دلدل: تفاوت میان نسخه‌ها

'''دلدل''' نام مرکب [[امام علی|حضرت علی]] {{ع}} است؛ استری سفید رنگ که [[پیامبر خاتم|رسول خدا]] {{صل}} به آن حضرت بخشیده بود<ref>بحار الأنوار، ج ۴۲ ص ۵۹.</ref>.  

ماده استری سفید که رنگ آن به سیاهی مایل بود و یکی از [[حاکمان]] [[مصر]] در [[اسکندریه]](مقوقس) برای [[پیامبر]] فرستاده بود، [[پیامبر خاتم|رسول خدا]] {{صل}} هم آن را به [[امام علی|علی]] {{ع}} بخشید. معنای دلدل، یعنی در حال رفت و آمد و بی‌قراری. به [[امام علی|علی]] {{ع}} گفتند: چرا اسب‌سوار نمی‌شوی، در حالی که بسیاری در تعقیب تواند؟ فرمود: اسب برای تعقیب یا فرار است، من نه آن را که بگریزد تعقیب می‌کنم و نه از آنکه روی می‌آورد، روی‌گردان می‌شوم پس استر برای من بس است: {{عربی|لا أکرّ علی من فرّ و لا أفرّ ممّن کرّ، و البغلة تزجینی}}<ref>بحار الأنوار، ج ۴۲ ص ۵۹.</ref>.<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۲۶۱.</ref>

همچنین نام استر [[رسول خدا]] {{صل}} است که [[حضرت قائم]] {{ع}} هنگام ظهور همراه خود دارند<ref>نجم الثاقب، باب دوم.</ref>. استر چارپایی بارکش و سواری است که پدرش حمار و مادرش اسب است. به آن قاطر هم می‌گویند. از [[امام صادق]] {{ع}} [[روایت]] شده که [[پیغمبر]] {{صل}} را دو استر بوده: یکی به نام دلدل و دیگری به نام شهباء<ref>معارف و معاریف، ج ۲، ص ۱۴۰.</ref>. دلدل، ماده استری است، سفید مایل به سیاهی که [[حاکم]] اسکندریه برای [[حضرت رسول]] {{صل}} فرستاده بود، و آن حضرت، آن را به [[امیر المؤمنین]] {{ع}} برای سواری بخشید<ref>معارف و معاریف، ج ۵، ص ۴۳۸.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۳۳۱.</ref>