دعا: تفاوت میان نسخه‌ها

'''دعا:''' [[خواندن]]، صدا زدن، در اصطلاح [[دینی]] به معنای [[نیایش]] و [[راز]] و [[نیاز]] با [[آفریدگار]] است. این رابطه [[معنوی]] میان [[بنده]] و [[خدا]]، [[روح]] را [[پاک]] می‌سازد و نشانه [[بندگی]] [[انسان]] است. [[خداوند]] توانا، [[قدرت]] بی‌پایان دارد. از سوی دیگر هم [[انسان]]، موجودی است [[ناتوان]] و [[نیازمند]]. دعا روی آوردن به [[خداوند]] و درخواست [[حاجت]] و [[نیاز]] از سوی اوست. در [[قرآن کریم]]، [[خداوند]] [[مردم]] را [[فرمان]] داده تا [[خدا]] را بخوانند و [[وعده]] فرموده که [[اجابت]] کند{{متن قرآن|وَقَالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ...}}<ref>و پروردگارتان فرمود: مرا بخوانید تا پاسختان دهم...» سوره غافر، آیه ۶۰.</ref>. در مسائل [[اجتماعی]] نیز، پس از آنکه [[انسان]] در حدّ [[توان]] خویش و با به‌کارگیری نیرو و [[فکر]] و [[تدبیر]]، [[اقدام]] کرد، از [[خداوند]] هم میطلبد که امداد و [[کمک]] کند. پس دعا هرگز جایگزین عمل و تلاش نیست، بلکه پشتوانه آن است. در [[احادیث اسلامی]]، از دعا با عنوان‌های: مغز [[عبادت]]، سپر [[مؤمن]]، [[سلاح]] [[پیامبران]]، کلید [[رحمت الهی]] و چراغ [[تاریکی]] یاد شده و برای آن، شرایط و [[آداب]] خاصی است. برخی از نیایش‌ها و متن‌های دعا که از [[پیامبر اسلام]] و [[ائمه]]{{عم}} [[نقل]] شده است، در کتاب‌های دعا آمده است، مثل [[دعای سمات]]، [[دعای عهد]]، دعای [[جوشن کبیر]]، [[دعای کمیل]]، [[دعای ندبه]]، دعای [[ابوحمزه]]، [[دعای افتتاح]]، دعای [[عرفه]]. مجموعه‌ای از دعاهای [[امام سجاد]]{{ع}} نیز در کتابی به نام "[[صحیفه]] سجّادیه" گرد آمده است<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[ فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)| فرهنگ‌نامه دینی]]، ص:۱۰۰.</ref>.