معجزه در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

{{نبوت}}

<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">

<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">

<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">

<div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;">

==مقدمه==

این بحث صورت کلی دارد و مشتمل بر اصل موضوع است. [[معجزه]] از ریشۀ عَجَزَ است که به معنای بُن و پایان یک شیء آمده است<ref>مفردات، ص۵۴۷، ماده عجز.</ref>. [[معجزه]] را به این جهت [[معجزه]] می‌گویند که [[انسان]] در پایان و انتهای راه، به واماندگی و خستگی می‌رسد و [[ناتوان]] می‌شود. [[قرآن کریم]] همین معنا را در فرستادن [[عذاب]] و [[درماندگی]] [[مردم]] [[عذاب]] دیده توصیف می‌کند: {{متن قرآن|إِنَّا أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِيحًا صَرْصَرًا فِي يَوْمِ نَحْسٍ مُسْتَمِرٍّ * تَنْزِعُ النَّاسَ كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ مُنْقَعِرٍ}}<ref>«ما بر آنها بادی بسیار سرد در روز شومی دیرپا فرستادیم * که مردم را از جای برمی‌کند، گویی آنان تنه‌های خرمابن‌هایی از ریشه برکنده‌اند» سوره قمر، آیه ۱۹-۲۰.</ref>. در این [[آیه]] از تنه درخت به “اعجاز” تعبیر شده است. در جایی دیگر می‌گوید: {{متن قرآن|أَعَجَزْتُ أَنْ أَكُونَ مِثْلَ هَذَا الْغُرَابِ}}<ref>«وای بر من! آیا ناتوان بودم که چون این کلاغ باشم» سوره مائده، آیه ۳۱.</ref> یا در جایی دیگر می‌گوید: {{متن قرآن|وَاعْلَمُوا أَنَّكُمْ غَيْرُ مُعْجِزِي اللَّهِ}}<ref>«و بدانید که شما خداوند را به ستوه نمی‌توانید آورد» سوره توبه، آیه ۲.</ref> یا می‌گوید: {{متن قرآن|وَمَا أَنْتُمْ بِمُعْجِزِينَ فِي الْأَرْضِ}}<ref>«و شما نه در زمین و نه در آسمان به ستوه آورنده (ی خداوند) نیستید» سوره عنکبوت، آیه ۲۲.</ref> و شما درمانده کننده [[خدا]] نیستید. که نشان می‌دهد به‌کارگیری کلمه: [[درماندگی]] و [[اعجاز]] در [[فرهنگ]] [[مسلمین]] متداول و برگرفته از [[قرآن]] بوده است، هرچند که این واژه برای [[قرآن]] به کار گرفته نشده و یا برای دیگر [[پیامبران]] به کار گرفته نشده است. {{متن قرآن|الَّذِينَ سَعَوْا فِي آيَاتِنَا مُعَاجِزِينَ}}<ref>«و آنان که در (انکار) آیات ما با گمان به ستوه آوردن ما می‌کوشند دوزخی‌اند» سوره حج، آیه ۵۱.</ref> و کسانی که در تخطئه [[آیات]] ما میکوشند و به [[گمان]] خود عاجز کنندگان ما هستند.