مراقبه در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

#{{متن قرآن|أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًا فَآوَى * وَوَجَدَكَ ضَالًّا فَهَدَى * وَوَجَدَكَ عَائِلًا فَأَغْنَى}}<ref>«آیا یتیمت نیافت و در پناه گرفت؟ * و تو را گم‌گشته یافت و راه نمود * و تو را نیازمند یافت و بی‌نیاز کرد» سوره ضحی، آیه ۶-۸.</ref> '''نکته''': {{متن قرآن|وَوَجَدَكَ عَائِلًا فَأَغْنَى}} این [[آیه]] منطبق با زمانی است که آن [[حضرت]] در کفالت عمویش [[ابوطالب]] بود و پس از آن به وسیله [[خدیجه]] و [[اموال]] او بی‌نیاز گردید. [[ابوطالب]] پس از پدرش [[عبدالمطلب]] هم خود عیالمند و هم [[سرپرست]] [[خاندان]] [[هاشم]] و [[سرور]] [[قریش]] و [[وارث]] [[مقام]] [[پدر]] بود. همان پدری که خوان [[نعمت]] بی‌دریغ او برای نزدیک و دور و [[انسان]] و حیوان چنان گسترده بود که طیور بیابان هم از آن بهره‌مند بودند و از این جهت او را “مطعم الطیر” می‌خواندند. در چنین وضع و موقعیتی که [[ابوطالب]] داشت [[محمد]]{{صل}} در کفالت او درآمد و برای [[یاری]] به عموی عیالمندش به [[مسافرت]] و کار و کوشش برخاست تا آن‌که در آغاز [[دوره جوانی]] با [[ابوطالب]] [[سفر]] دور و دشوار [[شام]] را در پیش گرفت در نتیجه این کوشش‌ها هم دارای تجربه و [[بصیرت]] و [[توانایی]] در کار [[تجارت]] گردید و هم به [[امانت]] [[شهرت]] یافت و نظر [[خدیجه]] آن [[زن]] هوشمند و توانگر و بزرگوار به سویش جلب شد و از او تقاضای [[سرپرستی]] کاروان گرانمایه‌اش را که به [[شام]] می‌رفت نمود. از این [[مسافرت]] سودی برآمد که [[خدیجه]] را [[خشنود]] نمود و گشایشی در [[زندگی]] [[ابوطالب]] و زمینه‌ای برای [[پیشرفت]] [[دعوت]] [[آینده]] فراهم گردید. آشنایی نزدیک [[خدیجه]] با خصائل عالی آن [[حضرت]] و آنچه از روشن‌بینی‌ها شنیده بود و [[شعور]] شخصی خودش [[پیش‌بینی]] می‌کرد موجب پیشنهاد [[ازدواج]] گردید و پس از آن از [[جان]] و [[دل]] ثروتش را در [[اختیار]] آن [[حضرت]] نهاد: {{متن قرآن|وَوَجَدَكَ عَائِلًا فَأَغْنَى}} آن [[یتیمی]] و [[سرپرستی]]، آن راه‌یابی و [[هدایت]]، آن [[بی‌نوایی]] و [[بی‌نیازی]]، نمونه‌های بارزی از [[تدبیر]] و تقدیر [[پروردگار]] درباره [[تربیت]] آن [[حضرت]] بود تا پیمبری شود که دردها و بینوایی‌ها و نابه‌سامانی‌ها را خود دیده باشد و کار [[هدایت]] و [[تربیت]] [[مردم]] را تقدیر نماید و درماندگان را [[یاری]] و [[گمراهان]] را [[رهبری]] دهد و بینوایان را بی‌نیاز سازد<ref>پرتوی از قرآن، ج۴، ص۱۴۶.</ref>.

# [[خداوند]] سه [[نعمت]] مراقبتی حمایتی را به [[پیامبر]] یادآور می‌شود و می‌فرماید: آیا او - [[خدا]] - تو را [[یتیم]] نیافت و [[پناه]] داد {{متن قرآن|أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًا فَآوَى}} و تو را گمشده یافت و [[هدایت]] کرد {{متن قرآن|وَوَجَدَكَ ضَالًّا فَهَدَى}} منظور از “ضلالت” در اینجا [[نفی]] [[ایمان]] و [[توحید]] و [[پاکی]] و [[تقوا]] نیست، بلکه [[نفی]] [[آگاهی]] از [[اسرار]] [[نبوت]]، و [[قوانین اسلام]]، و عدم آشنایی با این حقایق بود، ولی بعد از [[بعثت]] به کمک [[پروردگار]] بر همه این امور واقف شد و [[هدایت]] یافت. چنان‌که در [[آیه]] دیگر می‌فرماید: تو نه کتاب را می‌دانستی و نه [[ایمان]] را از محتوای [[قرآن]] و [[اسلام]] قبل از [[نزول وحی]] [[آگاه]] نبودی ولی ما آن را نوری قرار دادیم که به وسیله آن هر کس از بندگانمان را بخواهیم [[هدایت]] می‌کنیم {{متن قرآن|مَا كُنْتَ تَدْرِي مَا الْكِتَابُ وَلَا الْإِيمَانُ وَلَكِنْ جَعَلْنَاهُ نُورًا نَهْدِي بِهِ مَنْ نَشَاءُ مِنْ عِبَادِنَا}}<ref>«تو نمی‌دانستی کتاب و ایمان چیست ولی ما آن را نوری قرار دادیم که بدان از بندگان خویش هر که را بخواهیم راهنمایی می‌کنیم» سوره شوری، آیه ۵۲.</ref>. و تو را [[فقیر]] یافت و بی‌نیاز کرد {{متن قرآن|وَوَجَدَكَ عَائِلًا فَأَغْنَى}}؛