جز
جایگزینی متن - 'نادرست' به 'نادرست'
جز (جایگزینی متن - 'ابلاغ شریعت' به 'ابلاغ شریعت') |
جز (جایگزینی متن - 'نادرست' به 'نادرست') |
||
| خط ۲۰: | خط ۲۰: | ||
*به بیان دیگر، [[هدف غایی]] از [[ارسال رسل]] و [[انزال کتب]] از سوی [[پروردگار]]، رسانیدن [[انسان]] به [[سعادت]] [[حقیقی]] در [[دنیا]] و [[آخرت]] است. [[شریعت الهی]]، راه [[رسیدن به کمال]] و [[سعادت انسان]] را به او ارائه میکند. در صورتی که خللی در این راه به وجود آید، یا به [[دلیل]] [[نقص]] و [[تقصیر]] در قابل است، که به کوتاهیهای [[انسانها]] در [[پذیرش]] [[هدایت]] باز میگردد، یا به [[دلیل]] [[نقص]] فاعلی است، که به کوتاهی در رسانیدن [[فیض]] [[هدایت]] به [[انسانها]] از سوی [[پروردگار]] باز میگردد؛ که این وجه اخیر، بنابر [[برهان لطف]]، محال است. | *به بیان دیگر، [[هدف غایی]] از [[ارسال رسل]] و [[انزال کتب]] از سوی [[پروردگار]]، رسانیدن [[انسان]] به [[سعادت]] [[حقیقی]] در [[دنیا]] و [[آخرت]] است. [[شریعت الهی]]، راه [[رسیدن به کمال]] و [[سعادت انسان]] را به او ارائه میکند. در صورتی که خللی در این راه به وجود آید، یا به [[دلیل]] [[نقص]] و [[تقصیر]] در قابل است، که به کوتاهیهای [[انسانها]] در [[پذیرش]] [[هدایت]] باز میگردد، یا به [[دلیل]] [[نقص]] فاعلی است، که به کوتاهی در رسانیدن [[فیض]] [[هدایت]] به [[انسانها]] از سوی [[پروردگار]] باز میگردد؛ که این وجه اخیر، بنابر [[برهان لطف]]، محال است. | ||
*[[رحمت]] رحیمیّه [[خداوند]] اقتضا دارد که نقصی در [[هدایت]] و کمال [[انسان]] از سوی [[خداوند]] وجود نداشته باشد و مقتضیّات حصول نتیجه و رفع موانعی که به جنبه فاعلی ([[خداوند]]) باز میگردد، فراهم باشد. بنابراین، [[پیامبر اکرم]]{{صل}} برای [[امّت]] خاتم به عنوان راهنمای این مسیر و [[رحمت]] برای عالمیان [[مبعوث]] شدهاند{{متن قرآن|وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعَالَمِينَ}}<ref> «و تو را جز رحمتی برای جهانیان، نفرستادهایم» سوره انبیاء، آیه ۱۰۷.</ref>. [[بعثت]] ایشان مایه [[وحدت]] [[مسلمین]] و موجبی برای خنثی شدن تلاش [[دشمنان]] برای از بین بردن [[دین]] و یا [[تحریف]] آن بوده است. | *[[رحمت]] رحیمیّه [[خداوند]] اقتضا دارد که نقصی در [[هدایت]] و کمال [[انسان]] از سوی [[خداوند]] وجود نداشته باشد و مقتضیّات حصول نتیجه و رفع موانعی که به جنبه فاعلی ([[خداوند]]) باز میگردد، فراهم باشد. بنابراین، [[پیامبر اکرم]]{{صل}} برای [[امّت]] خاتم به عنوان راهنمای این مسیر و [[رحمت]] برای عالمیان [[مبعوث]] شدهاند{{متن قرآن|وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعَالَمِينَ}}<ref> «و تو را جز رحمتی برای جهانیان، نفرستادهایم» سوره انبیاء، آیه ۱۰۷.</ref>. [[بعثت]] ایشان مایه [[وحدت]] [[مسلمین]] و موجبی برای خنثی شدن تلاش [[دشمنان]] برای از بین بردن [[دین]] و یا [[تحریف]] آن بوده است. | ||
*[[پیامبران]]{{عم}} هادیان [[انسانها]] از [[گمراهی]] هستند. ایشان موجب [[وحدت]] [[عقیده]] میان [[مردم]] میشوند و با حضور آنان، معیاری برای سنجش [[عقائد]] [[باطل]] در [[اختیار]] [[مردم]] قرار میگیرد. بیتردید، [[اختلاف]] نظر و [[عقیده]] بین [[انسانها]] امری طبیعی است. با [[ارسال رسولان]] [[الهی]]{{عم}}، [[اختلافات]] نوع اوّل و [[فهم]] | *[[پیامبران]]{{عم}} هادیان [[انسانها]] از [[گمراهی]] هستند. ایشان موجب [[وحدت]] [[عقیده]] میان [[مردم]] میشوند و با حضور آنان، معیاری برای سنجش [[عقائد]] [[باطل]] در [[اختیار]] [[مردم]] قرار میگیرد. بیتردید، [[اختلاف]] نظر و [[عقیده]] بین [[انسانها]] امری طبیعی است. با [[ارسال رسولان]] [[الهی]]{{عم}}، [[اختلافات]] نوع اوّل و [[فهم]] نادرست در مورد مبانی [[عقیدتی]] مرتفع میگردد و زمینهای برای [[ظلم]] [[بندگان]] به یکدیگر وجود نخواهد داشت. به عبارت دیگر، [[اعتقادات]] [[فطری]] که ممکن است با برخی عوامل خارجی درهم آمیزد و به [[انحراف]] رود، با [[بعثت]] [[انبیاء]]{{عم}} و [[هدایت الهی]] ایشان، سامان مییابد؛ مثلاً نواقص و یا [[خرافات]] [[اعتقادی]] درباره [[توحید]] و [[اوصاف پروردگار]] و یا مسائل مربوط به [[معاد]] و [[احوال انسانها در قیامت]] و [[بهشت و دوزخ]]، به [[درستی]] شکل میگیرد و به دنبال آن، [[براهین]] و [[معجزات]] [[پیامبران]]{{عم}} موجب تحکیم [[عقائد]] [[انسان]] میگردد؛ چنانکه [[خداوند]] میفرماید: {{متن قرآن|لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنَاتِ وَأَنْزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتَابَ وَالْمِيزَانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ}}<ref>«ما پیامبرانمان را با برهانها (ی روشن) فرستادیم و با آنان کتاب و ترازو فرو فرستادیم تا مردم به دادگری برخیزند» سوره حدید، آیه ۲۵.</ref>. | ||
*به این ترتیب، [[فلسفه بعثت]] [[انبیاء]]{{عم}} فقط [[اصلاح]] امور معیشتی [[مردم]] و برداشتن [[ظلم]] [[ظالمان]] در [[استثمار]] مادّی [[مظلومان]] نیست؛ بلکه [[ظلم]] اصلی به [[بندگان]]، [[انحراف فکری]] و فرو افتادن در [[ظلمت]] [[شرک]] و کفری است که آنها را از بزرگترین [[نعمت خداوند]] - یعنی [[نورانیّت]] [[فطری]] - به [[ظلمت]] [[شرک]] و [[کفر]] وارد میکند{{متن قرآن|اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِيَاؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُمَاتِ أُولَئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ}}<ref> «خداوند سرور مؤمنان است که آنان را به سوی روشنایی از تیرگیها بیرون میبرد اما سروران کافران، طاغوتهایند که آنها را از روشنایی به سوی تیرگیها بیرون میکشانند؛ آنان دمساز آتشند، آنها در آن جاودانند» سوره بقره، آیه ۲۵۷.</ref>. | *به این ترتیب، [[فلسفه بعثت]] [[انبیاء]]{{عم}} فقط [[اصلاح]] امور معیشتی [[مردم]] و برداشتن [[ظلم]] [[ظالمان]] در [[استثمار]] مادّی [[مظلومان]] نیست؛ بلکه [[ظلم]] اصلی به [[بندگان]]، [[انحراف فکری]] و فرو افتادن در [[ظلمت]] [[شرک]] و کفری است که آنها را از بزرگترین [[نعمت خداوند]] - یعنی [[نورانیّت]] [[فطری]] - به [[ظلمت]] [[شرک]] و [[کفر]] وارد میکند{{متن قرآن|اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِيَاؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُمَاتِ أُولَئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ}}<ref> «خداوند سرور مؤمنان است که آنان را به سوی روشنایی از تیرگیها بیرون میبرد اما سروران کافران، طاغوتهایند که آنها را از روشنایی به سوی تیرگیها بیرون میکشانند؛ آنان دمساز آتشند، آنها در آن جاودانند» سوره بقره، آیه ۲۵۷.</ref>. | ||
*ظلمی که [[انسانها]] در [[درجه]] اوّل به خود روا میدارند، به مراتب از [[ظلم]] [[مستکبران]] به آنها بیشتر و سختتر است{{متن قرآن|وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَى عَلَى اللَّهِ كَذِبًا أَوْ كَذَّبَ بِالْحَقِّ لَمَّا جَاءَهُ أَلَيْسَ فِي جَهَنَّمَ مَثْوًى لِلْكَافِرِينَ}} <ref>«و ستمکارتر از آنکه بر خداوند دروغ بافد و حقّ را چون نزد وی آید دروغ شمارد کیست؟ آیا در دوزخ جایگاهی برای کافران نیست؟» سوره عنکبوت، آیه ۶۸.</ref>. چرا که بسیاری از ستمهای [[اقتصادی]] و درگیریهای [[اجتماعی]]، از "[[ظلم]] [[اعتقادی]]" برمیخیزد و کسی که [[اعتقاد]] صحیحی به کلمه [[توحید]] و [[ولایت]] دارد، هرگز نه [[ستم]] میکند و نه [[ستم]] را میپذیرد<ref>[[محمد تقی فیاضبخش|فیاضبخش، محمد تقی]] و [[فرید محسنی|محسنی، فرید]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۱ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۱، ص:۳۹۹-۴۰۱.</ref>. | *ظلمی که [[انسانها]] در [[درجه]] اوّل به خود روا میدارند، به مراتب از [[ظلم]] [[مستکبران]] به آنها بیشتر و سختتر است{{متن قرآن|وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَى عَلَى اللَّهِ كَذِبًا أَوْ كَذَّبَ بِالْحَقِّ لَمَّا جَاءَهُ أَلَيْسَ فِي جَهَنَّمَ مَثْوًى لِلْكَافِرِينَ}} <ref>«و ستمکارتر از آنکه بر خداوند دروغ بافد و حقّ را چون نزد وی آید دروغ شمارد کیست؟ آیا در دوزخ جایگاهی برای کافران نیست؟» سوره عنکبوت، آیه ۶۸.</ref>. چرا که بسیاری از ستمهای [[اقتصادی]] و درگیریهای [[اجتماعی]]، از "[[ظلم]] [[اعتقادی]]" برمیخیزد و کسی که [[اعتقاد]] صحیحی به کلمه [[توحید]] و [[ولایت]] دارد، هرگز نه [[ستم]] میکند و نه [[ستم]] را میپذیرد<ref>[[محمد تقی فیاضبخش|فیاضبخش، محمد تقی]] و [[فرید محسنی|محسنی، فرید]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۱ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۱، ص:۳۹۹-۴۰۱.</ref>. | ||