انتشار دین: تفاوت میان نسخه‌ها

بنابر شواهد [[تاریخی]] فراوان، پراکندگی جمعیتی [[مکتب]] [[تشیع]] در دوران حضور [[امامان معصوم]] {{عم}} به گونه‌ای بود که از جزیرة‌العرب و [[عراق]] فراتر رفته، به شمال افریقا (یعنی [[مصر]] و [[مغرب]]) و نیز [[ایران]]، [[ماوراء النهر]] و افغانستان کنونی رسیده بود. بی‌گمان، حضور [[شیعیان]] در چنین مناطقی، وظیفه‌ای خاص بر عهده [[امام]] [[معصوم]] گذاشته بود. از‌این‌رو از دوران [[امام صادق]] {{ع}} [[سازمان وکالت]] راه‌اندازی شد و [[امام]] {{ع}} افراد مورد [[اعتماد]] خود را به عنوان [[وکیل]] در نقاط مختلف شیعه‌نشین [[منصوب]] کردند. وکلای [[امامان]] {{عم}} افزون بر جمع‌آوری [[وجوهات شرعی]] و هدایای [[شیعیان]] و فرستادن آنها به [[مدینه]]، نقش [[تبلیغی]] و ارشادی نیز داشتند؛ چنان‌که گاه خودْ پاسخگوی پرسش‌های [[دینی]] [[شیعیان]] بودند و گاه نیز [[پرسش‌ها]] را در [[نامه]] نوشته، [[خدمت]] [[امام]] {{ع}} می‌فرستادند.<ref>برای تفصیل در‌این‌باره ر. ک: محمد رضا جباری، سازمان وکالت و نقش آن در عصر ائمه {{عم}}.</ref> نتیجه آنکه [[سازمان وکالت]] نیز به عنوان یکی از راهکارهای نشر [[دین]] در عصر [[معصومان]]، نقشی کلیدی داشته است<ref>ر.ک: [[صفدر الهی راد|الهی راد، صفدر]]، [[انسان‌شناسی (کتاب)|انسان‌شناسی]]، ص ۲۹۷ الی ۳۰۱.</ref>.