دوستی برای خدا: تفاوت میان نسخه‌ها

دوستی برای خدا (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۲۳ مهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۲۳:۳۷

۴ بایت حذف‌شده ، ‏۲۳ مهٔ ۲۰۲۰

جز

جایگزینی متن - 'باقی' به 'باقی'

دیداریویکی‌متن

Wasity

دیوان‌سالاران، مدیران

۲۲۴٬۹۹۹

ویرایش

@@ خط ۴۸: / خط ۴۸: @@
 *این [[نعمت]]، از بالاترین [[نعمت‌های الهی]] است؛ و اگر هیچ فایده‌ای جز وجود خودش بر آن مترتب نبود، باز کافی بود تا آن را در این شمار به حساب آوریم؛ چه [[محبّت]]، لذیذترین اشیاء برای [[عارفان]] و [[نور]] چشم آنان است. آنها بواسطه این [[نعمت]] به [[قرب الهی]] می‌‌رسند، و به نعمتی جز آن چشم نمی‌دوزند؛ بواسطه آن در [[قیامت]] مست می‌‌شوند، و تا ابد از لذّت آن مستی [[بدر]] نمی‌آیند. در [[قیامت]] نیز کامل شدن لحظه به لحظه آنان به همین [[نعمت]] است، چه سیر آنان در این سفر -: {{عربی| من الحق فی الحق}}- به همین واسطه است<ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۵۱.</ref>.
 *در اینجا، [[شایسته]] است که برخی از فواید این [[نعمت]] بزرگ را برشماریم:
-#'''برکندن ریشه رذائل:''' [[محبّت]] ریشه‌های رذائل را از [[قلب]] برکنده، درخت [[فضائل]] را جایگزین آن می‌‌نماید. [[حضرت حق]] خود می‌‌فرماید: {{متن قرآن|مَا جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَيْنِ فِي جَوْفِهِ}}<ref>«خداوند در درون هیچ کس دو دل ننهاده است» سوره احزاب، آیه ۴.</ref>. این [[آیه]]، به خوبی نشان می‌‌دهد که چون حبّ [[خدا]] در قلبی مسکن گرفت، [[دوستی]] غیر او را از خانه بیرون کرده در آن غیر از [[صاحب]] خانه کسی دیگر را [[باقی]] نمی‌گذارد. این [[آیه]] نیز، به بیان همین معنی می‌‌پردازد: {{متن قرآن|وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَتَّخِذُ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَنْدَادًا يُحِبُّونَهُمْ كَحُبِّ اللَّهِ وَالَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِلَّهِ}}<ref>«و برخی از مردم به جای خداوند همتایانی می‌گزینند و آنها را چنان دوست می‌دارند که خداوند را و مؤمنان، خداوند را دوستدارترند». سوره بقره، آیه ۱۶۵.</ref><ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۵۱-۲۵۲.</ref>.
+#'''برکندن ریشه رذائل:''' [[محبّت]] ریشه‌های رذائل را از [[قلب]] برکنده، درخت [[فضائل]] را جایگزین آن می‌‌نماید. [[حضرت حق]] خود می‌‌فرماید: {{متن قرآن|مَا جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَيْنِ فِي جَوْفِهِ}}<ref>«خداوند در درون هیچ کس دو دل ننهاده است» سوره احزاب، آیه ۴.</ref>. این [[آیه]]، به خوبی نشان می‌‌دهد که چون حبّ [[خدا]] در قلبی مسکن گرفت، [[دوستی]] غیر او را از خانه بیرون کرده در آن غیر از [[صاحب]] خانه کسی دیگر را باقی نمی‌گذارد. این [[آیه]] نیز، به بیان همین معنی می‌‌پردازد: {{متن قرآن|وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَتَّخِذُ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَنْدَادًا يُحِبُّونَهُمْ كَحُبِّ اللَّهِ وَالَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِلَّهِ}}<ref>«و برخی از مردم به جای خداوند همتایانی می‌گزینند و آنها را چنان دوست می‌دارند که خداوند را و مؤمنان، خداوند را دوستدارترند». سوره بقره، آیه ۱۶۵.</ref><ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۵۱-۲۵۲.</ref>.
 #'''تحصیل [[مقام]] ذکر دائمی:''' اگر این [[نعمت]] در [[قلب]] کسی وارد شد، [[مقام]] ذکر دائمی نصیب او خواهد شد؛ که خود در شمار [[برترین]] نعمتها قرار دارد. چه [[خداوند]] خود [[وعده]] فرموده است که چنین کسی را به [[مقامات]] رفیع رساند: {{متن قرآن|فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيهَا بِالْغُدُوِّ وَالْآصَالِ رِجَالٌ لَا تُلْهِيهِمْ تِجَارَةٌ وَلَا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ}}<ref>«(این چراغ) در خانه‌هایی (است) که خداوند رخصت داده است تا والایی یابند و نامش در آنها برده شود؛ سپیده‌دمان و دیرگاه عصرها در آنها او را به پاکی می‌ستایند مردانی که هیچ داد و ستد و خرید و فروشی آنان را از یاد خداوند و برپا داشتن نماز و دادن زکات (به خود) سرگرم نمی‌دارد» سوره نور، آیه ۳۶-۳۷.</ref>. اینان دائماً خود را در محضر [[حضرت حق]] دیده لحظه‌ای از او جدا نمی‌شوند. رسیدن به این مرتبه، برای کسانی که سر در پی [[سلوک]] نهاده‌اند در شمار لازمترین [[مقامات]] است<ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۵۲.</ref>.
 #'''جلوگیری از [[معصیت]]:''' چون این [[محبّت]] به مراتب شدید خود رسد، از [[انسان]] مُحب هیچ معصیتی صادر نمی‌شود؛ چرا که [[مخالفت]] با او و [[محبّت]] به او با هم ناسازگار نبوده هرگز در یک [[قلب]] جمع نمی‌شوند<ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۵۳.</ref>.