طالوت: تفاوت میان نسخه‌ها

طالوت هم‌زمان با [[حضرت داوود]] بود، در [[علوم]] مختلف [[آگاهی]] داشت، [[تنومند]] و [[رشید]] و [[شجاع]] و [[خوش‌سیما]] بود و [[خداوند]] در قرآن [[قدرت جسمی]] و [[قدرت علمی|علمی]] او را بیان کرده است: {{متن قرآن|وَقَالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ إِنَّ اللَّهَ قَدْ بَعَثَ لَكُمْ طَالُوتَ مَلِكًا قَالُوا أَنَّى يَكُونُ لَهُ الْمُلْكُ عَلَيْنَا وَنَحْنُ أَحَقُّ بِالْمُلْكِ مِنْهُ وَلَمْ يُؤْتَ سَعَةً مِنَ الْمَالِ قَالَ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَاهُ عَلَيْكُمْ وَزَادَهُ بَسْطَةً فِي الْعِلْمِ وَالْجِسْمِ وَاللَّهُ يُؤْتِي مُلْكَهُ مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ}}<ref>و پیامبرشان به آنان گفت: خداوند طالوت را به پادشاهی شما گمارده است، گفتند: چگونه او را بر ما پادشاهی تواند بود با آنکه ما از او به پادشاهی سزاوارتریم و در دارایی (هم) به او گشایشی نداده‌اند. گفت: خداوند او را بر شما برگزیده و بر گستره دانش و (نیروی) تن او افزوده است و خداوند پادشاهی خود را به هر که خواهد می‌دهد و خداوند نعمت‌گستری داناست» سوره بقره، آیه ۲۴۷.</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۹۷.</ref>.

طالوت مردی بلند قامت و [[تنومند]] و خوش اندام بود اعصابی محکم و نیرومند داشت و از نظر [[قوای روحی]] نیز بسیار [[زیرک]] و دانشمند و [[با تدبیر]] بود، و بعضی علت [[انتخاب نام]] «طالوت» را برای وی همان طول قامت او می‌دانند، ولی با این همه شهرتی نداشت و با پدرش در یکی از دهکده‌ها در [[ساحل]] رودخانه‌ای می‌زیست و چهارپایان پدر را به چرا می‌برد، و [[کشاورزی]] می‌کرد.

روزی بعضی از چهارپایان او، در بیابان گم شدند، طالوت به اتفاق یکی از [[دوستان]] خود به جستجوی آنها در اطراف رودخانه به گردش در آمد، این وضع تا چند [[روز]] ادامه یافت تا اینکه به نزدیک [[شهر]] «[[صوف]]» رسیدند.

خداوند طالوت را به فرماندهی شما برگزیده، و لازم است همگی از وی [[پیروی]] نمایید، بنابراین خود را برای [[جهاد]] در برابر [[دشمن]] آماده‌سازید.

بنی‌اسرائیل که برای [[فرمانده]] و [[رئیس]] [[لشکر]] امتیازاتی از نظر [[نسب]] و [[ثروت]] لازم می‌دانستند و هیچ کدام را در طالوت نمی‌دیدند، در برابر این [[انتصاب]] سخت به [[حیرت]] افتادند؛ زیرا به عقیدۀ آنها وی نه از [[خاندان]] «[[لاوی]]» بود که سابقه [[نبوّت]] داشتند، و نه از خاندان «یوسف» و «[[یهودا]]» که دارای سابقه [[حکومت]] بودند، بلکه از خاندان «[[بنیامین]]» گمنام بود، و از نظر [[مالی]] نیز تهی دست بود؛ لذا به عنوان [[اعتراض]] گفتند او چگونه می‌تواند بر ما حکومت کند، و ما از او سزاوارتریم؟!.

اشموئیل گفت نشانة آن این است که، [[تابوت]] (صندوق [[عهد]]) که از یادگارهای مهم [[انبیاء]] [[بنی‌اسرائیل]] است و مایۀ دلگرمی و [[اطمینان]] شما در [[جنگ‌ها]] بوده در حالی که جمعی از [[فرشتگان]] آن را حمل می‌نمایند به سوی شما باز می‌گردد، و چیزی نگذشت که صندوق عهد بر آنها ظاهر شد، آنها با دیدن این [[نشانه]] [[فرماندهی]] طالوت را پذیرفتند.<ref>[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)|قصه‌های قرآن]] ص ۳۵۱.</ref>