بحث:رشوه در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

بحث:رشوه در قرآن (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۰ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۵۹

۶٬۴۷۸ بایت حذف‌شده ، ‏۱۰ دسامبر ۲۰۲۳

←‏رشوه خواری مایه ننگ و واماندگی

دیداریویکی‌متن

Bahmani

مدیران

۱۲۹٬۸۷۷

ویرایش

@@ خط ۱۳: / خط ۱۳: @@
 [[عمار بن مروان]] از [[امام باقر]]{{ع}} پرسید: «سحت» چیست؟ حضرت فرمود: مقصود رشوه است. آنگاه پرسید: آیا مقصود رشوه در حکم و [[قضاوت]] است؟ حضرت فرمود: «آنکه [[کفر]] به خداست.<ref>وسایل الشیعه، ج ۱۲، ص۶۱، باب ۵ من ابواب مایکتسب به، ح ۱.</ref>
 در کتاب «[[الدر المنثور]]» از [[حضرت علی]]{{ع}} از معنی «سحت» سوال شد، فرمود: «مقصود رشوه است».<ref>فی ظلال، جلد ۱، ص۲۵۲.</ref>.<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[رشوه هدیه‌ای دوزخی (مقاله)|رشوه هدیه‌ای دوزخی]].</ref>
-==رشوه خواری مایه [[ننگ]] و واماندگی==
-از نظر [[اجتماعی]] رشوه خواری نیز آثار سویی به دنبال خواهد داشت؛ زیرا [[خداوند]] [[حرام]] [[خواری]] را به عنوان «[[سحت]]» معرفی کرده است و سحت به معنای [[استیصال]]، واماندگی و مایه ننگ آمده است. پس کسی که رشوه خواری می‌‌کند نه تنها در [[جامعه]]، اعتباری کسب نمی‌کند و با [[اموال]] [[باطل]] نمی‌تواند خود را در [[طبقات اجتماعی]] بالابرد، بلکه این حرام خواری موجب ننگ و بدنامی او می‌‌شود و [[مردم]] او را به عنوان رباخوار و رشوه [[خوار]] و مانند آن سرکوفت می‌‌زنند.
-از سوی دیگر، رشوه خوار با رشوه خواری نمی‌تواند خود را از [[مشکلات]] [[رهایی]] بخشد؛ زیرا این گونه [[اعمال]] نتیجه عکس می‌‌دهد و به جای آنکه او را از مشکلات برهاند در کارش وامانده می‌‌سازد و در نهایت دچار استیصال شده و اصل و ریشه خود را به گونه ای از دست می‌‌دهد که به [[سادگی]] با کوچک‌ترین امری بر [[زمین]] می‌‌افتد و تمام زحماتش به هدر می‌‌رود؛ زیرا رشوه دهنده با [[مالی]] که می‌‌دهد کارش را به سادگی حل می‌‌کند ولی به همان سادگی می‌‌تواند ریشه خودش و رشوه گیرنده را بزند و نه تنها موجب بدنامی و مایه ننگ او شود، بلکه به اعتبار اینکه [[سحت]] است می‌‌تواند به [[سادگی]] از هم فروپاشد و آن [[نظم]] و سامانی که به [[نیرنگ]] ساخته بر هم زند.
-یک [[مسلمان]] [[واقعی]] باید از [[رشوه خواری]] [[پرهیز]] کند؛ زیرا این گونه [[اموال]]، [[صفا]] و طراوت و [[برکت]] را از [[اجتماع]] [[انسانی]] می‌‌برد همان طور که کندن پوستِ درخت باعث پژمردگی و یا خشکیدن آن می‌‌گردد.<ref>تفسیر نمونه، ج۴، ص۳۸۶</ref>
-از نظر [[قرآن]] [[سکوت]] در برابر [[رشوه‌گیری]] و [[رشوه]] دهی گناهی نابخشودنی است. از این روست که ربّانیّون وعالمان [[مسیحی]] و [[احبار]] و [[دانشمندان یهودی]] به خاطر [[بی‌تفاوتی]] در برابر رشوه خواری [[مردم]] خویش مورد [[توبیخ]] [[خداوند]] قرار گرفتند.<ref>مائده، آیه ۶۳</ref>
-به هر حال، رشوه ضررهای زیادی به اجتماع وارد می‌‌کند. وقتی کسانی بتوانند با [[پول]] به همه خواسته‌های خود برسند، بی‌پولان یا کسانی که رشوه را به هر دلیل پرداخت نمی‌کنند، در رسیدن به [[حق]] خود با [[مشکلات]] فراوانی روبه رو می‌‌شوند. وقتی که مسئولین در قبال انجام کار‌ها به گرفتن رشوه [[عادت]] کنند، دیگر برای افرادی که رشوه پرداخت نمی‌کنند به خوبی [[انجام وظیفه]] نمی‌کنند و [[نظام اداری]] به [[فساد]] کشیده می‌‌شود.به همین علت علمایی چون [[مقدّس اردبیلی]] از [[عقل]] به عنوان دلیل مستقل بر [[حرمت رشوه]] یاد کرده‌اند؛ چنانکه در کتاب «مجمع الفائده والبرهان» آمده است: «علت حرمت رشوه را می‌‌توان از عقل و نقل از حیث قرآن و [[اجماع مسلمین]] و [[سنّت]] استفاده نمود.”<ref>مقدس اردبیلی، مجمع الفائدة و البرهان فی شرح إرشاد الاذهان، ج‏۱۲، ص۴۹،دفتر انتشارات اسلامی،قم،۱۴۰۳قمری</ref>
-برهمین اساس [[آیات]] عظام [[تقلید]] آقایان: [[امام]]، بهجت، خامنه‏ای، صافی، [[فاضل]]، مکارم و نوری در فتاوای خود آورده اند: پرداخت پول یا اموالی، از سوی مراجعه کننده، به [[کارمندان]] اداره‏ها- که [[وظیفه]] ارائه خدمات به مردم را دارند- منجر به فساد اداره‏‌ها خواهد شد که از نظر [[شرعی]] [[حرام]] است. گرفتن آن بر دریافت کننده نیز حرام است و [[حق تصرف]] در آن را ندارد.<ref>امام، تحریر الوسیله، ج ۲، کتاب القضا، م ۶ آیت‏الله خامنه‏ای، اجوبه الاستفتاءات، س ۱۲۴۶ و ۱۲۴۷آیت‏الله فاضل، جامع‏المسائل، ج ۱، س ۹۷۲ آیت‏الله مکارم، استفتاءات، ج ۲، س ۶۶۴ و ۶۶۵ آیت‏الله صافی، جامع الاحکام، ج ۲، س ۱۵۴۰ و آیت‏الله بهجت، توضیح‏المسائل، متفرقات، م ۱۶</ref>
-از نظر [[آموزه‌های دینی]] هم [[رشوه‌گیری]] [[حرام]] است و هم [[رشوه]] دهی. پس رشوه دهنده و رشوه گیرنده هر دو عملی حرام و گناهی نابخشودنی انجام می‌‌دهند و [[مالی]] که از این طریق به دست می‌‌آید نه تنها [[تصرف]] در آن جایز نیست بلکه به عنوان [[آتش]] می‌‌بایست از آن دوری کرد.<ref>بقره، آیه ۱۸۸</ref>
-در [[حدیث]] معروفی [[رسول خدا]]{{صل}} فرمودند: {{متن حدیث|لَعَنَ اللهُ الرَّاشِيَ وَ الْمُرْتشِيَ وَالساعی بَيْنَهُمَا}}؛ [[خداوند]] گیرنده و دهنده رشوه و آن کس را که واسطه میان آن دو است، از [[رحمت]] خود دور گرداند.<ref>نورالثقلین، ج۱، ص۶۳۴</ref>.<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[رشوه آتشی در جان آدمی (مقاله)|رشوه آتشی در جان آدمی]].</ref>
 ==رشوه خواران چه کسانی‌اند؟==