اعرابی: تفاوت میان نسخه‌ها

==مقدمه==

اعرابی، منسوب به [[اعراب]] "بادیه‌نشین"<ref>لغت‌نامه دهخدا، ج۱، ص۲۹۳۸.</ref>، به کسانی اطلاق می‌شد که پس از [[هجرت به مدینه]] ([[دارالاسلام]])، آن را ترک گفته و به [[دار الکفر]] روی آورده‌اند. این امر، به آن جهت بود که باز گشت [[مجدد]] به "[[دار الکفر]]" مجاز نبوده و به منزله [[کفر]] تلقی می‌شد. چنین باز گشتی در [[فقه سیاسی اسلام]] به "[[التعرب بعد الهجرة]]" یا "[[بداوت]]"<ref>مجمع الزواید و منبع الفوائد، ج۵، ص۲۵۴.</ref> نام گرفت. در هر حال، [[تعرب بعد الهجرة]]، نوعی [[ارتداد]] و از [[گناهان کبیره]] به شمار می‌آمد و همواره [[لعن]] [[رسول الله]] را در پی داشت<ref>بحار الانوار، ج۱۰، ص۱۰۰؛ ج۵۵، ص۳۱۸؛ وسایل الشیعه، ج۶، ص۷۵.</ref><ref>[[اباصلت فروتن|فروتن، اباصلت]]، [[علی اصغر مرادی|مرادی، علی اصغر]]، [[واژه‌نامه فقه سیاسی (کتاب)|واژه‌نامه فقه سیاسی]]، ص ۳۵.</ref>.

اعراب در اصطلاح [[قرآن]] یعنی بادیه‌نشین‌ها<ref>جهاد، ص۴۹.</ref>. [[اعرابی]]، یعنی [[عرب]] بادیه‌نشین. لغت اَعراب که در قرآن آمده است با آنچه که ما امروز اعراب می‌گوییم که جمع عَرَب می‌گیریم، یکی نیست. جمع عَرَب، عُرْب است. اعراب و اعرابی معمولاً به بادیه‌نشین‌ها می‌گویند<ref>مجموعه آثار، ج۳، ص۴۵۸.</ref>.<ref>[[محمد علی زکریایی|زکریایی، محمد علی]]، [[فرهنگ مطهر (کتاب)|فرهنگ مطهر]]، ص ۱۱۶.</ref>