مهدویت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۸۸: خط ۸۸:
# [[حکومت صالحان]] یکی از [[قوانین]] آفرینش‌: باید دانست تمام این [[حکومت‌ها]]، برخلاف جهت [[آفرینش]] و [[قوانین]] [[جهان]] [[خلقت]] است و آنچه با آن هماهنگ است، همان [[حکومت صالحان]] باایمان است. نظام آفرینش، [[دلیل]] روشنی‌ بر پذیرش یک [[نظام]] صحیح [[اجتماعی]] در [[آینده]] است و این همان چیزی است که از [[آیه]] یاد شده و [[احادیث]] مربوط به [[قیام]] مصلح بزرگ جهانی استفاده می‌شود<ref>ر.ک: ناصر مکارم شیرازی و دیگران، تفسیر نمونه، ج ۱۳، صص ۵۱۵- ۵۲۴.</ref>.<ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)|درسنامه مهدویت]]، ج‌۱، ص۳۳، ۳۶.</ref>
# [[حکومت صالحان]] یکی از [[قوانین]] آفرینش‌: باید دانست تمام این [[حکومت‌ها]]، برخلاف جهت [[آفرینش]] و [[قوانین]] [[جهان]] [[خلقت]] است و آنچه با آن هماهنگ است، همان [[حکومت صالحان]] باایمان است. نظام آفرینش، [[دلیل]] روشنی‌ بر پذیرش یک [[نظام]] صحیح [[اجتماعی]] در [[آینده]] است و این همان چیزی است که از [[آیه]] یاد شده و [[احادیث]] مربوط به [[قیام]] مصلح بزرگ جهانی استفاده می‌شود<ref>ر.ک: ناصر مکارم شیرازی و دیگران، تفسیر نمونه، ج ۱۳، صص ۵۱۵- ۵۲۴.</ref>.<ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)|درسنامه مهدویت]]، ج‌۱، ص۳۳، ۳۶.</ref>


== آیه دوم ==
=== آیه دوم ===
{{متن قرآن|وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ}}<ref>«و برآنیم که بر آنان که در زمین ناتوان شمرده شده‌اند منّت گذاریم و آنان را پیشوا گردانیم و آنان را وارثان (روی زمین) کنیم» سوره قصص، آیه ۵.</ref>.
{{متن قرآن|وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ}}<ref>«و برآنیم که بر آنان که در زمین ناتوان شمرده شده‌اند منّت گذاریم و آنان را پیشوا گردانیم و آنان را وارثان (روی زمین) کنیم» سوره قصص، آیه ۵.</ref>.


این [[آیه]] طبق فرمایش [[امام علی]] {{ع}}، در [[نهج البلاغه]] و روایاتی چند از دیگر [[امامان]] {{عم}}، ناظر به [[پیروزی]] [[مستضعفان]] بر [[مستکبران]] است و اینکه سرانجام، [[جهان]] از آن شایستگان خواهد شد. [[آیه]] یاد شده، هرگز از یک برنامه موضعی و خصوصی مربوط به [[بنی اسرائیل]] سخن نمی‌گوید؛ بلکه بیانگر یک [[قانون]] کلی برای همه عصرها و قرن‌ها است. این بشارتی در زمینه [[پیروزی حق بر باطل]] و [[ایمان]] بر [[کفر]] است. نمونه کامل‌تر آن، [[حکومت]] [[پیامبر اسلام]] {{صل}} و [[یاران]] آن [[حضرت]] [[بعد از ظهور]] [[اسلام]] بود. گسترده‌ترین نمونه آن نیز، [[ظهور]] [[حکومت حق]] و [[عدالت]] در تمام کره [[زمین]] به دست [[حضرت مهدی]] {{ع}} خواهد بود.
این [[آیه]] طبق فرمایش [[امام علی]] {{ع}}، در [[نهج البلاغه]] و روایاتی چند از دیگر [[امامان]] {{عم}}، ناظر به [[پیروزی]] [[مستضعفان]] بر [[مستکبران]] است و اینکه سرانجام، [[جهان]] از آن شایستگان خواهد شد. [[آیه]] یاد شده، هرگز از یک برنامه موضعی و خصوصی مربوط به [[بنی اسرائیل]] سخن نمی‌گوید؛ بلکه بیانگر یک [[قانون]] کلی برای همه عصرها و قرن‌ها است. این بشارتی در زمینه پیروزی حق بر باطل و [[ایمان]] بر [[کفر]] است. نمونه کامل‌تر آن، [[حکومت]] [[پیامبر اسلام]] {{صل}} و [[یاران]] آن حضرت بعد از ظهور [[اسلام]] بود. گسترده‌ترین نمونه آن نیز، [[ظهور]] [[حکومت حق]] و [[عدالت]] در تمام کره [[زمین]] به دست [[حضرت مهدی]] {{ع}} خواهد بود.


این [[آیه]] از جمله آیاتی است که به روشنی، [[بشارت]] به "[[ظهور]]" چنین [[حکومتی]] می‌دهد؛ ازاین‌رو [[اهل بیت]] {{عم}}، در [[تفسیر]] آن به این [[ظهور]] بزرگ اشاره کرده‌اند. از [[امام علی]] {{ع}} در [[نهج البلاغه]] آمده است: {{متن حدیث|لَتَعْطِفَنَّ اَلدُّنْيَا عَلَيْنَا بَعْدَ شِمَاسِهَا عَطْفَ اَلضَّرُوسِ عَلَى وَلَدِهَا وَ تَلاَ عَقِيبَ ذَلِكَ}}-{{متن قرآن|وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ}}"<ref>سید رضی، نهج البلاغه، ص ۵۰۶.</ref>؛ "[[دنیا]] پس از چموشی و سرکشی- همچون شتری که از دادن شیر به دوشنده‌اش خودداری می‌کند و برای بچه‌اش نگه می‌دارد- به ما روی می‌آورد... سپس [[آیه]] و {{متن قرآن|وَنُرِيدُ أَنْ نَمُن...}} را [[تلاوت]] فرمود".
این [[آیه]] از جمله آیاتی است که به روشنی، [[بشارت]] به "[[ظهور]]" چنین [[حکومتی]] می‌دهد؛ ازاین‌رو [[اهل بیت]] {{عم}}، در [[تفسیر]] آن به این [[ظهور]] بزرگ اشاره کرده‌اند. از [[امام علی]] {{ع}} در [[نهج البلاغه]] آمده است: {{متن حدیث|لَتَعْطِفَنَّ اَلدُّنْيَا عَلَيْنَا بَعْدَ شِمَاسِهَا عَطْفَ اَلضَّرُوسِ عَلَى وَلَدِهَا وَ تَلاَ عَقِيبَ ذَلِكَ}}-{{متن قرآن|وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ}}"<ref>سید رضی، نهج البلاغه، ص ۵۰۶.</ref>؛ "[[دنیا]] پس از چموشی و سرکشی- همچون شتری که از دادن شیر به دوشنده‌اش خودداری می‌کند و برای بچه‌اش نگه می‌دارد- به ما روی می‌آورد... سپس [[آیه]] و {{متن قرآن|وَنُرِيدُ أَنْ نَمُن...}} را [[تلاوت]] فرمود".
۱۲۹٬۶۲۱

ویرایش