بحث:مهدویت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

از ظاهر [[آیه]] استفاده می‌شود که [[آیه]] مربوط به برخی از افراد [[امت اسلام]] است و اینان دارای مجتمعی [[صالح]] خواهند بود. این [[جامعه]] دارای [[دین]] مرضیّ [[خدا]] بوده و [[دین اسلام]] به گونه‌ای در [[جامعه]] برقرار می‌گردد که تزلزلی در آن راه نخواهد یافت و [[امنیت]] به گونه‌ای در آن [[اجتماع]] به وجود می‌آید که دیگر از هیچ [[دشمنی]] (خارجی، داخلی، علنی و [[پنهانی]]) نمی‌ترسند [چرا که همه زمینه‌های [[خوف]] از بین می‌رود و لذا [[خوف]] تبدیل به [[امنیت]] می‌شود]. این چنین [[امنیتی]] است که جای امتنان دارد؛ چرا که [[آیه]] در [[مقام]] امتنان و [[منت]] گذاشتن بر [[مردم]] است و امتنان وقتی مناسب و پذیرفتنی است که [[جامعه]] از هر جهت در [[امان]] بوده و [[آزادی]] برای همه باشد.در این [[جامعه]] [[اخلاص]] در [[عبادت]] [[عمومیت]] پیدا می‌کند و بنیان هر کرامتی غیر از [[تقوا]] منهم می‌شود. این [[جامعه]] با این صفات تاکنون به وجود نیامده است. پس اگر مصداقی داشته باشد، در روزگار [[امام مهدی]]{{ع}} می‌باشد و [[حق]] مطلب این است که اگر واقعاً بخواهیم [[حق]] معنای [[آیه]] را به آن بدهیم، [[آیه]] جز با [[اجتماعی]] که با [[ظهور حضرت مهدی]]{{ع}} تشکیل می‌شود، قابل انطباق با هیچ مجتمعی نیست.<ref>تفسیر المیزان، ج ۱۵، ذیل آیه.</ref>