اصحاب کهف در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

روایات اسلامی معمولاً اصحاب کهف را همانند روایات [[مسیحی]]، جوانانی اشراف زاده دانسته که در [[عید]] بزرگی با مرکبهای خود به بیرون [[شهر]] رفتند و بتهایی را که می‌پرستیدند به همراه خود بردند. [[خداوند]] در دلهایشان نور ایمان برافروخت و آنان به خداوند یکتا [[ایمان]] آوردند و هر چند در آغاز، [[ایمان]] خود را از یکدیگر پوشیده می‌داشتند؛ امّا به تدریج ایمان خود را به یکدیگر اظهار کردند<ref>جامع البیان، مج ۹، ج ۱۵، ص ۲۵۶؛ تفسیر ابن کثیر، ج ۳، ص ۷۸ ـ ۷۹.</ref>. بر پایه برخی روایات با اینکه [[پادشاه]] [[جبار]] و [[بت]] پرست عصر، همه کسانی را که از [[پرستش]] بت‌ها سرباز می‌زدند می‌کشت؛ ولی به اصحاب کهف مدتی مهلت داد تا از ایمان خود بازگردند. آنان از این فرصت استفاده کرده و به غار پناه بردند<ref>جامع البیان، مج ۹، ج ۱۵، ص ۲۵۳.</ref>. برخی دیگر از [[روایات]]، آنان را [[امین]] و رازدار [[پادشاه]] عصر خود قلمداد کرده که هدایت یافته و به [[غار]] پناه بردند<ref>عرائس المجالس، ص ۳۷۱ ـ ۳۷۴؛ البرهان، ج ۳، ص ۶۲۲. </ref>. روایتی از [[وهب بن منبه]]، ماجرای [[ایمان آوردن]] [[اصحاب کهف]] را کاملاً متفاوت و مربوط به گرویدن [[جوانان]] [[شهر]] اِفسوس به یکی از حواریان [[حضرت عیسی]] دانسته است. براساس این [[روایت]]، یکی از حواریان حضرت عیسی {{ع}} بر اثر سجده نکردن به بتِ سر درِ [[شهر]] از ورود به شهر [[ممنوع]] شده بود و به ناچار در گرمابه‌ای در بیرون شهر به کار و [[تبلیغ دین]] [[خدا]] پرداخت و از این راه برخی جوانان شهر به او گرویدند<ref>جامع البیان، مج ۹، ج ۱۵، ص ۲۵۷؛ روض الجنان، ج۱۲، ص۳۱۸ـ۳۱۹؛ الکامل، ج۱، ص۳۵۵ ـ ۳۵۶. </ref>. همچنین براساس برخی روایات، اصحاب کهف جوانانی رومی بوده‌اند که پیش از بعثت [[عیسی]] {{ع}} وارد غار شدند و پس از [[بعثت]] آن حضرت از [[خواب]] برخاستند<ref> المعارف، ص ۵۴. </ref>، امّا برخی روایات، همه ماجرا را مربوط به [[زمان]] پس از بعثت حضرت عیسی {{ع}} و آنان را افرادی دانسته که بر [[شریعت]] عیسی {{ع}} بوده‌اند<ref>تاریخ طبری، ج ۱، ص ۳۷۳. </ref>.<ref>[[منصور نصیری|نصیری، منصور]]، [[اصحاب کهف - نصیری (مقاله)|مقاله «اصحاب کهف»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)| دائرة المعارف قرآن کریم ج۳]].</ref>