←شبهه پنجم: عدم اجتماع امّت بر خطا
| خط ۱۹۰: | خط ۱۹۰: | ||
#[[اجماع]] آنان بدون حضور [[مقام عصمت]]، [[حجّت]] باشد؟ | #[[اجماع]] آنان بدون حضور [[مقام عصمت]]، [[حجّت]] باشد؟ | ||
#چگونه میتوان [[اجماع]] امثال چنین افرادی را برای [[صدق]] [[حجّت]] در [[امامت]] فردی [[حجت]] دانست؟<ref>[[محمد تقی فیاضبخش|فیاضبخش، محمد تقی]] و [[فرید محسنی|محسنی، فرید]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۱ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۱، ص:۲۳۶-۲۳۹.</ref>. | #چگونه میتوان [[اجماع]] امثال چنین افرادی را برای [[صدق]] [[حجّت]] در [[امامت]] فردی [[حجت]] دانست؟<ref>[[محمد تقی فیاضبخش|فیاضبخش، محمد تقی]] و [[فرید محسنی|محسنی، فرید]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۱ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۱، ص:۲۳۶-۲۳۹.</ref>. | ||
===[[شبهه]] ششم: [[لطف]] در عصر [[غیبت امام]]=== | |||
*همان طور که بیان شد، در میان [[مذاهب اسلامی]]، برخی [[برهان لطف]] را به عنوان یک مبنا نپذیرفتهاند؛ مانند [[اشاعره]] که [[حسن و قبح عقلی]] را نمیپذیرند و آن را [[شرعی]] میدانند. برخی دیگر مانند [[معتزله]]، ضمن [[پذیرفتن]] اصل [[قاعده لطف]]، کاربرد آن را در [[اثبات امامت عامه]] قبول ندارند. ایشان در خصوص این قاعده در [[عصر غیبت]] اشکال وارد میکنند و میگویند: همان طور که علمای [[اسلام]] در [[زمان غیبت]] [[نیاز]] [[امّت]] در [[امور دینی]] و [[حکومتی]] را برآورده میکنند، بعد از [[رحلت رسول خدا]]{{صل}} نیز میتوانند [[امّت]] را [[رهبری]] کنند و نیازهای [[علمی]] آنان را پاسخ دهند؛ لذا [[قاعده لطف]] در [[اثبات امامت]] خاصّه جریان ندارد. | |||
بر اساس این ایراد، [[لطف]] با تقریر امامیّه، تنها در [[صورت]] [[وجود امام]] حاضر و مبسوط الید که بتواند از همه [[دستگیری]] کند قابل بحث است؛ در حالی که [[شیعه]] در [[زمان غیبت]] [[امام]] زمانشان نیز، با [[قاعده لطف]] [[ضرورت امامت]] را [[اثبات]] مینماید. | |||
*پاسخ [[شبهه]]: | |||
==منابع== | ==منابع== | ||