بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۲۴: | خط ۲۴: | ||
بیشک [[دستورات اخلاقی]] و [[اجتماعی]] [[اسلام]] در زمینه [[سازگاری]]، [[حسن خلق]]، [[خوشرویی]]، [[رفق]]، [[مدارا]]، ابراز [[عطوفت]] و [[مهربانی]] و نیز تأکید بر [[دیدار]] و [[زیارت]] [[برادران دینی]]، [[افشای]] [[سلام]]، [[مصافحه]] به هنگام [[ملاقات]]، سعی در ایجاد [[سرور]] در [[دل]] آنان، [[خیرخواهی]] و [[نصیحت]] [[مؤمنان]] و [[مسئولان]]، تلاش برای [[اصلاح ذات البین]]، عدم احتجاب از حاجتمندان و نظایر آن، همه و همه در راستای [[هدف]] [[تحکیم]] پیوندهای اجتماعی و ایجاد [[وحدت]] و [[یکپارچگی]] در میان [[آحاد]] [[امت اسلامی]] و تشدّد حالت [[الفت]] و [[یگانگی]] و [[همبستگی]] بیشتر بین افراد [[مسلمان]] در [[روابط اجتماعی]] است<ref>فقه سیاسی، ج۶، ص۶۹-۶۸.</ref>. | بیشک [[دستورات اخلاقی]] و [[اجتماعی]] [[اسلام]] در زمینه [[سازگاری]]، [[حسن خلق]]، [[خوشرویی]]، [[رفق]]، [[مدارا]]، ابراز [[عطوفت]] و [[مهربانی]] و نیز تأکید بر [[دیدار]] و [[زیارت]] [[برادران دینی]]، [[افشای]] [[سلام]]، [[مصافحه]] به هنگام [[ملاقات]]، سعی در ایجاد [[سرور]] در [[دل]] آنان، [[خیرخواهی]] و [[نصیحت]] [[مؤمنان]] و [[مسئولان]]، تلاش برای [[اصلاح ذات البین]]، عدم احتجاب از حاجتمندان و نظایر آن، همه و همه در راستای [[هدف]] [[تحکیم]] پیوندهای اجتماعی و ایجاد [[وحدت]] و [[یکپارچگی]] در میان [[آحاد]] [[امت اسلامی]] و تشدّد حالت [[الفت]] و [[یگانگی]] و [[همبستگی]] بیشتر بین افراد [[مسلمان]] در [[روابط اجتماعی]] است<ref>فقه سیاسی، ج۶، ص۶۹-۶۸.</ref>. | ||
از [[اصول حاکم بر نظام اداری]] و پایه مناسبات اجتماعی در اسلام، [[حس]] [[اخوت]] است: {{متن قرآن|إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ}}<ref>«جز این نیست که مؤمنان برادرند» سوره حجرات، آیه ۱۰.</ref>، بر همین اساس در [[سیره پیامبر اکرم]] {{صل}} میفرمود: «من [[دوست]] ندارم مادام که در میان شما هستم از دیگران متمایز باشم» و علی {{ع}} [[مردم]] [[انبار]] را از احتراماتی که [[بندگی]] را جایگزین رابطه [[اخوت اسلامی]] میکند، [[نهی]] فرمود<ref>فقه سیاسی، ج۷، ص۴۹۳.</ref><ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۱۲۳.</ref> | از [[اصول حاکم بر نظام اداری]] و پایه مناسبات اجتماعی در اسلام، [[حس]] [[اخوت]] است: {{متن قرآن|إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ}}<ref>«جز این نیست که مؤمنان برادرند» سوره حجرات، آیه ۱۰.</ref>، بر همین اساس در [[سیره پیامبر اکرم]] {{صل}} میفرمود: «من [[دوست]] ندارم مادام که در میان شما هستم از دیگران متمایز باشم» و علی {{ع}} [[مردم]] [[انبار]] را از احتراماتی که [[بندگی]] را جایگزین رابطه [[اخوت اسلامی]] میکند، [[نهی]] فرمود<ref>فقه سیاسی، ج۷، ص۴۹۳.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۱۲۳.</ref> | ||
== منابع == | == منابع == | ||