طوی در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

{{متن قرآن|إِذْ نَادَاهُ رَبُّهُ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى}}<ref>«آنگاه که پروردگارش او را در سرزمین پاک «طوی» فرا خواند،» سوره نازعات، آیه ۱۶.</ref>.

دیاری که از نظر [[پژوهشی]] ما در این بخش مهم است همان دیاری است که در [[زندگی]] [[حضرت موسی]]{{ع}} از اهمیت خاصی برخوردار می‌باشد. حضرت موسی وقتی به همراه [[همسر]] و فرزند از [[مدین]] به [[مصر]] حرکت می‌کرد راه را گم کرد. شب بود و سوز سرما تا استخوان او و خانواده‌اش [[نفوذ]] می‌کرد. حضرت موسی برای گرم کردن خویش و خانواده‌اش به دنبال [[آتش]] بود. در وادی مقدس آتشی را دید و به سوی آن [[تغییر]] مسیر داد. «[[خاندان]] [[موسی]] همانجا ایستادند و او به طرف آتش روان شد. هنگامی که به نزدیکی آن رسید. درخت سبزی را دید که از آن آتش شعله‌ور است». ندای [[جان]] بخشی از سمت راست آن درخت به گوشش خورد که می‌گفت: «همانا من [[خدای یکتا]]، [[پروردگار]] جهانیانم. ای موسی! من پروردگار تو هستم نعلین خویش را به در کن که در وادی مقدس هستی»<ref>تاریخ انبیاء، محلاتی، ص۳۸۹.</ref>.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۸۰۷.</ref>