نص بر امام: تفاوت میان نسخه‌ها

*اساساً با وجود [[نصب]] از طرف [[خدا]] که [[ولایت]] در اصل، از آنِ او است، نوبت به [[انتخاب]] دشواری نمی‌رسد. [[امام علی|حضرت علی]]{{ع}}: "یکی گفت: پسر [[ابوطالب]]! تو بر این امر بسیار [[حرص]] می‌ورزی. گفتم: نه! به [[خدا]] قسم شما حریص‌ترند... من حقی را که از آنهم بود، طلب کردم و شما مرا از رسیدن به [[حق]] خود باز می‌دارید". [[حضرت]]، [[حق حاکمیت]] را برای [[امامان]] پس از خود نیز قائل است: "... [[آل محمد]]، پایه [[دین]] و ستون تعیین‌اند... [[حق ولایت]]، خاص ایشان است...".

*در عین حال، شرایط به گونه‌ای است که [[اقدام]] برای [[تصدی]] [[ولایت]] را به [[اصلاح]] [[مسلمانان]] نمی‌بیند: "به صبر‌گراییدم... میراثم ربودۀ این و آن و من بدان نگران". این بیانات نشان می‌دهد که [[حضرت]] نه در [[مقام]] [[بیان]] [[اولویت]] خویش، بلکه بیانگر [[حق]] قطعی خود است. اما [[امام علی]]{{ع}} در مقابل [[معاویه]] به گونه‌ای دیگر [[استدلال]] می‌کند: "مردمی که با [[ابوبکر]] و [[عمر]] و [[عثمان]] [[بیعت]] کردند، [[بیعت]] مرا نیز پذیرفتند. پس کسی که حاضر است، نمی‌تواند دیگری را [[انتخاب]] کند و [[غایب]] هم نمی‌تواند [[اقدام]] حاضران را نپذیرد..." زیرا [[حضرت]] در مواجهه با فردی مانند [[معاویه]]، تنها از طریق اجتماع به شیوه [[سلف]] و معمول، می‌تواند [[استدلال]] کند<ref>ر.ک. [[علی رضا امینی|امینی، علی رضا]]؛ [[محسن جوادی|جوادی، محسن]]، [[معارف اسلامی ج۲ (کتاب)|معارف اسلامی]]، ج۲، ص۱۱۲ - ۱۱۵.</ref>.

*[[موقعیت]] [[علمی]] [[امامان]] در حضور [[عالمان]] و [[اندیشمندان]]، که همیشه با [[پیروزی]] [[امام]] همراه بود و بروز [[کرامات]] از ایشان، برای [[شیعیان]] هیچ‌گونه تردیدی باقی نمی‌گذارد<ref>ر.ک. [[علی رضا امینی|امینی، علی رضا]]؛ [[محسن جوادی|جوادی، محسن]]، [[معارف اسلامی ج۲ (کتاب)|معارف اسلامی]]، ج۲، ص۱۲۱ - ۱۲۳.</ref>.