امامت امام مهدی: تفاوت میان نسخه‌ها

*چون [[امامت]] دارای [[جایگاه]] والایی است، [[شیعه]] آن را همانند [[نبوت]] به [[نصّ]] و [[امر الهی]] و از اصول [[دین]] "[[مذهب]]" می‌‏داند؛ در حالی که در دیدگاه [[اهل سنت]]، از [[فروع]] [[دین]] شمرده شده و از این جهت، از [[افعال]] [[مکلفان]] به شمار می‏آید<ref>  جمعی از نویسندگان، دائرة المعارف قرآن کریم، ج ۴، ص ۲۲۰</ref>.  

*[[شیعه]]، بر این [[باور]] است که [[پیامبران]] چون از جهت [[عمر]] و امکانات محدودند، برای محقق ساختن اهداف خود به [[امر الهی]]، [[جانشین]] خود را به [[مردم]] معرفی و [[مردم]] را به [[اطاعت]] از آنان سفارش می‏کنند. بر این اساس اگر [[پیامبر]] [[خلیفه]] و [[امام]] معرفی نکند، رسالتش را به انجام نرسانده است.  

*افزون بر [[آیات]]، از [[روایات]] فراوانی نیز استفاده می‏شود که [[زمین]]، هیچ‏گاه از [[حجت الهی]] تهی نخواهد بود و هرگاه از [[حجت الهی]] تهی باشد، اهلش را فرو خواهد برد؛ به گونه‏‌ای که حتی اگر دو نفر بر روی [[زمین]] [[زندگی]] کنند، یکی از آنان [[حجت]] و [[امام]] خواهد بود<ref>جمعی از نویسندگان، دائرة المعارف قرآن کریم، ج ۴، ص ۲۲۵</ref>ر.  

*[[روایات]] فراوانی در دست است که [[امامت]] در ادامه [[پیامبری]] [[اسلام]] در [[دوازده نفر]] معین شد که آخرین آن‏ها [[امام مهدی|حضرت مهدی]]{{ع}} است. نه فقط [[پیروان]] [[مکتب]] [[اهل بیت]]{{عم}} که برخی از دانشوران [[اهل سنت]]، در روایاتی چند به این [[حقیقت]] بزرگ اشاره کرده‌‏اند<ref>  ر.ک: لطف اللّه صافی گلپایگانی، منتخب الاثر، الفصل الاوّل فیما یدّل علی انّ الائمة اثنا عشر </ref><ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۵۰-۶۲.</ref>.