←معناشناسی علم الهی
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۴: | خط ۴: | ||
== معناشناسی علم الهی == | == معناشناسی علم الهی == | ||
علم الهی یعنی [[خداوند]] به همه چیز عالِم است، این [[آگاهی]] اول از ذات خودش شروع شده و بعد شامل ظاهر و [[باطن]] و آغاز و پایان همۀ موجودات میشود. به | علم الهی یعنی [[خداوند]] به همه چیز عالِم است، این [[آگاهی]] اول از ذات خودش شروع شده و بعد شامل ظاهر و [[باطن]] و آغاز و پایان همۀ موجودات میشود. به بیان دیگر [[علم]] [[خداوند]]، [[علم حضوری]] به تمام موجودات عالم است و [[خداوند]] برای [[آگاهی]] پیدا کردن به موجودات عالم نیازی به ابزار و وسیله ندارد، چراکه سیطرۀ این [[دانش]] به قدری وسیع و گسترده است که نه تنها به ابزار و وسایل احتیاجی ندارد، بلکه هیچگونه اشتباه و خطایی هم برای این [[علم]] قابل تصور نیست، به طوری که [[فلاسفه]] معتقدند [[علم]] [[خداوند]] وصفی خارج از [[ذات خداوند]] نیست یعنی [[علم]] [[خداوند]] جزء دایرۀ نامحدود [[خداوند]] است. | ||
علم الهی از جمله صفات ثبوتی [[خداوند]] است یعنی نبود این صفت (علم الهی) به معنای نقصی برای [[خداوند]] است و اگر به آن پرداخته نشود موجب شبهاتی از قبیل شبهۀ تصادف (اتفاقی بودن [[خلقت]] عالم) و رابطۀ [[علم]] [[ازلی]] [[خداوند]] با مقولۀ [[جبر]] [[اختیار]] [[انسانها]] میشود<ref>ر. ک. [[مسلم محمدی|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ص ۱۴۶؛ [[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص ۳۳۴.</ref>. | علم الهی از جمله صفات ثبوتی [[خداوند]] است یعنی نبود این صفت (علم الهی) به معنای نقصی برای [[خداوند]] است و اگر به آن پرداخته نشود موجب شبهاتی از قبیل شبهۀ تصادف (اتفاقی بودن [[خلقت]] عالم) و رابطۀ [[علم]] [[ازلی]] [[خداوند]] با مقولۀ [[جبر]] [[اختیار]] [[انسانها]] میشود<ref>ر. ک. [[مسلم محمدی|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ص ۱۴۶؛ [[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص ۳۳۴.</ref>. | ||