روی‌گردانی از دعا: تفاوت میان نسخه‌ها

:*[[امام صادق]]{{ع}} می‌فرمایند: "[[دعا]]، [[قضاء]] [[الهی]] را باز می‌گرداند، در حالی که از [[آسمان]] نازل شده و حتّی محکم و قطعی نیز شده است"<ref>{{متن حدیث|وَ عَنِ الْإِمَامِ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ‌{{ع}}: إِنَّ الدُّعَاءَ يَرُدُّ الْقَضَاءَ وَ قَدْ نَزَلَ مِنَ السَّمَاءِ وَ قَدْ أُبْرِمَ إِبْرَاماً}}؛ اصول کافی، ج۲، ص۴۶۹.</ref>؛

:*[[امام]] سجّاد{{ع}} می‌فرمایند: "[[دعا]] و [[بلاء]] تا [[روز قیامت]] از هم جدا نمی‌شوند، [[دعا]] [[بلا]] را در حالی که محکم و قطعی نیز شده باز می‌گرداند"<ref>{{متن حدیث|وَ عَنِ الْإِمَامِ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ{{ع}} إِنَّ الدُّعَاءَ وَ الْبَلَاءَ لَيَتَرَافَقَانِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ إِنَّ الدُّعَاءَ لَيَرُدُّ الْبَلَاءَ وَ قَدْ أُبْرِمَ إِبْرَاماً}}؛ اصول کافی، ج۲، ص۴۶۹.</ref><ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۳۴۷.</ref>.

*همان‌گونه که گاه [[قدر]] [[الهی]] با آنچه [[محبوب]] [[انسان]] است، مطابقت نداشته [[انسان]] به آن [[محبوب]] و مقصود خود واصل نمی‌شود؛ امّا چون دست به [[دعا]] بردارد همین [[دعا]] مقتضی پیدایش [[هدف]] [[انسان]] را تأمین کرده، و یا مانعی که پیدایش آن را به تأخیر می‌اندازد، رفع می‌نماید؛ از این‌رو [[انسان]] [[هدف]] خود را حاصل شده می‌یابد. [[امام صادق]]{{ع}} به این مطلب این‌گونه تصریح فرموده‌اند:"[[دعا]] [[قضاء]] [[الهی]] را بعد از آن که به صورت کامل محکم و حتمی شده، باز می‌گرداند. از این‌رو بسیار [[دعا]] کن که [[دعا]] کلید تمامی رحمت‌ها و وسیله به دست آوردن هر حاجتی است، و آنچه نزد [[خداوند]] است تنها به وسیله [[دعا]] به دست می‌آید. نیز هیچ دربی نیست که چون بسیار کوبیده شود، برای آن کس که پشت درب است باز نشود"<ref>{{متن حدیث|الدُّعَاءُ يَرُدُّ الْقَضَاءَ بَعْدَ مَا أُبْرِمَ إِبْرَاماً فَأَكْثِرْ مِنَ الدُّعَاءِ فَإِنَّهُ مِفْتَاحُ كُلِّ رَحْمَةٍ وَ نَجَاحُ كُلِّ حَاجَةٍ وَ لَا يُنَالُ مَا عِنْدَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَّا بِالدُّعَاءِ وَ إِنَّهُ لَيْسَ بَابٌ يُكْثَرُ قَرْعُهُ إِلَّا يُوشِكُ أَنْ يُفْتَحَ لِصَاحِبِهِ}}؛ اصول کافی، ج۲، ص۴۷۰.</ref><ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۳۴۸.</ref>.

===مرتبه سوّم===

*مراد آن [[حضرت]]، آن است که [[عذاب]] جهنّم آسان‌تر از [[فراق]] از اوست؛ بدین ترتیب سخت‌ترین عذاب‌های [[دنیایی]]، برای آن [[حضرت]] از ترک ارتباط با او آسان‌تر می‌نماید.

*به همین ترتیب فروافتادن درخواست‌های نفسانی - هرچند [[حلال]] نیز شمرده شود-، حجابی است که [[فطرت انسان]] را پوشانیده او را از دریافت [[انوار]] [[الهی]] [[محروم]] می‌نماید. به این [[حدیث شریف]] توجه کنید: "بر [[قلب]] من زنگار می‌نشیند، از این‌رو هفتاد مرتبه [[استغفار]] می‌نمایم" <ref>{{متن حدیث|قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: إِنَّهُ لَيُغَانُ عَلَى قَلْبِي فَأَسْتَغْفِرُ اللَّهَ فِي الْيَوْمِ سَبْعِينَ مَرَّةً}}؛ بحارالأنوار، ج۶۰، ص۱۸۲.</ref>.

===٣. پیدایش عقده خود کم‌بینی===

*این مفسده، از آن رو که بسیاری از جنایات در اثر همین عقده پدید می‌آید، بسیار درخور توجّه است. [[تباه‌کاران]] که چون در [[زمین]] قدرتی می‌یابند تنها در پی نابودی [[مردم]] و دست [[رنج]] آنان هستند، از همین عقده که خود آبی جهنّمی است، می‌نوشند؛ و آنان که از [[زندگی]] شادمانه در [[دنیا]] مأیوسند و از این‌رو دائماً خود و دیگران را [[آزار]] می‌نمایند نیز، از همین [[طوفان]] داغ‌وزیده از [[دوزخ]]، تنفّس می‌کنند.

*آری! إعراض از [[دعا]] و روی‌گردانی از آن، با [[انقطاع]] از [[حضرت حق]] مساوی خواهد بود: {{متن قرآن|وَمَنْ لَمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُورًا فَمَا لَهُ مِنْ نُورٍ}}<ref>«و آنکه خداوند برای او فروغی ننهاده است فروغی نخواهد داشت» سوره نور، آیه ۴۰.</ref><ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۳۶۰.</ref>.

===۵. تسلّط یافتن [[شیطان]] بر [[انسان]]===

*این [[جهاد]] در میدانی در جریان است، که یک‌سویه آن جسم و یک‌سویه آن [[روح]]، و یا به تعبیر بلند [[قرآن کریم]] یک‌سوی آن [[نفس]] مُلهمه و یک‌سوی آن [[نفس اماره]] قرار دارد:  

:*{{متن قرآن|وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا}}<ref>«و به جان (آدمی) و آنکه آن را بهنجار داشت * پس به او نافرمانی و پرهیزگاری را الهام کرد» سوره شمس، آیه ۷-۸.</ref>؛