امانت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

# و با اسنادش تا [[معلی بن خنیس]]، و او گوید که از [[اباعبدالله]]، [[امام صادق]] {{ع}}، درباره سخن خدای الله عزوجل: {{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَمَانَاتِ إِلَى أَهْلِهَا}}، سؤال نمودم؟ آن بزرگوار فرمود: {{متن حدیث|أَمَرَ اللَّهُ‏ الْإِمَامَ‏ الْأَوَّلَ‏ أَنْ‏ يَدْفَعَ‏ إِلَى‏ الْإِمَامِ‏ الَّذِي‏ بَعْدَهُ كُلَّ شَيْ‏ءٍ عِنْدَهُ}}: [[خدای متعال]] به [[امام اول]] امر فرمود که هر چه را نزد اوست، به امامی که بعد از اوست، تحویل دهد<ref>برهان، ص۲۳۴؛ نورالثقلین، ج۱، ص۴۹۶، ح۳۲۱.</ref>.

# و [[زراره]] و [[محمد بن مسلم]] از [[ابی جعفر]]، امام باقر، و [[ابی عبدالله]] امام صادق {{عم}}، [[روایت]] کنند که آن دو بزرگوار فرمودند: {{متن حدیث|الْإِمَامُ يُعْرَفُ بِثَلَاثِ خِصَالٍ: إِنَّهُ أَوْلَى النَّاسِ بِالَّذِي كَانَ قَبْلَهُ، وَ أَنَّهُ عِنْدَهُ سِلَاحُ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}}، وَ عِنْدَهُ الْوَصِيَّةُ، و هي التي قال [[الله]] في كتابه: {{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَمَانَاتِ إِلَى أَهْلِهَا}}، وَ قَالَ: أَنَّ السِّلَاحَ فِينَا بِمَنْزِلَةِ التَّابُوتِ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ يَدُورُ الْمُلْكُ حَيْثُ دَارَ السِّلَاحُ كَمَا كَانَ يَدُورُ حَيْثُ دَارَ التَّابُوتُ}}<ref>برهان، ص۲۳۴.</ref>.

# و شیخ در [[تهذیب]] با اسنادش تا [[معلی بن خنیس]]، و او از [[ابی عبدالله]]، امام صادق {{ع}}، [[روایت]] کرده که بر آن بزرگوار، فرموده خدای عزو جل: {{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَمَانَاتِ إِلَى أَهْلِهَا وَإِذَا حَكَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ أَنْ تَحْكُمُوا بِالْعَدْلِ}}، را [[تلاوت]] نمودم، آن بزرگوار فرمود: {{متن حدیث|عَلَى الْإِمَامِ أَنْ يَدْفَعَ مَا عِنْدَهُ إِلَى الْإِمَامِ الَّذِي بَعْدَهُ وَ أُمِرَتِ الْأَئِمَّةُ بِالْعَدْلِ وَ أُمِروا النَّاسُ أَنْ يَتَّبِعُوهُمْ}}: بر [[امام]] است که آنچه نزد اوست، به امام بعد از خودش تحویل دهد، و به [[امامان]] [[دستور]] داده شد که به [[عدالت]] عمل کنند، و به [[مردم]] [[فرمان]] دادند که از آنان [[متابعت]] و [[پیروی]] نمایند<ref>برهان، ص۲۳۴.</ref>.

# [[ابن جمعه عروسی]] از کتاب [[معانی الاخبار]] با اسنادش تا [[یونس بن عبدالرحمن]]، و او گوید که: از [[موسی بن جعفر]] {{ع}} درباره قول خدای عزو جل: {{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَمَانَاتِ إِلَى أَهْلِهَا}}، سؤال نمودم. آن بزرگوار فرمود: {{متن حدیث|هَذِهِ مُخَاطَبَةٌ لَنَا خَاصَّةً أَمَرَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى كُلَّ إِمَامٍ مِنَّا أَنْ يُؤَدِّيَ إِلَى الْإِمَامِ الَّذِي بَعْدَهُ وَ يُوصِيَ إِلَيْهِ ثُمَّ هِيَ جَارِيَةٌ فِي سَائِرِ الْأَمَانَاتِ- وَ لَقَدْ حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ أَبِيهِ أَنَّ عَلِيَّ بْنَ الْحُسَيْنِ {{ع}} قَالَ لِأَصْحَابِهِ عَلَيْكُمْ بِأَدَاءِ الْأَمَانَةِ فَلَوْ أَنَّ قَاتِلَ أَبِيَ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ {{ع}} ائْتَمَنَنِي عَلَى السَّيْفِ الَّذِي قَتَلَهُ بِهِ لَأَدَّيْتُهُ إِلَيْهِ}}: این خطاب خاصّ ماست که [[خدای تبارک و تعالی]] به هر امامی از ما، امر فرموده که وصیتی را که به او شده است، به امامی که بعد از اوست، تحویل نماید. پس از آن، (خطاب) در امانات دیگر نیز جاری و ساری است و پدرم از پدرش این [[حدیث]] را برای من فرمود که [[علی بن حسین]] {{ع}} به یارانش چنین فرمود: بر شما باد به رد نمودن امانت، که اگر [[قاتل]] [[حسین بن علی]] {{ع}} آن شمشیری را که با آن او را به [[قتل]] رسانیده، نزد من به امانت می‌گذاشت، البته که من آن (امانت) را به او برمی‌گردانیدم<ref>نورالثقلین، ج۱، ص۴۹۵، ح۳۱۸.</ref>.