معنویت در لغت

این مدخل زیرشاخهٔ بحث معنویت است. معنویت از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود: معنویت در لغت - معنویت در تاریخ اسلامی - معنویت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی - پرسش مرتبط ندارد

مقدمه

واژه «معنویت» مصدر صناعی از کلمه معنوی است و واژه معنوی، در مقابل واژه «لفظی»، در لغت به معنای «منسوب و مربوط به معنا» آمده است. دهخدا آن را به معنای حقیقی، راست، اصلی، ذاتی، مطلق، باطنی و روحانی، در مقابل واژه‌های مادی، صوری و ظاهری آورده است و مقامات معنوی را به معنای مراتب سیر باطنی و درجات سلوک به سوی حق ذکر کرده است. منظور ما از آموزه‌های معنوی در این پژوهش اقداماتی است که رهبران معصوم اسلام(ع) در مسیر توجه به خدا، تقرب به او، راز و نیاز و مددگیری از خدا در جنگ‌ها انجام می‌دادند تا هم خود از فیض الهی و لذت راز و نیاز با او بهره ببرند و هم رزمندگان اسلام را به این مسیر پرفیض رهنمون شوند. برخی از آن اقدامات عبارت‌اند از: دعوت به ارتباط با خدا و توکل به او، اخلاص در عمل و خدامحوری در تمام امور، به ویژه در شرایط سخت، توجه دادن مردم به خداوند بعد از پیروزی بهره‌گیری از قرآن، نماز و دعا. گفتنی است این آموزه‌های معنوی، پیامدهای معنوی و مؤثری در امور نظامی دارد که در میدان نبرد برای مسلمانان بسیار سرنوشت‌ساز است؛ پیامدهایی که به مراتب کارآمدتر از امور مادی، تاکتیک‌ها و تکنولوژی‌های نظامی است و پیش‌بینی آن برای دشمنان مادی‌گرای اسلام ممکن نیست؛ از میان پیامدهای معنوی حاصل از این آموزه‌های معنوی می‌توان به امدادهای غیبی و تقویت روحیه ایثار و گذشت و شهادت‌طلبی در راه خدا اشاره کرد..

منابع

1. رستمی، علی امین، آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان