چشمه امام: تفاوت میان نسخه‌ها

[[ابا صلت]] [[روایت]] می‌کند: «[[حضرت رضا]] {{ع}} در راه توس به «قریة الحمراء»<ref>روستای دهسرخ.</ref> رسیدند. [[یاران]] همراه [[امام]] {{ع}} عرض کردند: یابن رسول الله {{صل}}! [[آفتاب]] وقت ظهر را نشان می‌دهد، آیا [[نماز]] به جای نمی‌آورید، حضرت طلب آب نمودند یاران گفتند که آبی همراه نداریم. امام {{ع}} در آن حوالی با دستان [[مبارک]] [[زمین]] را حفر نمودند و به [[برکت]] وجود نازنین ایشان، آب زلالی از زمین جوشیدن گرفت. یاران حضرت اطراف آن چشمه را سنگ چین کردند. امام {{ع}} به اتفاق همراهان از آن آب [[وضو]] گرفتند. و در مکانی نزدیک آن چشمه به نماز ایستادند<ref>منتهی الامال، ص۳۲۳؛ عیون اخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۳۷۶؛ بحارالانوار، ج۱۲، ص۱۱۳.</ref>.

از آنجایی که می‌بایست در این مکان یادگاری از [[هشتمین امام]] [[شیعیان]] بر جای بماند، آن چشمه هم‌چنان اثرش تا به امروزه باقی ماند و به «چشمه امام {{ع}}» معروف گردید و اهالی دهسرخ به [[نیت]] [[تبرک]] و تیمن، از آن آب استفاده می‌کنند و معتقدند آب آن [[شفا]] بخش است. و آن زمینی که امام {{ع}} به همراه یاران و دیگر همراهان در آنجا اقامه نماز کردند، به [[امر خداوند]]، امروزه این قطعه زمین که به مساحت تقریبی ۶۰۰ متر مربع می‌باشد، به مانند پشته‌ای برجسته از زمین‌های اطراف متمایز گردید و در میان اهالی، به «تخت امام {{ع}}» معروف است. در ورودی این مکان، اشعاری به چشم می‌خورد که مضمون آن اشاره به چگونگی ورود حضرت به روستای دهسرخ می‌باشد. در فصل بهار و تابستان این مکان جایگاهی متبرک برای اجرای مراسم مذهبی با [[تعزیه]] خوانی و توزیع غذای نذری است<ref>زندگی امام رضا {{ع}}، ص۲۵۶.</ref>.<ref>[[حسین محمدی|محمدی، حسین]]، [[رضانامه (کتاب)|رضانامه]] ص۲۱۶.</ref>