بنی شکامة بن شبیب: تفاوت میان نسخه‌ها

قلع و قمع [[جنبش توابین]] نیز از دیگر [[مواقف]] [[تاریخ صدر اسلام]] است که نام برخی از بنی شکامه ای‌ها - به‌ویژه حصین بن نمیر - در آن به ثبت و ضبط رسیده است. [[عبدالملک بن مروان]] در بدو رسیدن به [[قدرت]]، با دریافت خبر [[قیام توابین]] به [[رهبری]] [[سلیمان بن صرد خزاعی]]، عبیدالله بن زیاد را [[مأمور]] [[سرکوب]] این [[جنبش]] در [[عراق]] کرد. عبیدالله نیز در رأس سپاهی ۳۰۰۰۰ نفری متوجه آنها شد. وی در «[[رقه]]»، پیش‌قراولان [[سپاه]] خود را به فرماندهی [[پنج تن]] از [[امراء]] سپاه خود که [[حصین بن نمیر]] [[سکونی]] از جمله ایشان بود، به سوی آنها فرستاد. این گروه در «[[عین الورده]]» با [[سپاه توابین]] رو به رو شد.<ref>مسعودی، مروج الذهب و معادن الجوهر، ج۳، ص۹۴. نیز ر.ک: محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۵۹۸-۶۰۰؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۱۸۰-۱۸۵.</ref> در [[جنگی]] که بین آنها در گرفت، بر اساس [[نقلی]]، [[سلیمان بن صرد]] با تیر [[یزید بن حصین بن نمیر]] به [[شهادت]] رسید<ref>مسعودی، مروج الذهب و معادن الجوهر، ج۳، ص۹۴.</ref> و به تبع گروه [[توابین]] نیز در هم شکسته شدند و جز عده ای معدود، بقیه به شهادت رسیدند.<ref>مسعودی، مروج الذهب و معادن الجوهر، ج۳، ص۹۴. نیز ر.ک: محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۵۹۸-۶۰۰؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۱۸۰-۱۸۵.</ref> حصین بن نمیر همچنین، در سپاهی که [[عبدالملک بن مروان]] [[خلیفه اموی]] در [[سال ۶۶ هجری]] به [[فرماندهی]] [[عبیدالله بن زیاد]] جهت [[سرکوب]] قیام [[مختار بن ابی‌عبیده ثقفی]] [[تدارک]] دیده بود، حضور داشت. مختار نیز سپاهی را به سرداری [[ابراهیم اشتر]] [[تجهیز]] نمود و به مقابله آنان فرستاد. دو [[سپاه]] در منطقه‌ای به نام «خازر» در نزدیکی [[موصل]] به هم رسیدند و با هم به [[نبرد]] پرداختند. در این درگیری، [[لشکر شام]] هزیمت شد و ابن‌زیاد و تنی چند از بزرگان [[شام]] از جمله حصین بن نمیر<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۶، ص۸۷-۹۱؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۶، ص۴۲۳-۴۲۶؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۲، ص۲۷۷-۲۸۲؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۲۶۱-۲۶۴.</ref> که فرماندهی جناح راست [[سپاه شام]] را در این [[پیکار]] بر عهده داشت،<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۶، ص۸۹؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۶، ص۴۲۵؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۲۶۲. ابن اعثم کوفی او را فرمانده قلب سپاه ذکر کرده است. (ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۶، ص۲۷۸)</ref> به [[هلاکت]] رسیدند. ابراهیم بن اشتر سر عبیدالله، حصین بن نمیر، [[شرحبیل بن ذی‌الکلاع]] و جمعی از [[فرماندهان]] شامی را از تن جدا کرد و برای مختار فرستاد<ref>ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۶، ص۲۷۸.</ref> و بدن آنان را سوزاند.<ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۲۵۹.</ref>

علاوه بر حصین بن نمیر، [[فرزندان]] و فرزندزادگان او نیز، ید طولایی در [[یاری]] و [[خدمت]] به [[دولت]] [[بنی امیه]] داشتند چندان که از یزید بن حصین بن نمیر<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۱۸۸؛ زرکلی، الاعلام، ج۸، ص۱۸۱.</ref> و پسرش [[معاویة بن یزید]]،<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۱۸۸.</ref> به عنوان [[کارگزاران دولت]] [[اموی]] و از [[والیان]] [[حمص]] در ادوار مختلف یاد شده است.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

== منابع ==