صهباء بنت ربیعة بن بجیر تغلبی: تفاوت میان نسخهها
(←مقدمه) |
(←مقدمه) |
||
| خط ۷: | خط ۷: | ||
== مقدمه == | == مقدمه == | ||
در برخی منابع نام [[صهباء دختر ربیعة بن بجیر تغلبی|صهباء]]<ref>سبط ابن جوزی، تذکرة الخواص، ص۵۴؛ فخر رازی، الشجرة المبارکه، ص٣.</ref> مکنا به [[امحبیب]] دختر [[ربیعة بن بجیر تغلبی]] در ردیف [[همسران]] آن حضرت ثبت شده است<ref>ابنسعد، الطبقات الکبری، ج۳، ص۱۴؛ ابنفندق بیهقی، لباب الانساب، ج۱، ص۳۳۶.</ref> که به نقل سبط ابن جوزی، پس از اسماء به خانه امام راه یافت<ref>سبط ابن جوزی، تذکرة الخواص، ص۵۴.</ref> و فرزندانی دوقلو<ref>حسن بن محمد قمی، تاریخ قم، ص۱۹۹؛ محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، ج۴۲، ص۹ ({{عربی|مِنْ أُمِّ حَبِيْبٍ بِنْتِ رَبِيْعَةَ التَّغْلَبِيَّةِ}}).</ref> به نام عمر (اطرف) و رقیه کبری از او داشت<ref>احمد بن یحیی بلاذری، جمل انساب الاشراف، ج۲، ص۱۹۵؛ محمد بن محمد مفید، الارشاد، ج۱، ص۳۵۴.</ref> که رقیه به [[ازدواج]] [[مسلم بن عقیل]]<ref>احمد بن یحیی بلاذری، جمل انساب الاشراف، ج۲، ص۱۹۵.</ref> درآمد و عمری دراز کرد و نسل [[امام]] از او نیز ادامه یافت<ref>سبط ابن جوزی، تذکرةالخواص، ص۵۵؛ ابناثیر، الکامل، ج۳، ص۳۹۷.</ref>. [[ابنسعد صهباء]] را در ردیف کنیزانی شمرده که در هجوم [[خالد بن ولید]] به [[بنیتغلب]] در ناحیه [[عینالتمر]] در دوران ابوبکر به [[اسارت]] درآمده بود<ref>ابنسعد، الطبقات الکبری، ج۳، ص۱۴.</ref> و امولد<ref>سبط ابن جوزی، تذکرة الخواص، ص۵۴.</ref> حضرت شمرده میشد و به هنگام شهادت امام در سال چهلم قمری نیز زنده نبود<ref>[[یدالله مقدسی|مقدسی، یدالله]]، [[سیره همسرداری امامان معصوم (کتاب)|سیره همسرداری امامان معصوم]]، ص۹۹.</ref>. | در برخی منابع نام [[صهباء دختر ربیعة بن بجیر تغلبی|صهباء]]<ref>سبط ابن جوزی، تذکرة الخواص، ص۵۴؛ فخر رازی، الشجرة المبارکه، ص٣.</ref> مکنا به [[امحبیب]] دختر [[ربیعة بن بجیر تغلبی]] در ردیف [[همسران]] آن حضرت ثبت شده است<ref>ابنسعد، الطبقات الکبری، ج۳، ص۱۴؛ ابنفندق بیهقی، لباب الانساب، ج۱، ص۳۳۶.</ref> که به نقل سبط ابن جوزی، پس از اسماء به خانه امام راه یافت<ref>سبط ابن جوزی، تذکرة الخواص، ص۵۴.</ref> و فرزندانی دوقلو<ref>حسن بن محمد قمی، تاریخ قم، ص۱۹۹؛ محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، ج۴۲، ص۹ ({{عربی|مِنْ أُمِّ حَبِيْبٍ بِنْتِ رَبِيْعَةَ التَّغْلَبِيَّةِ}}).</ref> به نام عمر (اطرف) و رقیه کبری از او داشت<ref>احمد بن یحیی بلاذری، جمل انساب الاشراف، ج۲، ص۱۹۵؛ محمد بن محمد مفید، الارشاد، ج۱، ص۳۵۴.</ref> که رقیه به [[ازدواج]] [[مسلم بن عقیل]]<ref>احمد بن یحیی بلاذری، جمل انساب الاشراف، ج۲، ص۱۹۵.</ref> درآمد و عمری دراز کرد و نسل [[امام]] از او نیز ادامه یافت<ref>سبط ابن جوزی، تذکرةالخواص، ص۵۵؛ ابناثیر، الکامل، ج۳، ص۳۹۷.</ref>. [[ابنسعد صهباء]] را در ردیف کنیزانی شمرده که در هجوم [[خالد بن ولید]] به [[بنیتغلب]] در ناحیه [[عینالتمر]] در دوران ابوبکر به [[اسارت]] درآمده بود<ref>ابنسعد، الطبقات الکبری، ج۳، ص۱۴.</ref> و امولد<ref>سبط ابن جوزی، تذکرة الخواص، ص۵۴.</ref> حضرت شمرده میشد و به هنگام شهادت امام در سال چهلم قمری نیز زنده نبود<ref>[[یدالله مقدسی|مقدسی، یدالله]]، [[سیره همسرداری امامان معصوم (کتاب)|سیره همسرداری امامان معصوم]]، ص۹۹ ـ ۱۰۰.</ref>. | ||
== منابع == | == منابع == | ||
نسخهٔ ۴ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۳۷
مقدمه
در برخی منابع نام صهباء[۱] مکنا به امحبیب دختر ربیعة بن بجیر تغلبی در ردیف همسران آن حضرت ثبت شده است[۲] که به نقل سبط ابن جوزی، پس از اسماء به خانه امام راه یافت[۳] و فرزندانی دوقلو[۴] به نام عمر (اطرف) و رقیه کبری از او داشت[۵] که رقیه به ازدواج مسلم بن عقیل[۶] درآمد و عمری دراز کرد و نسل امام از او نیز ادامه یافت[۷]. ابنسعد صهباء را در ردیف کنیزانی شمرده که در هجوم خالد بن ولید به بنیتغلب در ناحیه عینالتمر در دوران ابوبکر به اسارت درآمده بود[۸] و امولد[۹] حضرت شمرده میشد و به هنگام شهادت امام در سال چهلم قمری نیز زنده نبود[۱۰].
منابع
پانویس
- ↑ سبط ابن جوزی، تذکرة الخواص، ص۵۴؛ فخر رازی، الشجرة المبارکه، ص٣.
- ↑ ابنسعد، الطبقات الکبری، ج۳، ص۱۴؛ ابنفندق بیهقی، لباب الانساب، ج۱، ص۳۳۶.
- ↑ سبط ابن جوزی، تذکرة الخواص، ص۵۴.
- ↑ حسن بن محمد قمی، تاریخ قم، ص۱۹۹؛ محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، ج۴۲، ص۹ (مِنْ أُمِّ حَبِيْبٍ بِنْتِ رَبِيْعَةَ التَّغْلَبِيَّةِ).
- ↑ احمد بن یحیی بلاذری، جمل انساب الاشراف، ج۲، ص۱۹۵؛ محمد بن محمد مفید، الارشاد، ج۱، ص۳۵۴.
- ↑ احمد بن یحیی بلاذری، جمل انساب الاشراف، ج۲، ص۱۹۵.
- ↑ سبط ابن جوزی، تذکرةالخواص، ص۵۵؛ ابناثیر، الکامل، ج۳، ص۳۹۷.
- ↑ ابنسعد، الطبقات الکبری، ج۳، ص۱۴.
- ↑ سبط ابن جوزی، تذکرة الخواص، ص۵۴.
- ↑ مقدسی، یدالله، سیره همسرداری امامان معصوم، ص۹۹ ـ ۱۰۰.