فدک از دیدگاه اهل سنت: تفاوت میان نسخه‌ها

این [[روایات]] بیانگر جایگاه والا و رفیع دختر پیامبر {{صل}} است تا آنجا که [[خداوند]] به خاطر ایشان [[خشنود]] و [[غضبناک]] می‌شود.

[[ابن تیمیه]] که در خدشه کردن روایات [[فضائل اهل بیت]] {{عم}} ید طولا و [[تعصب]] خاصی دارد، که در گذشته نمونه‌هایی از آن را از نظر گذراندیم، در اینجا هم این [[حدیث]] را [[انکار]] کرده است. او ادعا دارد این [[روایت]] در کتب معروفه نیامده است، سند حسن یا صحیحی ندارد، همچنین [[متن حدیث]]، [[فضیلت]] خاصی را [[اثبات]] نمی‌کند<ref>منهاج السنة النبویة، ج۴، ص۲۴۸.</ref>. با مراجعه به کتب ابن تیمیه می‌توان منظور او از کتب معروفه را به دست آورد.

اما [[شاهد]] هستیم روایت مورد بحث ما در کتب معروف با [[راویان]] و مؤلفان مورد [[اعتماد]] ابن تیمیه همچون بخاری و [[طبرانی]] و... وجود دارد. مثلاً هم ایشان درباره [[طبرانی]] می‌نویسد: {{عربی|فهولاء و امثالهم اعلم باحوال رسول الله من غیرهم}}<ref>منهاج السنة النبویة، ج۷، ص۴۲۸.</ref>.

اما [[ابن تیمیه]] خدشه دیگری به دلالت این حدیث کرده است: او می‌گوید: ما می‌دانیم که [[عمر]] و [[ابوبکر]] و [[عثمان]] و علی و [[طلحه]] و [[زبیر]] و [[عبدالرحمن]] از کسانی هستند که [[خدا]] از آنان [[راضی]] است؛ چراکه ایشان از زمره {{متن قرآن|السَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ}}<ref>منظور آیه ۱۰۰ سوره توبه می‌باشد: {{متن قرآن|وَالسَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنْصَارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَانٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ وَأَعَدَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي تَحْتَهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ}} «و خداوند از نخستین پیش‌آهنگان مهاجران و انصار و کسانی که به نیکی از آنان پیروی کرده‌اند خشنود است و آنها نیز از وی خشنودند و او برای آنان بوستان‌هایی فراهم آورده که جویبارها در بن آنها روان است، هماره در آن جاودانند، رستگاری سترگ، این است» سوره توبه، آیه ۱۰۰.</ref> و از کسانی هستند که در «[[بیعت رضوان]]»<ref>منظور آیه ۱۸ سوره فتح می‌باشد: {{متن قرآن|لَقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبَايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِي قُلُوبِهِمْ فَأَنْزَلَ السَّكِينَةَ عَلَيْهِمْ وَأَثَابَهُمْ فَتْحًا قَرِيبًا}} «به راستی خداوند از مؤمنان خشنود شد هنگامی که با تو در زیر آن درخت بیعت می‌کردند پس آنچه در دل داشتند معلوم داشت، از این رو آرامش را بر آنها فرو فرستاد و به پیروزی زودرسی پاداششان داد» سوره فتح، آیه ۱۸.</ref> [[خدای متعال]] از ایشان راضی شده است، وقتی [[پیامبر]] از [[دنیا]] رفت از ایشان راضی بود. پس کسی که خدا و رسولش از او راضی هستند، {{عربی|لا یضره غصب أحد من الخلق علیه}}: غضب و [[ناراحتی]] هیچ شخص دیگری نمی‌تواند به ایشان ضرر برساند، هرکس که باشد<ref>منهاج السنة النبویة، ج۴، ص۲۴۹.</ref>.

اولاً: [[سبقت]] و اولیت که [[آیه]] اول در مورد [[مهاجرین]] و [[انصار]] گفته است، نسبت به چه چیز است؟ آیا می‌تواند نسبت به چیزی جز [[ایمان]] و [[اسلام]] باشد؟ [[سبقت در ایمان]] و اسلام و اولیت در ایمان و اسلام است که می‌تواند هر فضیلتی را به دنبال داشته باشد، این [[سبقت]] و اولیت نیاز به [[اثبات]] با دلیل دارد. اگر دلیل مشخص و صریح [[قرآنی]] بود چه بهتر، اگر نبود [[دلیل روایی]] مسلم و [[قطعی]] لازم است که یکی از علائم آن این است که [[فریقین]] آن را پذیرفته باشند.

ثانیاً: یقیناً [[تمجید]] و [[ستایش]] [[خدای متعال]] در [[بیعت رضوان]] از همگی افراد [[بیعت کننده]] نبوده است و [[آیه شریفه]] مربوط به [[جمعیت]] [[غالب]] [[بیعت کنندگان]] است، نه به همه افراد آنان. بنابراین نمی‌توان با این آیه به [[فضیلت]] شخص خاصی استناد کرد و بهترین [[شاهد]] این است که در آن [[روز]] جمعیتی بالغ بر ۱۴۰۰ نفر که به [[حدیبیه]] آمده بودند با [[پیامبر]] [[بیعت]] کردند<ref>السیرة النبویة، ج۲، ص۳۲۲ و ۳۱۵؛ الکشاف (زمخشری)، ج۴، ص۲۴۰؛ تفسیر قرآن العظیم (ابن کثیر)، ج۷، ص۳۱۵.</ref>. عبدالله ابن اُبی ([[رهبر]] [[منافقان]] که با [[نفاق]] از [[دنیا]] رفت) و برخی [[پیروان]] او نیز در زمره بیعت کنندگان بودند؛ و [[عبدالله بن اُبی]] در [[تاریخ]] کاملاً برای ما معلوم الحال است. بنابراین بیعت او و یارانش بدان معنا نیست که آنها مؤمنند، خدای متعال با این بیعت از آنها برای همیشه از ایشان [[راضی]] شده است. اینها توجه نکرده‌اند در صدر آیه شریفه یک قید اساسی برای [[رضایت الهی]] آورده شده که آن ایمان است؛ {{متن قرآن|لَقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ}}<ref>«به راستی خداوند از مؤمنان خشنود شد هنگامی که با تو در زیر آن درخت بیعت می‌کردند پس آنچه در دل داشتند معلوم داشت، از این رو آرامش را بر آنها فرو فرستاد و به پیروزی زودرسی پاداششان داد» سوره فتح، آیه ۱۸.</ref> پس این افراد به طور تخصصی از [[آیه]] بیرون هستند، یعنی اصلاً در شمار افراد مشمول [[آیه شریفه]] نیستند. پس برخورداری از [[فضیلت]] [[رضایت خدای متعال]] بسته به [[اثبات]] [[ایمان]] در افراد حاضر در این [[بیعت]] است<ref>{{عربی|انه رضی عن الذین بایعوا تحت الشجرة النبی {{صل}} و کانوا مؤمنین فی الوقت الذی بایعوه فعلم ما فی قلوبهم من إیمان و نفاق فرضی عن المؤمنین و سخط علی المنافقین}}؛ التبیان (شیخ طوسی)، ج۹، ص۳۲۸؛ المیزان، ج۹، ص۳۷۶.</ref>.

=== ملاک بودن غضب [[اولیای خدا]] ===

غضبناک شدن [[خداوند]] از غضب [[حضرت زهرا]] {{س}}، [[پیروی]] خداوند از [[احساس]] یک [[بنده]] است؛ و پیروی خداوند از احساس یک بنده دون [[شأن]] و جایگاه خداوندی بوده و غیرممکن است.

چون (به دنبال [[آزار]] مستمرشان نسبت به [[موسی]]) از [[راه مستقیم]] [[منحرف]] شدند، [[خداوند]] هم دل‌هایشان را (از [[حق]]) منحرف کرد، خداوند [[مردم]] منحرف و نافرمان را [[هدایت]] نمی‌کند<ref>{{متن قرآن|وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ لِمَ تُؤْذُونَنِي وَقَدْ تَعْلَمُونَ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ فَلَمَّا زَاغُوا أَزَاغَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِقِينَ}} «و (یاد کن) آنگاه را که موسی به قوم خود گفت: ای قوم من! چرا مرا آزار می‌دهید با آنکه می‌دانید من پیامبر خداوند به سوی شمایم؟ و چون (از حق) بگشتند خدا دل‌هایشان را بگردانید و خداوند قوم نافرمان را راهنمایی نمی‌کند» سوره صف، آیه ۵.</ref>.