←شبهه ششم: لطف در عصر غیبت امام
| خط ۲۰۶: | خط ۲۰۶: | ||
#از [[برکات]] فراوان [[حضور امام معصوم]] [[محروم]] است؛ | #از [[برکات]] فراوان [[حضور امام معصوم]] [[محروم]] است؛ | ||
#اصل اولی، بنا بر [[دلایل عقلی]] و [[نقلی]] فراوان، [[ضرورت وجود دائمی امام]] [[معصوم]] در میان [[امّت]] است و [[حکم]] در حال [[اضطرار]]، امری ثانوی است و هرگز قاعده [[عقلی]] و [[حکم]] اصلی اولی را نقض نمیکند <ref>الذخیره فی علم الکلام (ط مؤسسه النشر الإسلامی. ۱۴۱۱ ه.ق)، ص۴۱۶.</ref><ref>[[محمد تقی فیاضبخش|فیاضبخش، محمد تقی]] و [[فرید محسنی|محسنی، فرید]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۱ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۱، ص:۲۳۹-۲۴۱.</ref>. | #اصل اولی، بنا بر [[دلایل عقلی]] و [[نقلی]] فراوان، [[ضرورت وجود دائمی امام]] [[معصوم]] در میان [[امّت]] است و [[حکم]] در حال [[اضطرار]]، امری ثانوی است و هرگز قاعده [[عقلی]] و [[حکم]] اصلی اولی را نقض نمیکند <ref>الذخیره فی علم الکلام (ط مؤسسه النشر الإسلامی. ۱۴۱۱ ه.ق)، ص۴۱۶.</ref><ref>[[محمد تقی فیاضبخش|فیاضبخش، محمد تقی]] و [[فرید محسنی|محسنی، فرید]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۱ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۱، ص:۲۳۹-۲۴۱.</ref>. | ||
===[[شبهه]] هفتم: قاعده [[القاء]] الاصول=== | |||
*بیان [[شبهه]]: | |||
در زمان [[ائمه معصومین]]{{عم}}، برخی [[اصحاب]] از سوی [[امام]] اجازه [[فتوا]] داشتند؛ چنانکه [[هشام بن سالم]] از [[امام]] الصادق{{ع}} [[نقل]] میکند که فرمود: | |||
{{متن حدیث|إِنَّمَا عَلَيْنَا أَنْ نُلْقِيَ إِلَيْكُمُ الْأُصُولَ وَ عَلَيْكُمْ أَنْ تُفَرِّعُوا}}<ref>وسائل الشیعه (ط مؤسسه آل البیت{{عم}}، ۱۴۰۹ ه.ق). ج۲۷، ص۶۲، باب ۶.</ref>. | |||
همچنین ائمّه{{عم}} برخی از سائلین را در پاسخ به [[احکام شرعی]] به بزرگان [[اصحاب]] ارجاع میدادند؛ چنانکه وقتی [[عبدالله بن ابییعفور]] به [[امام صادق]]{{ع}} عرضه میدارد که راه او دور است و نمیتواند همه [[احکام]] را از ایشان سؤال کند، | |||
[[امام]]{{ع}} او را به [[محمد بن مسلم]] ارجاع میدهند<ref>اختیار معرفه الرجال (ط. مؤسسه آل البیت{{عم}}، ۱۴۰۴ ه.ق)، ص۳۸۳، ح۲۷۳.</ref>. موارد مشابه دیگری نیز در این باره درکتب [[روایی]] [[ذکر]] شده است. | |||
بدین ترتیب روشن میشود که اصل این عمل، یعنی [[تفریع]] [[فروع]] از اصول به دست آمده از [[مقام عصمت]]، [[بلا]] اشکال است. بنابراین، چه مانعی دارد که این عمل را نسبت به زمان [[رسول خدا]]{{صل}} تعمیم دهیم و بگوییم که [[امّت]] بعد از [[رسول خدا]]{{صل}} نیازی به [[امام]] [[معصوم]] ندارد و علمای [[امّت اسلام]] بعد از حضرتش میتوانند با بهرهگیری از اصول مسلّم در [[کتاب خدا]] و [[سنت نبوی]]، [[فروع فقهی]] و یا [[اعتقادی]] را که [[امت]] [[نیازمند]] است، [[استنباط]] نمایند و [[هدایت]] آنان را برعهده گیرند. | |||
*پاسخ [[شبهه]]: | |||
==منابع== | ==منابع== | ||