بحر در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

بحر در قرآن (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۶ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۰۹

۷٬۳۳۷ بایت اضافه‌شده ، ‏۶ اکتبر ۲۰۲۲

←‏منابع

دیداریویکی‌متن

Jaafari

مدیران

۸۰٬۱۲۹

ویرایش

@@ خط ۴۱: / خط ۴۱: @@
 نتیجه:
 نتیجه این که ساحل دریا، یا کنار دریایی که در [[آیه]] ۱۶۳ [[سوره اعراف]] مورد اشاره قرار گرفته است محدوده جغرافیایی «اریحا» بود و «اریحا همان شهر جریکو است که در ساحل [[غربی]] رود اردن است و در ۱۰ کیلومتری شمال بحر المیت است»<ref>روضة الصفا، ص۷.</ref>.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۲۸۴.</ref>
+==بحر==
+{{متن قرآن|وَجَاوَزْنَا بِبَنِي إِسْرَائِيلَ الْبَحْرَ...}}<ref>«و بنی اسرائیل را از دریا گذراندیم..». سوره اعراف، آیه ۱۳۸.</ref>.
+این [[آیه]] هم به مرحله چهارم [[مبارزه]] [[حضرت موسی]] اشاره دارد که در آن وقتی از [[مصر]] می‌خواهند خارج شوند از دریا به [[اذن خداوند]] عبور می‌کنند و پشت سر آنان [[فرعونیان]] [[غرق]] می‌گردند.
+{{متن قرآن|...فَاضْرِبْ لَهُمْ طَرِيقًا فِي الْبَحْرِ...}}<ref>«و به موسی وحی کردیم که بندگان مرا شب راهی کن و راهی خشک در دریا برای آنان بگشا (چنان که) نه از سر رسیدن (دشمن) بترسی و نه (از غرق شدن) بهراسی» سوره طه، آیه ۷۷.</ref>.
+«[[موسی]] عصای خود را به دریا زد و ناگهان دریا بشکافت و طولی نکشید که کف آن نمودار شد. به [[فرمان الهی]] [[باد]] و [[آفتاب]] هم کمک کردند و [[زمین]] دریا را خشک و آماده عبور [[بنی اسرائیل]] نمودند و چون بنی اسرائیل [[دوازده]] تیره بودند، دوازده شکاف در [[آب]] پدیدار شد تا هر تیره‌ای از راه جداگانه عبور کند. در هر دو سوی راه‌ها آب دریا به صورت کوه‌های مرتفع روی هم بالا رفت و هم چون شیشه‌ای شفاف مشبک گردید که بنی اسرائیل یکدیگر را از آن سوی آب می‌دیدند. بدین ترتیب آسوده و [[سلامت]] از آب گذشتند»<ref>محلاتی، تاریخ انبیاء، ص۴۳۲.</ref>.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۲۸۶.</ref>
+�
+==بحر==
+{{متن قرآن|فَلَمَّا بَلَغَا مَجْمَعَ بَيْنِهِمَا نَسِيَا حُوتَهُمَا فَاتَّخَذَ سَبِيلَهُ فِي الْبَحْرِ سَرَبًا}}<ref>«و چون به جایگاه به هم پیوستن آن دو (دریا) رسیدند ماهی خود را فراموش کردند و (ماهی) راه خود را در دریا سرازیر در پیش گرفت (و رفت)» سوره کهف، آیه ۶۱.</ref>.
+{{متن قرآن|قَالَ أَرَأَيْتَ إِذْ أَوَيْنَا إِلَى الصَّخْرَةِ فَإِنِّي نَسِيتُ الْحُوتَ وَمَا أَنْسَانِيهُ إِلَّا الشَّيْطَانُ أَنْ أَذْكُرَهُ وَاتَّخَذَ سَبِيلَهُ فِي الْبَحْرِ عَجَبًا}}<ref>«گفت: آیا دیدی (چه بر سرمان آمد) آنگاه که بر آن تخته سنگ جای گرفتیم؟ من آن ماهی را از یاد بردم و جز شیطان کسی یادکرد آن را از یاد من نبرد و شگفتا راه خود را در دریا در پیش گرفت و رفت» سوره کهف، آیه ۶۳.</ref>.
+وقتی قرار باشد از [[حضرت موسی]][[ سخن]] به میان آید نمی‌توان تنها به [[معجزه]] [[عصا]] و یا دو پاره کردن دریا اکتفا کرد؛ زیرا [[دانشمندان]] [[قرآنی]] داستان [[خضر]] و [[موسی]]{{ع}} را با [[آب]] و تاب [[نقل]] کرده‌اند که متأثر از [[آیات قرآنی]] است و در مورد آن [[آیات]] ۶۱ و ۶۳ [[سوره کهف]] می‌باشد که در این مجال به دنبال [[شناخت]] دریایی هستیم که در کنار آن گم شدن ماهی از سبد غذایی [[حضرت خضر]] و حضرت موسی اتفاق افتاد.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۲۸۸.</ref>
+===گم شدن ماهی نشانه رسیدن به خضر===
+[[اجازه]] بدهید همه چیز را به اختصار از کتاب برخی پژوهشگران تعریف کنیم: «[[بیضاوی]] صاحب [[تفسیر]] معروف نقل می‌کند که موسی به [[خدا]] عرض کرد: کدام یکی از بندگانت دانشمندتر است؟ فرمود: آن کسی که [[علم]] دیگران را به علم خود و بیفزاید، شاید در این میان به سخنی برخورد که او را به [[هدایت]] [[راهنما]] گردد یا از [[هلاکت]] باز دارد. موسی عرض کرد: چگونه او را بیابم؟ بدو [[وحی]] شد یک ماهی در زنبیل بگذار و حرکت کن و در هر جا که ماهی را گم کردی، خضر آن جاست».
+موسی{{ع}} آماده [[سفر]] شد و زنبیل با خود برداشت. به [[یوشع بن نون]] [[وصی]] خود سفارش کرد که هر کجا ماهی مفقود شد او را با [[خبر]] کند. [[خستگی]] را سبب شد که موسی و [[یوشع]] ساعتی استراحت کنند و به همین منظور به سنگی که در آنجا بود [[تکیه]] زدند و موسی در آن حال به [[خواب]] رفت. به گفته برخی در این وقت بارانی ببارید و به [[بدن]] ماهی خورد و آن ماهی زنده شد و خود را به دریا انداخت [[ولی]] یوشع فراموش کرد داستان را به موسی بگوید تا وقتی که از آنجا گذشتند و مقداری راه رفتند. در این وقت موسی{{ع}} که خسته و گرسنه شده بود به یوشع فرمود: غذایمان را بیاور که از این [[سفر]] خسته شده و به تعب افتاده‌ایم».
+این جا بود که [[یوشع]] به یاد ماهی افتاد. [[موسی]] که [[منتظر]] شنیدن همین [[سخن]] بود از راه بازگشت و [[احساس]] کام یابی نمود»<ref>محلاتی، تاریخ انبیاء، ص۴۷۵.</ref>.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۲۸۹.</ref>
+===روشن‌سازی===
+بازگشت به [[آیه]] ۶۰ [[سوره کهف]] روشن می‌سازد که محل پیوند دو دریا، میعادگاه [[حضرت خضر]]{{ع}} و [[حضرت موسی]]{{ع}} بوده است. این دو [[پیامبر]] «به مجمع البحرین می‌رسند در آنجا ماهی خود را که برای [[خوراک]] سفرشان برده بودند، فراموش می‌کنند و ماهی حرکت می‌کند و خود را به دریا می‌رساند»<ref>باستان‌شناسی و جغرافیای تاریخی قصص قرآن، ص۱۷۸؛ و ر.ک: لطیف راشدی، قصه‌های قرآن، ص۳۹۸.</ref>.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۲۹۰.</ref>
 == منابع ==