بحث:آیه ابتلا: تفاوت میان نسخه‌ها

بحث:آیه ابتلا (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۴ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۳۰

۴٬۴۱۸ بایت اضافه‌شده ، ‏۱۴ اوت ۲۰۲۴

←‏امامت جهانی

دیداریویکی‌متن

فرقانی

مدیران

۱۳٬۸۵۶

ویرایش

@@ خط ۱۱: / خط ۱۱: @@
 در اینکه مراد [[قرآن]] از [[مقام]] [[امامت حضرت ابراهیم]]{{ع}} چیست، آرای مختلفی اظهار شده است که در ادامه به آنها اشاره می‌نماییم.
 ==== [[امامت جهانی]] ====
+[[پیشوایی]] حضرت ابراهیم‏{{ع}} از ویژگی‏‌های او به شمار می‏‌رود؛ پس از آزمون‏‌های مهم، به ابراهیم ‏{{ع}}[[ امامت]] [[مردم]] عصر خود و عصرهای دیگر حتی [[پیامبران]] و [[پیروی]] آنان عطا گردید؛ یعنی همگان از سنت‏‌های [[توحیدی]] او پیروی می‏‌کنند.<ref>طبری محمد بن جریر، تفسیر، ج۱، ص۶۱۰، داراحیاء التراث العربی، بیروت.</ref>.<ref>علی ربانی گلپایگانی، مقاله: آیه ابتلای ابراهیم، نشریه کلام اسلامی، شماره 54.</ref>.
+===== مؤیدات این دیدگاه =====
+در [[تأیید]] این نظریه شواهدی از [[قرآن کریم]] آورده شده است؛ چنانکه در رد ادعای [[یهود]] و [[نصاری]] در عصر [[پیامبراکرم {{صل}}]] که هر یک از آنان [[آیین]] خود را به حضرت ابراهیم‏{{ع}} نسبت می‏‌دادند، یادآور شده است که شایسته‏‌ترین افراد در انتساب به ابراهیم‏{{ع}}، [[پیامبر اسلام]] و [[پیروان]] او و کسان هستند که قبل از [[اسلام]] از او پیروی می‏‌کردند. <ref>سوره آل عمران، آیه68.</ref>  و در آیه‏‌ای [[خداوند]] به [[پیامبراکرم {{صل}}]]، [[وحی]] کرد که از آیین ابراهیم {{ع}}، [[پیروی]] کند. <ref>سوره نحل، آیه23.</ref> و در آیه‌‏ای دیگر [[دین اسلام]] را همان آیین ابراهیم معرفی کرده است. <ref>سوره حج، آیه78.</ref>.
+این فرضیه به [[دلایل]] زیر پذیرفتنی نیست:
+# [[موسی]]، [[عیسی]] و پیامبر [[اسلام‏]]{{عم}}، هر یک [[شریعت]] مستقلی داشته‌اند و با توجه به این که هر شریعتی [[ناسخ]] شریعت پیش از خود است، نمی‏‌توان گفت که این پیامبران پیرو شریعت ابراهیم‏{{ع}} بوده‌‏اند. بر این اساس، مقصود از [[آیات]] مزبور،[[روح]] وگوهر آیین ابراهیم‏{{ع}} یعنی [[یکتاپرستی]] و [[تسلیم]] بودن در برابر [[اوامر و نواهی الهی]] است؛ چنانکه فرموده است: {{متن قرآن|إِنَّ الدِّينَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلَامُ}}<ref>«بی‌گمان دین (راستین) نزد خداوند، اسلام است» سوره آل عمران، آیه 19.</ref>[[دین]] در نزد [[خدا]]، اسلام (و تسلیم بودن در برابر [[حق]]) است.
+# قرآن کریم ابراهیم‏{{ع}} را [[شیعه]] نوح‏{{ع}} دانسته است. <ref>سوره صافات، آیه83</ref> و مقصود این نیست که ابراهیم پیرو شریعت و آیین نوح‏{{ع}} بوده است، بلکه منظور این است که ابراهیم‏{{ع}} در مسیر [[توحید]] و [[مبارزه]] با [[شرک]] و [[جاهلیت]]، روش نوح‏{{ع}} را برگزیده بود؛ پیروی پیامبران پس از ابراهیم‏{{ع}} از آیین او نیز به همین معنا است.
+# ابراهیم‏{{ع}} [[مقام امامت]] را برای [[ذریه]] خود درخواست کرد و خداوند [[امامت]] را به [[فرزندان]] [[پاک]] و [[معصوم]] وی عطا نمود؛ چنان که درباره ابراهیم، اسحاق و یعقوب‏{{عم}} فرموده است: ما آنان را امامانی قرار دادیم که به [[فرمان]] ما([[مردم]] را) [[هدایت]] می‏‌کردند... {{متن قرآن|وَجَعَلْنَـٰهُمْ أَئِمَّةًۭ يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا}}<ref>«و آنان را پیشوایانی کردیم که به فرمان ما راهبری می‌کردند.» سوره انبیاء، آیه 73.</ref> بنابراین نمی‏‌توان [[مقام امامت]] را از ویژگی‏‌های ابراهیم‏{{ع}} برشمرد. <ref>علی ربانی گلپایگانی، مقاله: آیه ابتلای ابراهیم، نشریه کلام اسلامی، شماره 54.</ref>.
 ==== [[نبوت]] و [[پیامبری]] ====
 ==== الگوی تمام عیار ====