اموال خصوصی امامان: تفاوت میان نسخه‌ها

== [[املاک]] و مزرعه‌ها و اموال شخصی [[امیرمؤمنان]]{{ع}} ==

[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} زمینی بین (خَوَرتَق و [[کوفه]])<ref>حموی می‌نویسد: {{عربی|انما هو موضع بالكوفة}}؛ خورنق جایی است در اطراف کوفه. معجم البلدان، ج۲، ص۴۰۱.</ref> و در [[روایت]] دیگری بین [[نجف]] تا [[حیره]] تا کوفه به چهل هزار در هم از بزرگان [[قبیله]] و رؤسای آن محل خریداری کرد<ref>{{عربی|اشترى امير المؤمنين{{ع}} ارضاً ما بين الخوريق إلى الحيرة إلى الكوفة و في خبر آخر: ما بين النجف إلى الحيرة إلى الكوفة من الدهاقين بأربعين الف درهم...}}؛ وسائل الشیعه، ج٢، کتاب الطهاره ابواب الدفن، باب ۱۲؛ باب استحباب بذل الأرض المملوکه لیدفن فیها المؤمن، ص۸۳۳.</ref>.

== املاک [[امام حسن مجتبی]]{{ع}} ==

جصّاص در [[احکام القرآن]] می‌نویسد: [[روایت]] شده است: حسن و حسین، پسران علی{{ع}} از زمین‌های [[عراق]] خریداری کردند<ref>{{عربی|روي ان الحسن و الحسين ابني علي اشتروا من ارض السواد}}؛ الخصاص، ابی بکر احمد بن علی، احکام القرآن، تحقیق محمد الصادق قمحاوی، بیروت، لبنان، داراحیاء التراث العربی، ج۵، ص۳۲۳. در متن احکام القرآن اشتروا آمده است ولی اشتریا صحیح است. (مؤلف).</ref>.

== املاک [[امام حسین]]{{ع}} ==

وقتی امام حسین{{ع}} در [[کربلا]] [[عمرو بن قرظه انصاری]] را پیش [[عمر بن سعد]] فرستاد و فرمود: شب در میان دو [[لشکر]] مرا دیدار کن، [[عمر سعد]] با بیست سوار و امام حسین{{ع}} هم با بیست سوار آمدند. وقتی به هم رسیدند، همراهان خود را دور کردند و تا پاسی از شب در خلوت با یکدیگر به گفت و گو پرداختند. آنگاه به لشکرگاه خود برگشتند. از جمله سخنانی که بین آنان رد و بدل شد، این بوده است که امام حسین{{ع}} به او فرمود: این [[مردم]] را رها کن و با من باش. گفت: خانه‌ام ویران می‌شود. فرمود: من آن را برای تو می‌سازم. گفت: املاکم ضبط می‌شود. فرمود: بهتر از آن را که [[ملک]] من در [[حجاز]] است به تو می‌دهم<ref>قمی، شیخ عباس، نفس المهموم، تحقیق رضا استادی، قم، منشورات مکتبه بصیرتی، ١۴٠۵ هـ. ق، ص۲۲۰-۲۱۹.</ref>.

== [[املاک]] [[امام سجاد]]{{ع}} ==

[[علی بن الحسین]]{{ع}} چشمه‌ای واقع در «[[ذی خشب]]» داشت و ولید فرزند [[عتبه]] فرزند [[ابوسفیان]] آن را به قیمت هفتاد و اندهزار دینار (طلا) از او خرید و شب [[شنبه]] را برای آبیاری (مزرعه [[سکینه]]) استثنا کرد...<ref>{{متن حدیث|كان لعلي بن الحسين{{ع}} عين بذي خشب فاشتريها منه الوليد بن عتبة بن ابي سفيان و هو بضع وسبعون الف دينار و استثني منها سقي ليلة السبت السكينة النوري}}؛ مستدرک الوسائل، ج۲، ص۴۶، باب ۱۵، حدیث ۵.</ref>.

«عنابه» در اطراف [[مدینه]] محل سکونت امام سجاد{{ع}} بود ظاهراً آنجا مزرعه آن حضرت بوده است که هنگام میوه در آنجا اقامت می‌فرمود<ref>معجم البلدان، ج۲، ص٣۴۵، وفاء الوفاه باخبار دار المصطفی، ج۴، ص١٢۶٩.</ref>. از اینکه در موردی [[ابن شهر آشوب]] می‌نویسد امام سجاد{{ع}} آباد کردن [[باغی]] از باغ‌هایش را به یکی از بردگانش واگذار کرد، معلوم می‌شود که حضرت باغ و مزرعه‌هایی داشته است<ref>مناقب آل ابی‌طالب، ج۴، ص١۵٨. {{متن حدیث|ان مولى لعلي بن الحسين{{ع}} يتولي عمارة ضيعه له...}}.</ref>.<ref>[[نورالله علیدوست خراسانی|علیدوست خراسانی، نورالله]]، [[منابع مالی اهل بیت (کتاب)|منابع مالی اهل بیت]]، ص ۹۳.</ref>

== املاک [[امام محمد باقر]]{{ع}} ==

[[امام باقر]] هم املاک و مزارعی داشته است. [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: پدرم زمینی را به چند هزار به [[هشام بن عبدالملک]] فروخت و شرط کرد که ده سال [[زکات]] آن [[مال]] به عهده هشام باشد. حضرت این را شرط کرد، چون هشام والی ([[زمامدار]]) بود<ref>{{متن حدیث|باع ابي من هشام بن عبد الملك ارضاً له بكذا و كذا الف دينار و اشترط عليه زكاة ذلك المال عشر سنين و انما فعل ذلك لان هشاما كان هو الوالي}}؛ وسائل الشیعه، ج۶؛ کتاب الزکاه و الخمس، ص۱۱۸، باب ۱۸، حدیث ۱؛ فروع کافی، ج۳، ص۵٢۴؛ الشیخ الصدوق، علل الشرائع، النجف، منشورات مکتبه الحیدریه، ١٣٨۵ هـ. ق، ص٣٧۶.</ref>.

و نیز در [[حدیث]] دیگری از پیشوای ششم{{ع}} می‌خوانیم که فرمود: پدرم زمینی را به [[سلیمان بن عبدالملک]] فروخت به شرط این که زکات مال را در مدت شش سال سلیمان بدهد<ref>{{متن حدیث|عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}}قَالَ: بَاعَ أَبِي أَرْضاً مِنْ سُلَيْمَانَ بْنِ عَبْدِ الْمَلِكِ بِمَالٍ فَاشْتَرَطَ فِي بَيْعِهِ أَنْ يُزَكِّيَ هَذَا الْمَالَ مِنْ عِنْدِهِ لِسِتِّ سِنِينَ}}؛ وسائل الشیعه، ج۹، ص۱۷۴؛ الکافی، ج۳، ص۵٢۴.</ref>.

== [[املاک]] و مزارع [[امام کاظم]]{{ع}} ==

درباره املاک و مزرعه‌های آن حضرت هم چند نمونه از نظرتان می‌گذرد. طبق نقل یکی از [[فرزندان]] آن [[امام]]، آن حضرت روزی برای [[سرکشی]] مزرعه‌ای که در «[[سایه]]»<ref>سایه در اطراف مدینه جایی است که زمین‌های کشاورزی در آنجا بود. حموی می‌نویسد: عربی فیها نخیل و مزارع و موز و زمان و عنب و اصلها لولد علی بن ابی طالب رضی الله عنه، آنجا نخلستان و مزارع و باغ موز و انار و انگور وجود داشت و اصل آن از اولاد علی{{ع}} بوده است. معجم البلدان، ج۵، ص٣٠٠؛ وفاء الوفاء باخبار دار المصطفی، ج۴، ص۱۲۳۱. ناگفته نماند اولاد پیامبر{{صل}} نیز املاک و مزارعی داشتند که غیر از سایه که گذشت قراقر نیز محلی در اطراف مدینه بود و مزرعه‌هایی بوده که ملک فرزندان امام حسین{{ع}} به شمار می‌رفته است. معجم البلدان، ج۲، ص٣۴۵؛ وفاء الوفاء، ج۴، ص۱۲۸۸؛ نقمی نیز در اطراف مدینه ملک آل ابی طالب بوده است. معجم البلدان، ج۴، ص۳۱۸؛ وفاء الوفاء، ج۴، ص۱۳۲۳.</ref> داشت به آنجا تشریف برد و در راه در یک بامداد، با هوای سردی مواجه شد و [[غلام]] صاحب مزرعه‌ای که در آن نقطه بود، مقداری غذا و وسیله گرما برای حضرت آورد. [[امام]] بعد از پایان [[سفر]] به [[پاداش]] این کار غلام را از صاحبش خرید و [[آزاد]] کرد. لازم به [[تذکر]] است که این داستان مفصل است، ولی آنچه مورد بحث بود که [[امام هفتم]]{{ع}} هم همانند سایر [[مردم]] [[زمین]] و مزرعه داشت، نقل شد. جهت اطلاع بیشتر به مدارکی که در پاورقی آمده است رجوع فرمایید<ref>تاریخ بغداد، ج۱۳، ص۳۰-۲۹؛ البدایه والنهایه، ج۱۰، ص۱۸۳؛ حیاه الامام موسی بن جعفر{{ع}}، ج۱، ص١۵٣-١۵٢؛ فی رحاب ائمه اهل البیت، ج۲، جزء ۴، ص٨٧.</ref>.