نیایش سی و چهارم: تفاوت میان نسخه‌ها

→ تفاوت با ویرایش قدیمی‌تر

نیایش سی و چهارم (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۹ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۰۷

۸ بایت حذف‌شده ، ‏۹ دسامبر ۲۰۲۳

۱۳۰٬۳۱۴

ویرایش

@@ خط ۱۳: / خط ۱۳: @@
 [[امام سجاد]] {{ع}} در این [[دعا]] نحوه برخورد صحیح با این [[ابتلائات]] را به ما یاد می‌دهد: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ عَلَى سِتْرِكَ بَعْدَ عِلْمِكَ، وَ مُعَافَاتِكَ‏ بَعْدَ خُبْرِكَ...}}؛ «ای خداوند، [[حمد]] باد تو را که گناهان را می‌دانی و می‌پوشانی. حمد باد تو را که بر حال درون ما [[آگاهی]] و ما را عافیت عطا می‌کنی».
-«ای خداوند، ما همگان در پی [[عیب]] و [[عار]] بوده‌ایم و حال آنکه تو ما را بر زبان‌ها نیفکنده‌ای، مرتکب [[گناهان بزرگ]] شده‌ایم و حال آنکه تو رسوایمان نساخته‌ای. در [[نهان]] [[بدی‌ها]] کرده‌ایم و حال آنکه تو کسی را بر بدی‌های ما [[راه]] ننموده‌ای. ای خداوند، چنان کن که هر عیب ما که پوشیده داشته‌ای و هر گناه که نهان کرده‌ای، ما را [[اندرز]] دهنده‌ای شود که از [[اخلاق]] بد و ارتکاب خطاها بازمان دارد و به سوی توبه‌ای محوکننده گناهان براند و به آن راه که پسند توست بکشاند». «ای خداوند، [[زمان]] توبه ما نزدیک گردان و به [[غفلت]] گرفتارمان مساز، که ما به تو می‌گراییم و از گناهان توبه می‌کنیم».
+«ای خداوند، ما همگان در پی [[عیب]] و عار بوده‌ایم و حال آنکه تو ما را بر زبان‌ها نیفکنده‌ای، مرتکب [[گناهان بزرگ]] شده‌ایم و حال آنکه تو رسوایمان نساخته‌ای. در [[نهان]] [[بدی‌ها]] کرده‌ایم و حال آنکه تو کسی را بر بدی‌های ما راه ننموده‌ای. ای خداوند، چنان کن که هر عیب ما که پوشیده داشته‌ای و هر گناه که نهان کرده‌ای، ما را [[اندرز]] دهنده‌ای شود که از [[اخلاق]] بد و ارتکاب خطاها بازمان دارد و به سوی توبه‌ای محوکننده گناهان براند و به آن راه که پسند توست بکشاند». «ای خداوند، [[زمان]] توبه ما نزدیک گردان و به [[غفلت]] گرفتارمان مساز، که ما به تو می‌گراییم و از گناهان توبه می‌کنیم».
 «بارخدایا، [[درود]] بفرست بر آن [[برگزیدگان]] از میان آفریدگانت: [[محمد]] و [[عترت]] او، آن [[پاکان]] و گزیدگان، و چنان که خود [[فرمان]] داده‌ای ما را نیوشنده سخن ایشان و [[فرمانبردار]] [[حکم]] ایشان قرار ده». چنان‌که ملاحظه می‌شود خاتمه دعای حضرت که در واقع [[آموزش]] [[رفتار]] صحیح پس از ابتلای به [[گناه]] است، [[توسل]] به [[ساحت]] [[آبرومند]] [[محمد]] {{صل}} و [[عترت]] [[پاک]] اوست، که دوای هر دردی و چاره هر مشکلی است<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «نیایش سی و چهارم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۸۶.</ref>