رسول: تفاوت میان نسخه‌ها

*از این [[آیه]] استفاده می‌شود که هر رسولی را که خدای فرستاده، [[مسئولیت]] [[رهبری سیاسی]] و [[اجتماعی]] [[مردم]] را که همان [[امامت]] است، بر عهدۀ او گذاشته است. مقصود از [[وجوب اطاعت]] [[رسول]] که در این [[آیه]] و نیز در [[آیات]] دیگری نظیر: {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان، از خداوند فرمان برید و از پیامبر و زمامدارانی که از شمایند  فرمانبرداری کنید» سوره نساء، آیه ۵۹.</ref>. و نیز: {{متن قرآن|مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ}}<ref>«هر که از پیامبر فرمانبرداری کند بی‌گمان از خداوند فرمان برده است» سوره نساء، آیه ۸۰.</ref>.

*در این [[آیه]] و در [[آیات]] دیگر بر [[وجوب اطاعت]] [[رسول]] تاکید شده است. مقصود از [[وجوب اطاعت]] [[رسول]] [[اطاعت]] او در فرمان‌هایی است که به عنوان [[امام]] و [[رهبر]] و [[حاکم]] صادر می‌کند. چنین است که [[اطاعت رسول]] تحقق پیدا می‌کند و اگر [[وظیفه]] و برنامۀ [[رسول]]، تنها [[تبلیغ]] [[اوامر]] و [[فرمان‌های الهی]] بود، وجهی برای تأکید بر [[اطاعت رسول]] در کنار [[اطاعت خدا]] وجود نداشت.

*و در ضمن همین [[آیات]]، از قول یکی از [[رسولان الهی]] به نام [[صالح]]{{ع}} آمده است: {{متن قرآن|فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ * وَلَا تُطِيعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفِينَ * الَّذِينَ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ وَلَا يُصْلِحُونَ}}<ref>«پس، از خداوند پروا و از من فرمانبرداری کنید! * و از فرمان گزافکاران پیروی نکنید * آنان که در زمین فساد بر می‌انگیزند و به (نیکی و) شایستگی روی نمی‌آورند» سوره شعراء، آیه ۱۵۰-۱۵۲.</ref>.

*از این آيات، به روشنی معلوم می‌شود که مقصود از اطاعتی که [[رسولان]]، [[مردم]] را بدان [[دعوت]] می‌کردند [[اطاعت]] [[رسولان]] به عنوان [[رهبران]] [[سیاسی]] و [[زمامداران]] جامعۀ بشری بوده است؛ قرینۀ روشنی که بر این مطلب دلالت می‌کند همراه بودن امر به [[اطاعت از رسول]]، با [[نهی]] از [[اطاعت]] [[حاکمان]] [[مفسد]] و [[تبهکار]] [[جامعه]] است. در [[حقیقت]] در این [[آیات]]، این مطلب آشکارا بیان شده است که [[رسولان الهی]]، [[مردم]] را از یکسو به [[سرپیچی]] از [[اطاعت]] [[رهبران]] [[فاسد]] و [[مستکبر]] فرا می‌خواندند که همان جنبۀ شورشگری و انقلابی [[دعوت]] انبیاست و از سوی دیگر، آنان را به [[اطاعت]] از [[حاکمان]] بر [[حق]] [[جامعه]] که همان [[رهبران الهی]] و [[رسولان]] فرستادۀ خدایند، [[دعوت]] می‌کردند؛ لذا همیشه [[دعوت]] [[پیامبران]]، دو جنبه داشته است: نفی [[حاکمیت]] [[مستکبران]]، و [[اثبات]] [[حاکمیت]] [[رهبران الهی]].