بحث:ایمان در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

ویژگی دوم ایمان اول که آن را از ایمان دوم جدا می‌کند ـ البته ایمان اولی که تهی از ایمان دوم باشد ـ این است که ایمان اول قهری است و [[اراده]] و [[اختیار]] افراد در تحصیل آن دخالتی ندارد، به خلاف ایمان دوم که اختیاری است و اراده‌ [[آدمی]] در به دست آوردن آن نقش اساسی دارد. ایمان اول که همان [[تصدیق قلبی]] است، نتیجه قهری [[علم]] و [[شناخت]] نسبت به [[آیات الهی]] و [[آگاهی]] از [[برهان]] است؛ یعنی وقتی برهان بر [[حقانیت]] [[دین خدا]] یا بر [[صدق رسول خدا]] اقامه شد، یا وقتی [[آیات خدا]] بر [[صدق]] خدا و رسول خدا{{صل}} ارائه گردید، [[قلب]] به شکل قهری به حقانیت آن [[اذعان]] پیدا می‌کند و علم به دلیل، علت علم به نتیجه می‌شود.

لذا امر به ایمان، امر به [[ایمان دوم]] است که اختیاری است؛ به همین دلیل [[خداوند]] [[فرمان]] داده است: {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا آمِنُوا}}<ref>سوره نساء، آیه ۱۳۶.</ref>، آیاتی مانند این، که در آنها امر به ایمان شده است مربوط به مرحله‌ دوم ایمان بوده که اختیاری است و گرنه ایمان اول که تصدیق و اذعان قلبی است به مجرد اطلاع بر دلیل و برهان حاصل می‌شود و امر و [[امتثال امر]] در آن معنا ندارد؛ لذا در [[قرآن کریم]] در مواجهه [[فرعون]] و [[موسی]]{{ع}}، [[خداوند متعال]] بعد از آنکه به آیاتی اشاره می‌کند که [[حضرت موسی]]{{ع}} برای [[فرعونیان]] آورد، می‌فرماید: {{متن قرآن|وَجَحَدُوا بِهَا وَاسْتَيْقَنَتْهَا أَنْفُسُهُمْ ظُلْمًا وَعُلُوًّا فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِينَ}}<ref>«و از سر ستم و گردنکشی، با آنکه در دل باور داشتند آن را انکار کردند پس بنگر که سرانجام (کار) تبهکاران چگونه بود» سوره نمل، آیه ۱۴.</ref>، این [[انکار]] با اذعان و تصدیق قلبی، اما از روی [[ظلم]] و [[استکبار]] بوده است.

ویژگی نهم [[ایمان]] اولِ خالی از [[ایمان دوم]]، یا ایمان [[تصدیقی]] مِنهای ایمان تسلیمی این است که در آن [[باور]] به [[خدا]] و رسول خدا{{صل}} وجود دارد، اما باور به معاد و [[قیامت]] وجود ندارد. یعنی افراد دارای ایمان اول یا ایمان تصدیقی صِرف، علی‌رغم [[تصدیق]] خدا و رسول خدا{{صل}}، تصدیق و باور نسبت به معاد و قیامت ندارند؛ زیرا اگر حقیقتاً [[ایمان]] و [[یقین]] داشتند که [[مرگ]] و [[قیامت]] حساب‌ و [[کتابی]] هست، این‌چنین با [[رسول اکرم]] {{صل}} و سلّم) [[مخالفت]] نکرده و در برابر دستوراتش [[تمرد]] و [[عصیان]] نمی‌کردند و [[حضرت]] را در [[جنگ‌ها]] تنها نمی‌گذاشتند. در [[آیات قرآن کریم]] بر این مطلب بسیار تأکید شده است که از مهم‌ترین [[نشانه‌های ایمان]] دوم (ایمان تسلیمی)، [[باور]] و یقین به [[معاد]] و قیامت است.

در قرآن کریم به موضوع ایمان به آخرت بسیار پرداخته شده است، مثلاً در اول سوره‌ بقره می‌فرماید: {{متن قرآن|الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَيُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ وَالَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِمَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ وَمَا أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ وَبِالْآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ أُولَئِكَ عَلَى هُدًى مِنْ رَبِّهِمْ وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ}}<ref>«همان کسانی که «غیب» را باور و نماز را برپا می‌دارند و از آنچه به آنان روزی داده‌ایم می‌بخشند و کسانی که به آنچه بر تو و به آنچه پیش از تو فرو فرستاده‌اند، ایمان و به جهان واپسین، یقین دارند آنان از (سوی) پروردگارشان به رهنمودی رسیده‌اند و آنانند که رستگارند» سوره بقره، آیه ۳ ـ ۵.</ref>. در این [[آیات]] تعبیر به {{متن قرآن|مَا أُنْزِلَ}} دارد که بیان شد هر جا تعبیر {{متن قرآن|مَا أُنْزِلَ}} آمده است منظور [[ایمان دوم]] است که همراه با «[[ذکر]]» و [[باور]] به [[قیامت]] است. در آیه‌ دیگری آمده است: {{متن قرآن|وَالَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ رِئَاءَ النَّاسِ وَلَا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَلَا بِالْيَوْمِ الْآخِرِ وَمَنْ يَكُنِ الشَّيْطَانُ لَهُ قَرِينًا فَسَاءَ قَرِينًا}}<ref>«و آن کسان که دارایی‌های خود را برای نشان دادن به مردم، می‌بخشند و به خداوند و روز واپسین ایمان ندارند؛ و هر که شیطان همدم اوست بدهمدمی او راست» سوره نساء، آیه ۳۸.</ref>، یعنی کسانی که به [[معاد]] و قیامت [[ایمان]] ندارند، [[ایمان]] ثانی (تسلیمی) ندارند، ولو [[تصدیق قلبی]] داشته باشند.