صلح در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

[[بدیهی]] است که اگر [[خون]] [[طائفه]] [[باغی]] و [[ظالم]] در این میان ریخته شود بر گردن خود اوست و به اصطلاح خون‌شان هدر است، هر چند مسلمانند، زیرا فرض بر این است که نزاع در میان دو طائفه از [[مؤمنین]] روی داده است. سپس به بیان سومین [[دستور]] پرداخته می‌گوید: {{متن قرآن|فَإِنْ فَاءَتْ فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا بِالْعَدْلِ}}<ref>تفسیر نمونه، ج۲۲، ص۱۶۸.</ref>. علت این که [[صلح]] و [[آشتی]] دادن بین ستیزه‌کنندگان، [[واجب کفایی]] است این است که [[نزاع]] بین دو [[برادر]] [[مسلمان]] واقع شده است نه بین [[دشمنان]]. به همین [[جهت]]، آشتی دادن بین دو برادر مسلمان [[واجب]] است. [[آیه]] بعدی به این علت تصریح نموده است: {{متن قرآن|إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ}}<ref>«جز این نیست که مؤمنان برادرند، پس میان برادرانتان را آشتی دهید و از خداوند پروا کنید باشد که بر شما بخشایش آورند» سوره حجرات، آیه ۱۰.</ref>.<ref>المیزان، ج۱۸، ص۳۱۵.</ref>

در کتاب [[جهاد]] در مورد [[احکام فقهی]] [[قتال]] بین [[مؤمنان]]، بحثی تحت عنوان قتال [[اهل بغی]] مطرح است که منظور از آن ستمگرانی است که بر [[ضد]] [[امام]] [[عادل]] و پیشوای [[راستین]] [[مسلمین]] [[قیام]] می‌کنند و برای آنها [[احکام]] فراوانی است که در آن باب آمده است. ولی بحث در آیه فوق، مطلب دیگری است که مربوط به [[نزاع]] و کشمکش‌هایی می‌باشد که در میان دو گروه از [[مؤمنان]] رخ میدهد و در آن [[قیام]] بر [[ضد]] [[امام]] [[معصوم]] و یا [[قیام بر ضد حکومت]] [[صالح]] [[اسلامی]] مطرح نیست؛ هر چند بعضی از [[فقها]] یا [[مفسران]] خواسته‌اند از این [[آیه]] در مسئله سابق نیز استفاده کنند؛ اما [[فاضل مقداد]] این [[استدلال]] را [[خطا]] دانسته است؛ زیرا قیام بر ضد امام معصوم موجب [[کفر]] است، در حالی که نزاع میان مؤمنان بر اساس این آیه تنها موجب [[فسق]] است نه کفر. به همین [[جهت]]، [[قرآن مجید]] در [[آیات]] فوق هر دو گروه را [[مؤمن]] و [[برادر دینی]] یکدیگر نامیده است. به این ترتیب [[احکام]] [[اهل بغی]] را نمی‌توان به این گونه افراد تعمیم داد <ref>کنزالعرفان، ج۱، ص۳۸۶.</ref>.