مرگ در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

مرگ در قرآن (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۵۹

۶٬۵۵۴ بایت اضافه‌شده ، ‏۱ فوریهٔ ۲۰۲۵

←‏منابع

دیداریویکی‌متن

Jaafari

مدیران

۸۰٬۱۳۴

ویرایش

@@ خط ۸۸: / خط ۸۸: @@
 این تنها خداست که خاستگاه و منشا مرگ و زندگی است و هیچ کسی حتی [[انسان]] [[اختیار]] مرگ و زندگی خویش را ندارد.<ref>آل عمران، آیه ۱۴۵؛ زمر، آیه ۴۲</ref> پس باید به این [[حقیقت]] [[باور]] داشت که خدا اختیاردار مرگ هر موجودی است و مرگ موجودات زنده تنها به [[فرمان تکوینی]] خدا است.<ref>غافر، آیه ۶۸</ref>
 مرگ هر [[انسانی]] دارای [[زمان]] معین و معلوم در [[کتاب الله]] است.<ref>آل عمران، آیه ۱۴۵؛ انعام، آیه ۲؛ حجر، آیه ۵</ref> پس هر کسی به [[اذن خدا]] در زمان خودش می‌میرد.<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[حقیقت مرگ و زندگی در قرآن (مقاله)|حقیقت مرگ و زندگی در قرآن]]</ref>
+==مردگان آگاه‌تر از زندگان==
+بر اساس [[آموزه‌های قرآنی]]، [[وفات]] به معنای «[[توفی انفس]]» و گرفتن تمام و کمال [[روان آدمی]] است.<ref>زمر، آیه ۴۲</ref> پس [[مرگ]] فوت و نابودی نیست، بلکه وفات و گرفتن از سوی [[خداوند]] و [[فرشتگان]] مامور به [[توفی]] است؛ [[انسان]] با مرگ از [[دنیا]] به [[عالم برزخ]] و سپس [[قیامت]] می‌رود.<ref>مؤمنون، آیه ۱۰۰</ref> پس گویی شخص با چشیدن مرگ<ref>آل عمران، آیه ۱۸۳</ref> از خانه‌ای به خانه‌ای دیگر منتقل می‌شود: تنتقلون من دار الی دار<ref>بحار الانوار، مجلسی، ج ۳۷، ص۱۴۶</ref>.
+از نظر [[قرآن]]، [[انسان‌ها]] پرده‌ای بر [[قلب]] خویش می‌کشند که نمی‌توانند [[حقایق]] هستی را ببینند حتی اگر از حقایق [[جهان مادی]] و محسوس باشد؛ چه رسد که از حقایق [[جهان]] غیر مادی و نیمه مادی چون [[برزخ]] [[آگاه]] شوند؛ زیرا جهان‌های دیگر با چشم [[دل]] دیده می‌شود نه با [[چشم سر]]. وقتی قلب، زنگار گرفته و یا پرده بر آن باشد، جهان‌های دیگر برای او [[جهان شهادت]] نیست، بلکه [[جهان غیب]] می‌شود. اما این پرده برای همگان هنگام [[احتضار]] و [[سکرات مرگ]] کنار می‌رود. <ref>ق، [[آیات]] ۱۸ تا ۲۰</ref> و انسان با حقایق هستی از جمله [[عوالم غیب]] آشنا می‌شود و آن را [[رؤیت]] می‌کند و با چشم دل و قلب درمی‌یابد.
+پس از مرگ این [[آگاهی]] بیشتر و بیشتر خواهد شد. از این رو، [[علمی]] که [[مردگان]] دارند، [[علم]] [[شهودی]] نسبت به همه [[عوالم]] است. آنان حتی از زندگان نسبت به دنیا و [[عالم شهادت]] و محسوس مادی دنیا نیز آگاه‌تر هستند. در [[روایت]] است: هنگامی که [[مسلمانان]] در [[جنگ بدر]]، بر [[مشرکان]] [[پیروز]] شدند و جمعی از [[بزرگان قریش]] به [[هلاکت]] رسیدند، [[پیامبر]]{{صل}} دستور داد جنازه [[دشمنان]] را در میان [[چاه]] [[بدر]] انداختند، سپس حضرت بر دهانه چاه ایستاد و به کشته‌شدگان خطاب کرد و فرمود: و شما [[همسایگان]] و معاصران [[بدی]] برای [[رسول‌خدا]] بودید، او را از خانه‌اش [[مکه]]، بیرون کردید.سپس همه با هم [[اجتماع]] نموده و به [[جنگ]] با او پرداختید، اکنون آنچه را که به من [[وعده]] داده است، دیدم که [[حق]] است. [[عمر بن خطاب]] گفت: ‌ای [[رسول خدا]]! سخن با پیکرهائی که [[روح]] از آنها جدا شده، چه فایده‌ای دارد؟ رسول خدا فرمود: ‌ای پسر خطاب! ساکت باش، [[سوگند]] به [[خدا]] که تو از آنها شنواتر نیستی و بین آنها و [[فرشتگان]] که با گرزهای آهنین آنها را بگیرند هیچ فاصله‌ای نیست مگر آنکه من صورت خود را این گونه از آنها برگردانم.<ref>بحارالانوار، ج ۶، ص۲۵۴</ref>
+و در بعضی از [[روایات]] آمده: رسول خدا کنار دهانه [[چاه]] [[بدر]]، سران [[مشرک]] را که کشته‌شده بودند، یک‌یک نام برد و فرمود: من آنچه را [[خداوند]] به من وعده داده بود دیدم و به حق یافتم، آیا شما هم به آنچه وعده داده شده بودید به حق نیافتید؟ یکی از حاضران گفت:‌ای رسول خدا آیا با [[مردگان]] سخن می‌گوئی؟ [[پیامبر]] فرمود: سوگند به کسی که جانم در دست او است، آنها سخن مرا بهتر از شما می‌شنوند، ولی [[قدرت]] بر جواب دادن را ندارند.<ref>احیاء العلوم، غزالی، ج ۴، ص۴۲۳، کنزالعمال، هندی، ج ۱۰، ص۳۷۷</ref>
+بر طبق [[آیات]] و روایات [[امامان معصوم]]{{ع}} در [[دنیا]] و [[آخرت]] نه تنها [[اعمال]] ما را می‌بینند، بلکه به نیات [[باطنی]] ما [[آگاه]] هستند و بر اساس آن در [[قیامت]] [[شهادت]] می‌دهند که عملی را به [[اخلاص]] انجام داده‌ایم یا با [[شرک]] و [[ریا]] و مانند آنها. خداوند می‌فرماید: و بگو هر کاری می‏ خواهید بکنید که به تحقیق خدا و پیامبر او و [[مؤمنان]] (یعنی همان امامان معصوم) در [[کردار]] شما می‌نگرند؛ و به تحقیق به سوی دانای [[نهان]] و آشکار بازگردانیده می‌‏شوید. پس شما را به آنچه انجام می‏‌دادید، آگاه خواهد کرد.<ref>توبه۱۰۵؛ روایات تفسیری</ref>
+آنان در [[جهان]] دیگر نیز نه تنها اعمال ما را می‌بینند و سخن ما را می‌شنوند بلکه [[توانایی]] [[پاسخ گفتن]] را دارند هر چند که کسانی که دلمرده و [[دل]] زنگار گرفته‌اند نمی‌شنوند. در [[زیارت]] [[نامه امام]] [[رضا]]{{ع}} آمده است: إِنَّکَ تَسْمَعُ کَلَامِی وَ تَرُدُّ سَلَامِی‌؛ براستی سخنم را می‌شنوی و [[سلام]] را پاسخ می‌دهی.<ref>بحار الأنوار-ط مؤسسه الوفاء، العلامه المجلسی، ج‌۱۰۰، ص۲۹۵.</ref>.<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[مردگان آگاه‌تر از زندگان (مقاله)|مردگان آگاه‌تر از زندگان]]</ref>
 == منابع ==
@@ خط ۹۴: / خط ۱۰۴: @@
 # [[پرونده:11790.jpg|22px]] [[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[نگرشی قرآنی به عوامل انتقال از جهان (مقاله)|'''نگرشی قرآنی به عوامل انتقال از جهان''']]
 # [[پرونده:11790.jpg|22px]] [[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[حقیقت مرگ و زندگی در قرآن (مقاله)|'''حقیقت مرگ و زندگی در قرآن''']]
+# [[پرونده:11790.jpg|22px]] [[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[مردگان آگاه‌تر از زندگان (مقاله)|'''مردگان آگاه‌تر از زندگان''']]
 {{پایان منابع}}