاد دنیای مکار [[فریبنده]] از خاطرشان بزدای و [[هوس]] حُطام [[فتنه‌انگیز]] این جهانی از دلشان محو کن و [[بهشت]] را پیش چشم ایشان دار و آن مساکن جاوید و آن منازل [[کریم]] و آن [[حوران]] خوبروی و آن جویباران سرشار از آشامیدنی‌های نغز و گوارا و آن درختان سر فرو داشته و بارور از میوه‌های گونه‌گون بهشتی را به آنها بنمای، تا هوای پشت‌کردن به [[دشمن]] در [[دل]] هیچ‌یک از ایشان نجنبد و [[خیال]] گریختن از هماورد از خاطر کس نگذرد».

هر چند عده محدودی برای [[جنگ]] به مرزها رهسپار می‌شوند اما هستند کسانی‌که در پشت [[جبهه]] عهده‌دار امور [[زندگی]] آنان می‌شوند و بازماندگان را [[سرپرستی]] می‌کنند یا با بخشی از [[مال]] خود [[مجاهدان]] را یاری می‌رسانند؛ اینان و تمام کسانی‌که امر [[اسلام]] دل‌مشغولشان می‌دارد ولی توان [[جنگیدن]] ندارند، مشمول [[دعای امام سجاد]] {{ع}} قرار می‌گیرند. [[خواندن]] این [[دعا]] برای همه به‌ویژه نیروهای نظامی و انتظامی، سازنده، قوت‌بخش و آگاهی‌آفرین است<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «نیایش بیست و هفتم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۷۵.</ref>

[[رده:صحیفه سجادیه]]