تبیین حقیقت قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

تبیین حقیقت قرآن (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۳:۵۲

۲ بایت اضافه‌شده ، ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۰

جز

جایگزینی متن - ']]{{متن قرآن' به ']]: {{متن قرآن'

دیداریویکی‌متن

Wasity

دیوان‌سالاران، مدیران

۲۲۴٬۸۴۸

ویرایش

@@ خط ۲۹: / خط ۲۹: @@
 *چنان‌که در فرایند توصیف [[برهان]] بحث شد، [[خداوند]] در [[آیه]] ۳۰ [[سوره]] [[مبارکه]] [[روم]]، [[فطرت انسان]] را منطبق بر [[دین]] بیان می‌دارد و [[قرآن]] را نیز تبیان [[دین الهی]] برمی شمرد. در نتیجه، [[انسان]] با [[استمداد]] از وجود [[مبارک]] [[امام]]، می‌تواند استعدادهای [[فطری]] خود را شکوفا سازد و در نتیجه، از [[نورانیّت]] [[باطن قرآن]] برای [[فهم]] [[باطن دین]] بهره‌مند شود. در این زمینه، روایت‌های فراوانی وجود دارد که از چند جهت، وجود [[مبارک]] [[امام]] را "[[نور]]" نامیده است: {{متن حدیث|عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْفُضَيْلِ عَنْ أَبِي الْحَسَنِ{{ع}} قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى- {{متن قرآن|يُرِيدُونَ لِيُطْفِئُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ}}<ref>«بر آنند که نور خداوند را با دهانهاشان خاموش کنند» سوره صف، آیه ۸.</ref> قَالَ يُرِيدُونَ لِيُطْفِئُوا وَلَايَةَ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}}بِأَفْوَاهِهِمْ قُلْتُ قَوْلُهُ تَعَالَى {{متن قرآن|وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ}}<ref>«و خداوند کامل‌کننده نور خویش است» سوره صف، آیه ۸.</ref> قَالَ يَقُولُ وَ اللَّهُ مُتِمُّ الْإِمَامَةِ وَ الْإِمَامَةُ هِيَ النُّورُ وَ ذَلِكَ قَوْلُهُ عَزَّ وَ جَلَّ- {{متن قرآن|فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَالنُّورِ الَّذِي أَنْزَلْنَا}}<ref>«پس به خداوند و پیامبرش و نوری که فرو فرستاده‌ایم ایمان آورید» سوره تغابن، آیه ۸.</ref> قَالَ النُّورُ هُوَ الْإِمَامُ}}<ref>الکافی (ط. الإسلامیه، ۱۴۰۷ ه.ق.)، ج۱، ص۱۹۶: باب أن الأئمه{{عم}} نور الله عز و جل.</ref>.
 *'''دوم آنکه:''' [[حضرت کاظم]]{{ع}}، [[امام]] را [[نور الهی]] در [[آسمان‌ها]] و [[زمین]] بیان می‌دارند و می‌فرمایند: {{متن حدیث|هُمْ وَ اللَّهِ نُورُ اللَّهِ فِي السَّمَاوَاتِ وَ فِي الْأَرْضِ‌}}.
-*این بیان برگرفته از [[آیه نور]]{{متن قرآن|اللَّهُ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ مَثَلُ نُورِهِ كَمِشْكَاةٍ فِيهَا مِصْبَاحٌ الْمِصْبَاحُ فِي زُجَاجَةٍ الزُّجَاجَةُ كَأَنَّهَا كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ يُوقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُبَارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ لَا شَرْقِيَّةٍ وَلَا غَرْبِيَّةٍ يَكَادُ زَيْتُهَا يُضِيءُ وَلَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ نَارٌ نُورٌ عَلَى نُورٍ يَهْدِي اللَّهُ لِنُورِهِ مَنْ يَشَاءُ وَيَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ لِلنَّاسِ وَاللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ}}<ref>«خداوند، نور آسمان‌ها و زمین است، مثل نور او چون چراغدانی است در آن چراغی، آن چراغ در شیشه‌ای، آن شیشه گویی ستاره‌ای درخشان است کز درخت خجسته زیتونی می‌فروزد که نه خاوری است و نه باختری، نزدیک است روغن آن هر چند آتشی بدان نرسیده برفروزد، نوری است فرا نور» سوره نور، آیه۳۵.</ref> است و اینکه [[خداوند]] در قالب گستره [[نور]]، اشاره به مراتب انتشار [[نور]] خود در عالم [[تکوین]] و [[تشریع]] می‌نماید و نیز اینکه [[فیض]] [[هدایت]] [[امام]]، همه مراتب موجودات را در برگرفته است و در عالم [[تکوین]]، آنان را به [[اذن الهی]]، به کمال لایقشان [[هدایت]] می‌نماید و در [[نظام]] [[تشریع]] نیز، [[هدایت]] [[نفوس]] [[انسان‌ها]] را، به تناسب قبول [[ولایت]] و [[تولّی]] به فرامینشان، برعهده می‌گیرد.
+*این بیان برگرفته از [[آیه نور]]: {{متن قرآن|اللَّهُ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ مَثَلُ نُورِهِ كَمِشْكَاةٍ فِيهَا مِصْبَاحٌ الْمِصْبَاحُ فِي زُجَاجَةٍ الزُّجَاجَةُ كَأَنَّهَا كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ يُوقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُبَارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ لَا شَرْقِيَّةٍ وَلَا غَرْبِيَّةٍ يَكَادُ زَيْتُهَا يُضِيءُ وَلَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ نَارٌ نُورٌ عَلَى نُورٍ يَهْدِي اللَّهُ لِنُورِهِ مَنْ يَشَاءُ وَيَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ لِلنَّاسِ وَاللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ}}<ref>«خداوند، نور آسمان‌ها و زمین است، مثل نور او چون چراغدانی است در آن چراغی، آن چراغ در شیشه‌ای، آن شیشه گویی ستاره‌ای درخشان است کز درخت خجسته زیتونی می‌فروزد که نه خاوری است و نه باختری، نزدیک است روغن آن هر چند آتشی بدان نرسیده برفروزد، نوری است فرا نور» سوره نور، آیه۳۵.</ref> است و اینکه [[خداوند]] در قالب گستره [[نور]]، اشاره به مراتب انتشار [[نور]] خود در عالم [[تکوین]] و [[تشریع]] می‌نماید و نیز اینکه [[فیض]] [[هدایت]] [[امام]]، همه مراتب موجودات را در برگرفته است و در عالم [[تکوین]]، آنان را به [[اذن الهی]]، به کمال لایقشان [[هدایت]] می‌نماید و در [[نظام]] [[تشریع]] نیز، [[هدایت]] [[نفوس]] [[انسان‌ها]] را، به تناسب قبول [[ولایت]] و [[تولّی]] به فرامینشان، برعهده می‌گیرد.
 *'''سوّم آنکه:''' [[امام]]، بنا بر [[مقام ولایت]] و [[هدایت باطنی]] که دارد، [[هدایت ایصالی]] [[امّت]] و منوّر کردن [[قلوب]] [[شیعیان]] به [[معارف]] [[باطنی]] [[دین]] را انجام می‌دهد؛ چنان‌که بخش دوم [[روایت]] اشاره به آن دارد: {{متن حدیث|وَ اللَّهِ يَا أَبَا خَالِدٍ لَنُورُ الْإِمَامِ فِي قُلُوبِ الْمُؤْمِنِينَ أَنْوَرُ مِنَ الشَّمْسِ الْمُضِيئَةِ بِالنَّهَارِ وَ هُمْ وَ اللَّهِ يُنَوِّرُونَ قُلُوبَ الْمُؤْمِنِينَ}}
 *بهره‌مندی از [[هدایت ایصالی]] [[امام]] شروطی دارد که در [[روایت]] با بیانی رمزگونه به آن اشاره شده؛ به این ترتیب که: