←خداشناسی علی{{ع}}
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۱۰: | خط ۱۰: | ||
سخن از سیره عبادی امام علی{{ع}} بیآنکه رابطه وی با معبود و معنا و مفهوم عبادت را بدانیم، کاری ناقص است؛ زیرا این سیره بر مبانی مستحکمی است که شناخت آنها، ما را به سیره عبادی امام رهنمون میشود؛ به همین علت و برای بازیابی درست و منطقی آن، لازم است به دستهبندی آن پایهها و مبانی بپردازیم تا به رمز و راز عبادت علی{{ع}} و سیره و طریقهاش در انجام مراسم عبادی پی ببریم و آن را سرمشق و الگوی خویش سازیم. | سخن از سیره عبادی امام علی{{ع}} بیآنکه رابطه وی با معبود و معنا و مفهوم عبادت را بدانیم، کاری ناقص است؛ زیرا این سیره بر مبانی مستحکمی است که شناخت آنها، ما را به سیره عبادی امام رهنمون میشود؛ به همین علت و برای بازیابی درست و منطقی آن، لازم است به دستهبندی آن پایهها و مبانی بپردازیم تا به رمز و راز عبادت علی{{ع}} و سیره و طریقهاش در انجام مراسم عبادی پی ببریم و آن را سرمشق و الگوی خویش سازیم. | ||
== | ==خداشناسی علوی{{ع}}== | ||
{{اصلی|خداشناسی امام علی}} | |||
[[امام علی]]، یگانه [[خداشناسی]] است که در [[خانه خدا]] [[چشم]] به [[جهان]] گشود و در [[خانه]] [[حق]]، کام جانش به نام حق و به [[یاد خدا]] شیرین شد. [[کعبه]] زادگاه او است و کسی که در خانه [[حق پا]] به [[گیتی]] [[نهد]]، خدای را چنان میشناسد که او را با چشم [[جان]] میبیند و درباره خدای کعبه، به کمال [[یقین]] میرسد، تا آنجا که خود به صراحت اعلام میکند: | [[امام علی]]، یگانه [[خداشناسی]] است که در [[خانه خدا]] [[چشم]] به [[جهان]] گشود و در [[خانه]] [[حق]]، کام جانش به نام حق و به [[یاد خدا]] شیرین شد. [[کعبه]] زادگاه او است و کسی که در خانه [[حق پا]] به [[گیتی]] [[نهد]]، خدای را چنان میشناسد که او را با چشم [[جان]] میبیند و درباره خدای کعبه، به کمال [[یقین]] میرسد، تا آنجا که خود به صراحت اعلام میکند: | ||
{{متن حدیث|إِنِّي لَعَلَى يَقِينٍ مِنْ رَبِّي وَ غَيْرِ شُبْهَةٍ مِنْ دِينِي}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۲؛ کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۵، ص۵۴؛ شیخ طوسی، الامالی، ص۱۶۹.</ref>؛ «من درباره [[پروردگار]] خود به سرمنزل یقین رسیدهام و تردیدی در دینم ندارم». | {{متن حدیث|إِنِّي لَعَلَى يَقِينٍ مِنْ رَبِّي وَ غَيْرِ شُبْهَةٍ مِنْ دِينِي}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۲؛ کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۵، ص۵۴؛ شیخ طوسی، الامالی، ص۱۶۹.</ref>؛ «من درباره [[پروردگار]] خود به سرمنزل یقین رسیدهام و تردیدی در دینم ندارم». | ||