جز
جایگزینی متن - 'امامی' به 'امامی'
جز (جایگزینی متن - ':{{متن قرآن' به ': {{متن قرآن') |
جز (جایگزینی متن - 'امامی' به 'امامی') |
||
| خط ۱۴: | خط ۱۴: | ||
#[[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "آی [[مردمان]]: خود به حساب خویشتن برسید قبل از آنکه به حساب شما رسیدگی کنند، چراکه در [[قیامت]] پنجاه موقف هست که هر یک محلّ هزار سال ایستادن است؛ آنگاه این [[آیه شریفه]] را خواندند: {{متن قرآن|فِي يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُ أَلْفَ سَنَةٍ}}<ref>کار (جهان) را از آسمان تا زمین تدبیر میکند سپس (کردارها) در روزی که در شمار شما هزار سال است به سوی او بالا میرود؛ سوره سجده، آیه ۵.</ref><ref>{{متن حدیث| أَلَا فَحَاسِبُوا أَنْفُسَكُمْ قَبْلَ أَنْ تُحَاسَبُوا فَإِنَّ فِي الْقِيَامَةِ خَمْسِينَ مَوْقِفاً كُلُّ مَوْقِفٍ مُقَامُ أَلْفِ سَنَةٍ ثُمَّ تَلَا هَذِهِ الْآيَةَ: فِي يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُ أَلْفَ سَنَةٍ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۰ ص۶۴.</ref>. | #[[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "آی [[مردمان]]: خود به حساب خویشتن برسید قبل از آنکه به حساب شما رسیدگی کنند، چراکه در [[قیامت]] پنجاه موقف هست که هر یک محلّ هزار سال ایستادن است؛ آنگاه این [[آیه شریفه]] را خواندند: {{متن قرآن|فِي يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُ أَلْفَ سَنَةٍ}}<ref>کار (جهان) را از آسمان تا زمین تدبیر میکند سپس (کردارها) در روزی که در شمار شما هزار سال است به سوی او بالا میرود؛ سوره سجده، آیه ۵.</ref><ref>{{متن حدیث| أَلَا فَحَاسِبُوا أَنْفُسَكُمْ قَبْلَ أَنْ تُحَاسَبُوا فَإِنَّ فِي الْقِيَامَةِ خَمْسِينَ مَوْقِفاً كُلُّ مَوْقِفٍ مُقَامُ أَلْفِ سَنَةٍ ثُمَّ تَلَا هَذِهِ الْآيَةَ: فِي يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُ أَلْفَ سَنَةٍ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۰ ص۶۴.</ref>. | ||
#[[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "هرکس که خود [[پند]] دهنده خویشتن نباشد، پندهای دیگر [[مردمان]] در او کارگر نخواهد شد، و او را فائدهای نخواهد بخشید"<ref>{{متن حدیث| عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِمْرَانَ الْبَجَلِيِّ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} يَقُولُ: مَنْ لَمْ يَجْعَلْ لَهُ مِنْ نَفْسِهِ وَاعِظاً فَإِنَّ مَوَاعِظَ النَّاسِ لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُ شَيْئاً}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۰ ص ۷۰.</ref><ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۰۰-۲۰۱.</ref>. | #[[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "هرکس که خود [[پند]] دهنده خویشتن نباشد، پندهای دیگر [[مردمان]] در او کارگر نخواهد شد، و او را فائدهای نخواهد بخشید"<ref>{{متن حدیث| عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِمْرَانَ الْبَجَلِيِّ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} يَقُولُ: مَنْ لَمْ يَجْعَلْ لَهُ مِنْ نَفْسِهِ وَاعِظاً فَإِنَّ مَوَاعِظَ النَّاسِ لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُ شَيْئاً}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۰ ص ۷۰.</ref><ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۰۰-۲۰۱.</ref>. | ||
#[[امام صادق]]{{ع}} درباره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن|فَكَيْفَ إِذَا جِئْنَا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَجِئْنَا بِكَ عَلَى هَؤُلَاءِ شَهِيدًا}}<ref>«پس آن هنگام که از هر امّتی گواهی آوریم و تو را (نیز) بر آنان، گواه گیریم (حالشان) چگونه خواهد بود؟» سوره نساء، آیه ۴۱.</ref>. فرمودند: "این [[آیه]] تنها درباره [[امّت]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نازل شده است؛ چه در هر روزگاری | #[[امام صادق]]{{ع}} درباره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن|فَكَيْفَ إِذَا جِئْنَا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَجِئْنَا بِكَ عَلَى هَؤُلَاءِ شَهِيدًا}}<ref>«پس آن هنگام که از هر امّتی گواهی آوریم و تو را (نیز) بر آنان، گواه گیریم (حالشان) چگونه خواهد بود؟» سوره نساء، آیه ۴۱.</ref>. فرمودند: "این [[آیه]] تنها درباره [[امّت]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نازل شده است؛ چه در هر روزگاری امامی از ما ائمّه [[شاهد]] [[رفتار]] آنان است، و [[پیامبر اکرم]] نیز [[شاهد]] ما خواهد بود"<ref>{{متن حدیث| عَنْ سَمَاعَةَ قَالَ: قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} فِي قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَكَيْفَ إِذَا جِئْنَا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَجِئْنَا بِكَ عَلَى هَؤُلَاءِ شَهِيدًا قَالَ: نَزَلَتْ فِي أُمَّةِ مُحَمَّدٍ{{صل}} خَاصَّةً فِي كُلِّ قَرْنٍ مِنْهُمْ إِمَامٌ مِنَّا شَاهِدٌ عَلَيْهِمْ وَ مُحَمَّدٌ{{صل}} شَاهِدٌ عَلَيْنَا}}؛ اصول کافی، ج ۱، ص ۱۹۰.</ref>؛ | ||
#"[[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: چرا [[پیامبر اکرم]] را اذیّت میکنید؟ مردی به ایشان عرض کرد: فدایت شوم! ما چگونه ایشان را اذیّت میکنیم؟ [[حضرت]] فرمودند: آیا نمیدانید که [[اعمال]] شما برایشان عرضه میشود، و چون گناهی در میان [[اعمال]] شما ببینند ناراحت میشوند؟ ایشان را اذیّت نکنید و در پی شادمان کردنشان باشید"<ref>{{متن حدیث| عَنْ سَمَاعَةَ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ: مَا لَكُمْ تَسُوءُونَ رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ جُعِلْتُ فِدَاكَ فَكَيْفَ نَسُوؤُهُ؟ فَقَالَ أَ مَا تَعْلَمُونَ أَنَّ أَعْمَالَكُمْ تُعْرَضُ عَلَيْهِ فَإِذَا رَأَى فِيهَا مَعْصِيَةً سَاءَهُ ذَلِكَ؟ فَلَا تَسُوءُوا رَسُولَ اللَّهِ{{صل}} وَ سُرُّوهُ}}؛ بحار الأنوار، ج ۲۳، ص ۳۴۹.</ref>؛ | #"[[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: چرا [[پیامبر اکرم]] را اذیّت میکنید؟ مردی به ایشان عرض کرد: فدایت شوم! ما چگونه ایشان را اذیّت میکنیم؟ [[حضرت]] فرمودند: آیا نمیدانید که [[اعمال]] شما برایشان عرضه میشود، و چون گناهی در میان [[اعمال]] شما ببینند ناراحت میشوند؟ ایشان را اذیّت نکنید و در پی شادمان کردنشان باشید"<ref>{{متن حدیث| عَنْ سَمَاعَةَ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ: مَا لَكُمْ تَسُوءُونَ رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ جُعِلْتُ فِدَاكَ فَكَيْفَ نَسُوؤُهُ؟ فَقَالَ أَ مَا تَعْلَمُونَ أَنَّ أَعْمَالَكُمْ تُعْرَضُ عَلَيْهِ فَإِذَا رَأَى فِيهَا مَعْصِيَةً سَاءَهُ ذَلِكَ؟ فَلَا تَسُوءُوا رَسُولَ اللَّهِ{{صل}} وَ سُرُّوهُ}}؛ بحار الأنوار، ج ۲۳، ص ۳۴۹.</ref>؛ | ||
#"ابو کهمس از [[امام صادق]]{{ع}} پرسید: "آیا [[انسان]] نمازهای نافله خود را در یک مکان بخواند؟ یا در مکانهای مختلف؟ [[حضرت]] فرموند: نه! در یک مکان بخواند، چون این مکان در [[قیامت]] برای او [[شهادت]] خواهند داد"<ref>{{متن حدیث| سَأَلَ أَبُو كَهْمَسٍ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} فَقَالَ يُصَلِّي الرَّجُلُ نَوَافِلَهُ فِي مَوْضِعٍ أَوْ يُفَرِّقُهَا فَقَالَ: لَا بَلْ هَاهُنَا وَ هَاهُنَا فَإِنَّهَا تَشْهَدُ لَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۲، ص ۳۱۸.</ref>؛ | #"ابو کهمس از [[امام صادق]]{{ع}} پرسید: "آیا [[انسان]] نمازهای نافله خود را در یک مکان بخواند؟ یا در مکانهای مختلف؟ [[حضرت]] فرموند: نه! در یک مکان بخواند، چون این مکان در [[قیامت]] برای او [[شهادت]] خواهند داد"<ref>{{متن حدیث| سَأَلَ أَبُو كَهْمَسٍ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} فَقَالَ يُصَلِّي الرَّجُلُ نَوَافِلَهُ فِي مَوْضِعٍ أَوْ يُفَرِّقُهَا فَقَالَ: لَا بَلْ هَاهُنَا وَ هَاهُنَا فَإِنَّهَا تَشْهَدُ لَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۲، ص ۳۱۸.</ref>؛ | ||