گستره علم غیب: تفاوت میان نسخه‌ها

[[خداوند]] هیچ‌کس را بر گروهی [[حجت]] نمی‌کند، جز آن‌که زبان آنان را به او می‌آموزد. آیا این سخن [[امیرمؤمنان]]{{ع}} را نشنیده‌ای که فرمود: «به ما [[فصل الخطاب]] داده‌اند؟» آیا فصل الخطاب چیزی جز دانستن زبان‌ها است<ref>شیخ صدوق، محمد، عیون اخبار الرضا، ص۶۵۱-۶۵۰.</ref>؟<ref>[[حسن یوسفیان|یوسفیان، حسن]]، [[علم غیب امام (مقاله)| مقاله «علم غیب امام»]]، [[دانشنامه امام علی ج۳ (کتاب)|دانشنامه امام علی ج۳]] ص ۳۵۶.</ref>

در روایتی، [[امام علی]]{{ع}} با سلیمان [[پیامبر]]، که به فرموده [[قرآن]]، زبان پرندگان را می‌دانست<ref>{{متن قرآن|وَوَرِثَ سُلَيْمَانُ دَاوُودَ وَقَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَأُوتِينَا مِنْ كُلِّ شَيْءٍ إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِينُ}} «و سلیمان از داوود میراث برد و گفت: ای مردم! به ما زبان مرغان آموخته‌اند و از همه چیز (بهره‌ای) بخشیده‌اند؛ بی‌گمان این برتری آشکاری است» سوره نمل، آیه ۱۶.</ref>، هم‌نوا می‌گردد و می‌فرماید: «ما را زبان مرغان آموختند و از هر [[نعمت]] عطا کردند»<ref>ری شهری، محمد، اهل البیت فی الکتاب والسنه، ص۲۰۲، به نقل از اثبات الوصیه.</ref>. و این البته به زبان پرندگان اختصاص ندارد، بلکه به [[گواهی]] [[روایات]]، حیوانات دیگر را نیز دربرمی‌گیرد<ref>ر.ک: ابن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب، ج۱، ص۳۳۱؛ صفار قمی، بصائر الدرجات، ص۳۴۴-۳۴۳، ۳۵۳-۳۴۷.</ref>.<ref>[[حسن یوسفیان|یوسفیان، حسن]]، [[علم غیب امام (مقاله)| مقاله «علم غیب امام»]]، [[دانشنامه امام علی ج۳ (کتاب)|دانشنامه امام علی ج۳]] ص ۳۵۶.</ref>

== پانویس ==

{{پانویس}}