بدون خلاصۀ ویرایش
(←پانویس) |
بدون خلاصۀ ویرایش برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
||
| خط ۶: | خط ۶: | ||
}} | }} | ||
== مقدمه == | == مقدمه == | ||
ری شهری معروف، کنار [[تهران]] است که در قدیم، بسیار آباد بوده و به واسطه قدمتش به شیخ البلاد [[شهرت]] داشته است. منسوب به آن را رازی گویند. صاحب معجم البلدان میگوید: در [[حدیث]] آمده که [[ری]] یکی از دروازههای [[زمین]] است که [[تجارت]] [[مردم]] به آن منتهی میشود<ref>معارف و معاریف، ج ۵، ص۷۴۱.</ref>. | |||
[[مکتب]] [[علمی]] ری مکتبی نوپا و شدیداً تحتتأثیر مکتب [[قم]] بود. عدم سابقه علمی و نزدیک بودن به [[شهر قم]] که مرکز اصلی [[علوم]] [[اهل بیت]] در [[ایران]] بود، این امر را کاملا توجیه میکند؛ لذا ری نیز دارای [[مکتب حدیثی]] همانند قم بود و [[محدثان]] و [[راویان احادیث]] اهل بیت و [[پیشگامان]] [[علم]] و [[دانش]] بودند. از نخستین این محدثان میتوان از [[سهل بن زیاد آدمی]] نام برد که از [[اصحاب]] [[امام عسکری]]{{ع}} و دارای کتابهایی بود. همچنین محمد بن حسّان رازی مؤلف کتاب [[ثواب]] القرآن که از [[سعد بن عبدالله]] و [[محمد بن یحیی عطار]] [[راویان قمی]]، [[روایت]] میکرد. | |||
گذشته از محدثان متقدم مکتب ری بایستی از ابن قبّه رازی از معدود [[متکلمان]] این [[شهر]] نام ببریم. اما [[شخصیت]] برجسته مکتب ری [[محمد بن یعقوب کلینی]] (متوفی ٣٢٩ق) است. او شیخ [[شیعیان]] در ری بود و [[احادیث]] وی از همه قابل اعتمادتر و مطمئنتر است. [[مشایخ]] او اکثرا محدثان [[قمی]] بودند. او دارای تألیفات متعددی بود که مهمترین آنها [[کتاب الکافی]] است که آن را در طی بیست سال نوشت. این کتاب که نخستین کتاب از [[کتب اربعه شیعه]] است، مهمترین موسوعه [[روایی]] است که در عصر [[غیبت صغری]] نوشته شد. | |||
از گفتار [[کلینی]] در مقدمه کتابش چنین برمیآید که او این کتاب را به درخواست یکی از دوستانش نوشته که از [[جهالت]] مردم نسبت به [[امور دینی]] و پرداختن به [[امور دنیوی]] و فاصله گرفتن از علم و [[اهل علم]] [[شکایت]] کرده و از وی خواسته بود تا کتابی بنویسد که در [[علوم دینی]] کامل و کافی باشد. [[کلینی]] کتاب دیگری به نام الرسائل داشت. همچنین کتابی در رد [[قرامطه]] نوشت. او اواخر عمرش را در [[بغداد]] گذرانید و در سال ٣٢٩ ق در بغداد درگذشت. | |||
[[علی بن محمد بن ابراهیم رازی کلینی]] معروف به علاّن که دایی [[شیخ کلینی]] بود کتابی درباره [[امام مهدی]]{{ع}} به نام [[اخبار]] [[القائم]] نوشته بود. گویا وی در [[عصر غیبت]] روابط نزدیکی با [[ناحیه مقدسه]] داشت<ref>نشریه موعود، شماره ۳۳، ص۶۵.</ref>.<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۳۷۲، [[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص۳۲۷-۳۲۸.</ref> | |||
== ری در عصر ظهور == | |||
در روایتی دیگر فرمودند: مردی چهار شانه و گندمگون از ری [[قیام]] میکند که [[غلام]] [[بنیتمیم]] است. نام او [[شعیب بن صالح]]است<ref>ر.ک: شعیب بن صالح.</ref>. [[روایت]] شده: در [[آخرالزمان]] مردی آشوبگر در ری خواهند آمد و دیلمیان برایشان یورش برند و در کنار دروازه [[تهران]] که به سوی کوهستان میرود، به حدی [[مردم]] به [[قتل]] میرسند که [[خدا]] میداند! در کنار آن دروازه هشت نفر از [[بنیهاشم]] ادعای [[خلافت]] میکند و [[اقامه نماز]] میکند، مردی بزرگ که اسم او همنام یکی از [[پیامبران]] است، در دربند گرفتار میشود. او را [[چهل]] روز محاصره میکنند و سپس او را دستگیر میکنند و به [[قتل]] میرسانند، آنگاه [[سفیانی]] به [[حکومت]] میرسد و بلایی بزرگ بر ساکنان ری میرسد و [[قحطی]] و گرانی بر آنان مستولی میشود<ref>سید محمود موسوی دهسرخی، یأتی علی الناس زمان، ص ۲۶۵. </ref>. | |||
[[امام صادق]] {{ع}} در ضمن [[حدیثی]] فرمود: در ری هشتاد هزار نفر در نیمروز سرهایشان از تن جدا میگردد که هشتاد نفر از آنها از [[اولاد]] فلان قبیلهاند و همگی [[شایستگی]] [[خلافت]] را نیز دارند و آنها را [[عجم]] خواهد کشت<ref>سید محمود موسوی دهسرخی، یأتی علی الناس زمان، ص۳۱۰ و روضه کافی، ص۱۹۸.</ref>.<ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص۳۲۷-۳۲۸.</ref> | |||
== پرسش مستقیم == | == پرسش مستقیم == | ||