زنجیرزنی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
جز (جایگزینی متن - 'بویژه' به 'بهویژه') |
||
| خط ۳: | خط ۳: | ||
'''زنجیرزنی''' از سنتهای [[عزاداری]] در [[ایران]] است، در [[پاکستان]] و [[هندوستان]] نیز این شیوه از دیرباز رواج داشته است. | '''زنجیرزنی''' از سنتهای [[عزاداری]] در [[ایران]] است، در [[پاکستان]] و [[هندوستان]] نیز این شیوه از دیرباز رواج داشته است. | ||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
مجموعهای از حلقههای ریز متّصل به هم که به دستهای چوبی یا فلزّی وصل میشود "زنجیر" نام دارد و آن را در ایام [[عاشورا]]، بصورت دسته جمعی و در هیأتهای [[عزاداری]]، همراه با [[نوحه]] خوانی، بر پشت میزنند و گاهی جای آن کبود یا مجروح میشود. غالبا این [[مراسم]] با سنج همراه است. این شیوه [[عزاداری]] که اغلب همراه با [[خون]] آمدن از پشت زنجیر [[زنان]] است، | مجموعهای از حلقههای ریز متّصل به هم که به دستهای چوبی یا فلزّی وصل میشود "زنجیر" نام دارد و آن را در ایام [[عاشورا]]، بصورت دسته جمعی و در هیأتهای [[عزاداری]]، همراه با [[نوحه]] خوانی، بر پشت میزنند و گاهی جای آن کبود یا مجروح میشود. غالبا این [[مراسم]] با سنج همراه است. این شیوه [[عزاداری]] که اغلب همراه با [[خون]] آمدن از پشت زنجیر [[زنان]] است، بهویژه در برخی مناطق و [[ملّتها]] که تیغهایی هم به زنجیرها میبستند، در گذشته چون در دید برخی غیر [[مسلمانان]] تأثیر [[سوء]] داشت، برخی [[علما]] به [[حرمت]] زنجیر زدن و قمه زدن و [[خون]] از سر و پشت خویش جاری کردن [[فتوا]] دادند. در مقابل آنان نیز علمای دیگری در پاسخ به استفتاهای [[مردم]]، [[حکم]] به جواز دادند. این مسأله، بارها در گذشته منشأ کشمکشهای مذهبی گشته است. از جمله [[آیه]] [[اللّه]] [[سید ابو الحسن اصفهانی]] [[فتوا]] به [[حرمت]] داد و [[سید محسن امین]] از او [[انتقاد]] کرد و این مسأله به مطبوعات و مجلاّت آن روزگار کشیده شد<ref>موسوعة العتبات المقدسه، ج۸، ص۳۷۸ (پاورقی).</ref> و از آن پس بازار [[استفتاء]] و [[افتاء]] داغ شد و مجموعههایی نیز که حاوی این نظرات [[فقهی]] بود، منتشر گردید. نظیر آن نسبت به قمه زنی هم در [[تاریخ]] معاصر وجود دارد<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص ۲۱۴.</ref>. | ||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||
نسخهٔ ۲۴ دسامبر ۲۰۲۰، ساعت ۰۷:۵۵
زنجیرزنی از سنتهای عزاداری در ایران است، در پاکستان و هندوستان نیز این شیوه از دیرباز رواج داشته است.
مقدمه
مجموعهای از حلقههای ریز متّصل به هم که به دستهای چوبی یا فلزّی وصل میشود "زنجیر" نام دارد و آن را در ایام عاشورا، بصورت دسته جمعی و در هیأتهای عزاداری، همراه با نوحه خوانی، بر پشت میزنند و گاهی جای آن کبود یا مجروح میشود. غالبا این مراسم با سنج همراه است. این شیوه عزاداری که اغلب همراه با خون آمدن از پشت زنجیر زنان است، بهویژه در برخی مناطق و ملّتها که تیغهایی هم به زنجیرها میبستند، در گذشته چون در دید برخی غیر مسلمانان تأثیر سوء داشت، برخی علما به حرمت زنجیر زدن و قمه زدن و خون از سر و پشت خویش جاری کردن فتوا دادند. در مقابل آنان نیز علمای دیگری در پاسخ به استفتاهای مردم، حکم به جواز دادند. این مسأله، بارها در گذشته منشأ کشمکشهای مذهبی گشته است. از جمله آیه اللّه سید ابو الحسن اصفهانی فتوا به حرمت داد و سید محسن امین از او انتقاد کرد و این مسأله به مطبوعات و مجلاّت آن روزگار کشیده شد[۱] و از آن پس بازار استفتاء و افتاء داغ شد و مجموعههایی نیز که حاوی این نظرات فقهی بود، منتشر گردید. نظیر آن نسبت به قمه زنی هم در تاریخ معاصر وجود دارد[۲].
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل میشوید:
- ↑ موسوعة العتبات المقدسه، ج۸، ص۳۷۸ (پاورقی).
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ عاشورا، ص ۲۱۴.