بهرسیر: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
(صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = شهر | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} == آشنایی اجمالی == بهُرسیر (که احتمالاً معرب و مخفف اردشیر بوده) یکی از شهرهای کهن و نزدیک مدائن بوده است که از آن تعبیر به مدائن غربی کرده‌اند. مسلمانان در ذیحج...» ایجاد کرد)
 
خط ۸: خط ۸:
== آشنایی اجمالی ==
== آشنایی اجمالی ==
بهُرسیر (که احتمالاً معرب و مخفف اردشیر بوده) یکی از شهرهای کهن و نزدیک [[مدائن]] بوده است که از آن تعبیر به مدائن [[غربی]] کرده‌اند. [[مسلمانان]] در [[ذیحجه]] [[سال پانزدهم هجری]] آن [[شهر]] را محاصره کردند و در همین [[زمان]] بود که [[هاشم بن عتبه]]، شیر گوشواره دار [[خسرو]] را که [[محافظ]] وی بود و با آن انس و [[الفت]] داشت، کشت و مسلمانان به [[فرماندهی]] [[سعد بن ابی وقاص]] در صفر سال شانزدهم [[هجری]] وارد شهر بهرسیر شدند و از آنجا که [[مردم]] آن، [[معاهد]] (در [[ذمه اسلام]]) نبودند، دستور [[حمله]] داده شد و صد هزار نفر از بزرگان آنجا [[اسیر]] شدند و بنا به پیشنهاد [[حاکم]] [[ساباط]]، به نام شیر [[آزاد]] [[دهقان]] (بزرگ محل) و موافقت [[خلیفه دوم]] و پرداخت [[جزیه]]، [[اسیران]] را آزاد کردند<ref>تاریخ طبری (هشت جلدی) ج۳، ص۱۱۶؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ترجمه، ج۲، ص۳۱۹ - ۳۲۲.</ref>.<ref>[[علی اکبر ذاکری|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین (کتاب)|سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین]]، ج۱، ص ۲۵۹ـ ۲۶۱.</ref>
بهُرسیر (که احتمالاً معرب و مخفف اردشیر بوده) یکی از شهرهای کهن و نزدیک [[مدائن]] بوده است که از آن تعبیر به مدائن [[غربی]] کرده‌اند. [[مسلمانان]] در [[ذیحجه]] [[سال پانزدهم هجری]] آن [[شهر]] را محاصره کردند و در همین [[زمان]] بود که [[هاشم بن عتبه]]، شیر گوشواره دار [[خسرو]] را که [[محافظ]] وی بود و با آن انس و [[الفت]] داشت، کشت و مسلمانان به [[فرماندهی]] [[سعد بن ابی وقاص]] در صفر سال شانزدهم [[هجری]] وارد شهر بهرسیر شدند و از آنجا که [[مردم]] آن، [[معاهد]] (در [[ذمه اسلام]]) نبودند، دستور [[حمله]] داده شد و صد هزار نفر از بزرگان آنجا [[اسیر]] شدند و بنا به پیشنهاد [[حاکم]] [[ساباط]]، به نام شیر [[آزاد]] [[دهقان]] (بزرگ محل) و موافقت [[خلیفه دوم]] و پرداخت [[جزیه]]، [[اسیران]] را آزاد کردند<ref>تاریخ طبری (هشت جلدی) ج۳، ص۱۱۶؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ترجمه، ج۲، ص۳۱۹ - ۳۲۲.</ref>.<ref>[[علی اکبر ذاکری|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین (کتاب)|سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین]]، ج۱، ص ۲۵۹ـ ۲۶۱.</ref>
== حاکمان بهرسیر ==
=== عدی بن حارث ===
{{اصلی|عدی بن حارث}}
براساس نقل [[نصر بن مزاحم منقری]] و دیگران، [[حضرت علی]]{{ع}} پس از استقرار در [[کوفه]]، عدی بن حارث بن رُویم را به [[کارگزاری]] بهرسیر گمارد<ref>منقری، وقعة صفین، ص۱۱؛ أخبار الطوال، ص۱۵۳ و ابن کلبی، نسب معد والیمن الکبیر، ص۳۰.</ref>. در [[اخبار الطوال (کتاب)|اخبار الطوال]] می‌نویسد: علی{{ع}} در کوفه [[کارگزاران]] خود را اعزام کرد. عدی بن حارث را بر بَهُرسیر و استان آن گمارد<ref>دینوری، أخبار الطوال، ص۱۵۳.</ref>.<ref>[[علی اکبر ذاکری|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین (کتاب)|سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین]]، ج۱، ص۲۵۹ـ ۲۶۱.</ref>


== منابع ==
== منابع ==

نسخهٔ ‏۸ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۴۸

آشنایی اجمالی

بهُرسیر (که احتمالاً معرب و مخفف اردشیر بوده) یکی از شهرهای کهن و نزدیک مدائن بوده است که از آن تعبیر به مدائن غربی کرده‌اند. مسلمانان در ذیحجه سال پانزدهم هجری آن شهر را محاصره کردند و در همین زمان بود که هاشم بن عتبه، شیر گوشواره دار خسرو را که محافظ وی بود و با آن انس و الفت داشت، کشت و مسلمانان به فرماندهی سعد بن ابی وقاص در صفر سال شانزدهم هجری وارد شهر بهرسیر شدند و از آنجا که مردم آن، معاهد (در ذمه اسلام) نبودند، دستور حمله داده شد و صد هزار نفر از بزرگان آنجا اسیر شدند و بنا به پیشنهاد حاکم ساباط، به نام شیر آزاد دهقان (بزرگ محل) و موافقت خلیفه دوم و پرداخت جزیه، اسیران را آزاد کردند[۱].[۲]

حاکمان بهرسیر

عدی بن حارث

براساس نقل نصر بن مزاحم منقری و دیگران، حضرت علی(ع) پس از استقرار در کوفه، عدی بن حارث بن رُویم را به کارگزاری بهرسیر گمارد[۳]. در اخبار الطوال می‌نویسد: علی(ع) در کوفه کارگزاران خود را اعزام کرد. عدی بن حارث را بر بَهُرسیر و استان آن گمارد[۴].[۵]

منابع

پانویس

  1. تاریخ طبری (هشت جلدی) ج۳، ص۱۱۶؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ترجمه، ج۲، ص۳۱۹ - ۳۲۲.
  2. ذاکری، علی اکبر، سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین، ج۱، ص ۲۵۹ـ ۲۶۱.
  3. منقری، وقعة صفین، ص۱۱؛ أخبار الطوال، ص۱۵۳ و ابن کلبی، نسب معد والیمن الکبیر، ص۳۰.
  4. دینوری، أخبار الطوال، ص۱۵۳.
  5. ذاکری، علی اکبر، سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین، ج۱، ص۲۵۹ـ ۲۶۱.